Smart Charge Leader · 27 oktober 2026
Connectiviteit is gratis; het geld zit in de clearing
Jakob Kleihues schat het connectiviteitsprobleem van de sector op 250.000 integraties en betoogt dat wie nog betaald wil krijgen voor de pijplijn, het debat al heeft verloren.
Door RiDERgy editorial
Jakob Kleihues vertelt vrienden, familie en investeerders dat het opladen van een elektrische auto bij een openbaar laadstation vaak nog steeds niet werkt, en hij zegt dat ongeveer 90 procent van de mensen aan wie hij dat vertelt het met hem eens is. Hij is geen criticus van buitenaf: hij is medeoprichter van ENAPI, dat transacties bemiddelt tussen laadpuntexploitanten, de bedrijven die de hardware bezitten, en mobiliteitsserviceproviders, de bedrijven op wier app een bestuurder tikt.
Connectiviteit tussen die twee kanten zou weggegeven moeten worden, omdat de vergoeding die haar betaalt juist is wat de grootste klanten ertoe aanzet in plaats daarvan een eigen koppeling te bouwen.
De rekensom is van hem. Vijfhonderd exploitanten maal vijfhonderd providers levert 250.000 bilaterale integraties op, die elk een handshake, een inrichting, tests en daarna permanent onderhoud nodig hebben. Kleihues wijst erop wat de roaminghubs deden voordat zijn bedrijf bestond: zij droegen ongeveer 80 procent van de integraties maar slechts 20 procent van de transacties, omdat de grootste exploitant en de grootste provider al rechtstreeks met elkaar verbonden waren. Een vergoeding maakt het argument compleet. Bij een miljoen sessies per maand is zelfs vijf cent per sessie een blijvende uitnodiging om om de bemiddelaar heen te routeren.
Hij kent de kosten omdat hij aan de andere kant heeft gezeten. Bij Bonnet, een exploitant met wie hij werkte, kwamen kapotte verbindingen naar voren als klantenservicekosten in plaats van als storing op een dashboard, omdat elk token dat niet synchroniseerde en elk protocol dat de andere partij anders las een supportticket werd. Dat is traag, duur en onzichtbaar in een markt die laadpunten telt.
De commerciële druk loopt de andere kant op dan een hub zou willen. ENAPI meldt 1.050.000 laadpunten die in productie zijn aangesloten en meer dan 450 partners die zijn aangesloten, met ongeveer twee per week die door één teamlid worden afgehandeld. Zo'n schaal stelt een bedrijf in staat de pijplijn weg te geven: de verbinding is het lokkertje en de afstemming is het product.
Daarmee komt het betoog uit waar het geld daadwerkelijk naartoe is verschoven. Door de transactie te bemiddelen kan de bemiddelaar de charge detail records, de gespecificeerde factuurregels die een exploitant voor elke sessie uitgeeft, vergelijken met de sessies die hij heeft geautoriseerd, en de drie fouten vinden die ertoe doen: een record voor een sessie die nooit heeft plaatsgevonden, een sessie zonder enig record, en een sessie die twee keer is gefactureerd onder verschillende identificaties. Hij kan ook een korting op recordniveau toepassen in plaats van als vlakke factuurverlaging, door het tarief voor één enkele partner opnieuw te berekenen. Zodra prijzen per uur variëren, is dat onderscheid niet langer cosmetisch.
De kloof tussen dat model en een werkende markt is alledaagser. Toen ENAPI begon, hadden veel van zijn partners de tariefmodule van het protocol helemaal niet geïmplementeerd, waardoor twee partijen wel konden koppelen maar elkaar niet automatisch konden vertellen wat een kilowattuur kost. Connectiviteit zonder tarieven is een handshake over niets. Daarom is de eerste stap naar dynamische prijzen volgens hem geen algoritme, maar twee prijzen per dag: een nachttarief en een dagtarief, netjes doorgegeven via de tariefmodule aan elke provider die ze nodig heeft.
Openbare prijsstelling blijft vrijwel statisch, bepaald door laadsnelheid in plaats van door de stroomkosten erachter: een DC-sessie kost simpelweg meer dan een AC-sessie, zoals de gastheer het verwoordde. Hij is niet goedgelovig over wat er komt: vraag naar flexibiliteit en hij grijpt naar de oude grap dat internet een rage zou zijn, om vervolgens het getal te noemen dat verklaart waarom de sector er steeds op terugkomt. Zoals hij het zich herinnert, zit tot 2030 zo'n 75 procent van de batterijcapaciteit in elektrische auto's die rondrijden. Hij ziet laadpuntexploitanten verschuiven van het optimaliseren van bezettingsgraad naar het verhandelen van flexibiliteit, en is openhartig dat niemand heeft uitgewerkt hoe dat moet werken.
De voertuigkant van hetzelfde probleem is waar zijn voorzichtigheid zich bewijst. Versie 2.3 van de Open Charge Point Interface, de gemeenschappelijke taal tussen laders en backends, voegt een reserveringsmodule toe die vooraf een specifieke connector vastlegt. Kleihues ziet het werken achter het hek, voor logistiek en depotladen, waar de slot bij een bekend voertuig hoort. In openbaar laden, vertelt hij, geloven veel van de mensen met wie hij spreekt niet dat het op schaal zal werken, omdat het gereserveerde vak simpelweg door iemand anders bezet kan worden. Zware vrachtwagens zijn het tegenovergestelde geval: elke belangrijke speler is aan beide kanten aangesloten, aangetrokken door volumes die een bestelwagenvloot nooit genereert en door voertuigen die vrijwel altijd onderweg zijn en dus vrijwel altijd moeten laden.
Betrouwbaarheid is het onderdeel waarop hij zich het liefst laat beoordelen: uptime wordt doorlopend gepubliceerd voor Europa en de Verenigde Staten, en hoewel meer dan 94 procent van de productiecode met AI wordt geschreven, worden de componenten die niet mogen uitvallen anders behandeld.
Het sterkste bezwaar is dat een tussenpersoon één ding meer is dat kan breken, en dat het open protocol dat hij bemiddelt per ontwerp gratis is. Een provider zou zonder licentiekosten rechtstreeks met exploitanten kunnen koppelen, en een bemiddelaar die connectiviteit weggeeft, subsidieert die via de clearing, wat alleen een bemiddelaar met voldoende volume zich kan veroorloven. Kleihues beantwoordt de eerste helft met metingen: de providers met wie hij werkt melden aanzienlijk betere slagingspercentages via een harmoniserende laag dan via bilaterale verbindingen, omdat iemand de partnergegevens opschoont voordat ze stukgaan. De tweede helft accepteert hij als gevolg in plaats van als gebrek, en de vergelijking die hij zou maken is met een kaartnetwerk, dat winkels niet voor de terminal laat betalen.
Jaap Burger maakte in S2 Ep. 9 een aanverwant punt: mobiliteitsproviders moeten gestapelde dienstverleners worden in plaats van facturerende partijen. Kleihues laat zien hoe de stapel eruitziet zodra de onderste laag op nul is geprijsd.
Wat volgt is een verandering in wat kopers vragen. Exploitanten en providers zouden connectiviteit moeten behandelen als een handelswaar die wordt ingekocht op uptime en een gepubliceerde statuspagina, en de uptimeverplichting even serieus in het contract opnemen als de prijs. Toezichthouders zouden moeten letten op conformiteit, dat wil zeggen dat implementaties van een gemeenschappelijke standaard zich gelijk gedragen, in plaats van bemiddelaars goed te keuren, want de vijfentwintigste variant van een standaard is het eigenlijke probleem. Wagenparken zouden moeten vragen welke bemiddelaar achter de app zit en wat er met hun sessierecord gebeurt als een koppeling uitvalt.
De pijplijn was nooit de business. Het vertrouwen dat de factuur klopt, op schaal, is dat wel.
RiDERgy Commentaar
Wij zouden het nadrukkelijker stellen dan hij, omdat wij de klant zijn van wat hij beschrijft. Connectiviteit is niet alleen een factureringskwestie voor de partijen die facturen uitwisselen. Het is het fundament waartegen bedrijven als het onze optimaliseren. Energiemanagement op een depot draait op twee dingen die het niet bezit, de prijs van een kwartier en de limiet van een aansluiting, en beide komen binnen via precies de interfaces die Kleihues tot handelswaar wil maken. Wij zijn van die laag net zo afhankelijk als elke provider.
Daarom horen energievereisten binnen de connectiviteitsstandaarden en niet stroomafwaarts ervan. Concreet: prijsintervallen van vijftien minuten, gelaagd zodat groothandelsprijs, nettarief en leveranciersmarge onderscheidbaar aankomen in plaats van vooraf gemengd; dezelfde intervallen bidirectioneel, zodat energie die uit een voertuig terugstroomt even zorgvuldig wordt geprijsd als de energie die erin gaat; en de mogelijkheid tot bidirectioneel laden vroeg, niet pas als elke andere harmonisatie klaar is. Een voertuig dat niet kan terugleveren is een batterij die wij niet kunnen gebruiken, en een tarief dat als één getal per dag aankomt, kan helemaal niet worden geoptimaliseerd. Bouw die elementen in de enabler en de optimalisatie vindt plaats. Laat ze weg en de optimalisatielaag wordt begrensd door de pijplijn eronder, hoe goed ze ook is.
Luister naar de hele aflevering: S2 Ep. 10, Jakob Kleihues, medeoprichter van ENAPI, over EV-roaming, OCPI, financiële clearing, uptime en AI-native engineering, Smart Charge by RiDERgy.
7 min leestijd