Skip to content
Smart Charge · S2 · Aflevering 10 · 27 October 2026 · 1 hr 17 min

Jakob Kleihues, co‑founder of ENAPI

EV roaming, OCPI, financial clearing, uptime and AI native engineering

Transcript

Opgeschoond op basis van een automatisch transcript. Vertalingen zijn automatisch gegenereerd en kunnen fouten bevatten.

Welkom bij de Smart Charge by RiDERgy podcast. Dit is Claudio Geyken, oprichter en CEO van RiDERgy. Dit is uw show om alles te leren over energiebeheer en smart charging innovatie voor elektrische voertuigen en vloten. Maak connecties met 450 partners en u bouwt 450 handdrukken, of u bouwt er één. Dat is het idee achter Inopi, en mijn gast vandaag is medeoprichter Jacob Clayhus. In 2,5 jaar heeft zijn bedrijf meer dan 1 miljoen laadpunten verbonden, en dat deed het met een claim die bijna provocerend klinkt.

Connectiviteit tussen laadpuntbeheerders en mobility service providers zou gratis moeten zijn. Het geld, zegt hij, wordt ergens anders verdiend. We praten over waar, over wat financiële clearing werkelijk inhoudt, en over hoe een zeer klein team zijn infrastructuur 99,998% van de tijd draaiende houdt. Laten we erin duiken. Goed, Jacob, fijn dat u er vandaag bent. Hoe gaat het met u? Ja, heel erg bedankt voor de uitnodiging. Ja, ik ben een beetje gestrest, zoals u weet, ik was laat. Geen probleem, haastte me vanaf het vliegveld, maar verder gaat het prima. Heel erg bedankt.

U kwam vandaag uit Nederland, dus ik denk dat ik nog geen gast heb gehad die op dezelfde dag zo ver is gekomen. Ja, precies, vooral omdat ik thuis ben in Berlijn zoals u, dus het is vreemd. Maar goed, heel goed en heel erg bedankt voor de uitnodiging. Ja, en fijn om ook te weten dat u een echte Berlijnaar bent, hier geboren, geboren en getogen, en uw ouders ook. Het is iets wat ik niet wist, aangezien ik hier ook in Berlijn ben opgegroeid. Ja, ik groeide op in Berlijn.

Ik heb een behoorlijk aantal jaren in andere steden door heel Europa gewoond - studeerde in het zuiden van Duitsland en in Kopenhagen, werkte toen korte tijd in Londen en in Amsterdam. Dus ik ken ook wel wat andere plekken, maar ik ben al een flink aantal jaren terug in Berlijn en bouw Inopi ook vanuit Berlijn op. Ja, en misschien kunt u wat meer vertellen over uw achtergrond. Ik besloot ook om van Berlijn naar het zuiden van Duitsland te gaan, grappig genoeg, om te studeren, maar ik denk dat veel Berlijnaars ook graag in Berlijn blijven.

Wat was uw motivatie om naar het zuiden te gaan en te studeren? Ik bedoel, dit gaat terug naar toen ik 18 was, toch? Ik vraag me af of ik me überhaupt kan herinneren waarom dat was. Om eerlijk te zijn, denk ik een heel natuurlijk "laten we zo ver mogelijk weg gaan" - en misschien was mijn horizon toen een beetje Duitsland-gericht, om eerlijk te zijn. Maar ja, dus ik studeerde aan de Zeppelin Universiteit in Friedrichshafen, aan de Bodensee precies, en

ik had daar een geweldige tijd. Om eerlijk te zijn vraag ik me soms af hoeveel ik werkelijk toepas van wat ik op de universiteit of school in het algemeen heb geleerd in mijn normale leven, en het is bijna nul, maar ik heb zeker nog steeds mijn beste vrienden uit die tijd, dus ik zou het zeker weer doen. Wat studeerde u?

Het is een soort algemeen studieprogramma tussen sociologie, politiek, cultuur en economie voor het eerste jaar, en dan specialiseer je je - en ik specialiseerde me in bedrijfsmanagement en economie. Dat was in essentie mijn studie aan de Bodensee, en daarna ging ik voor een vrij standaard Master in Business Administration aan Copenhagen Business School voor mijn master.

En uiteraard tussendoor veel stages bij verschillende startups en verschillende bedrijven. Ik heb nooit gewerkt - en we spraken daar kort over vlak voordat we hier begonnen op te nemen - voor een groot bedrijf, dus ik heb in essentie geen ervaring met corporates en hoe het is om voor corporates te werken, en daarom denk ik dat ik doorlopend veel leer over hoe deze organisaties werken. Maar in het algemeen, ja, dat is in essentie wat ik studeerde. En wat deed u in uw eerdere banen?

Zoals ik al zei, deed ik veel stages bij verschillende bedrijven. Er was één bedrijf dat misschien interessant was voor deze podcast ook - dat was Climate-KIC. Ik deed een stage bij Climate-KIC.

Dat was op de EUREF Campus, waar uiteraard veel bekende Europese en Duitse bedrijven inmiddels zijn gevestigd, maar ja, toen hadden ze daar een green garage en ze huisvestten daar in essentie wat startups, wat erg spannend was en ik was

gewoon onderdeel van het team daar dat oprichters probeerde te helpen dingen gedaan te krijgen in essentie. Dat was misschien een interessante eerste stap, maar ik denk dat de eerste stap die echt relevant was voor mijn toekomstige carrière bij Project A Ventures was, waar ik in 2018 een stage deed. Het was erg intensief, en wat ik er geweldig aan vond is

je praat met mensen die enthousiast zijn over wat ze elke dag doen, omdat je met oprichters praat, en ik denk dat dat was wat ik in veel andere posities die ik eerder had gemist. Daarom besloot ik - aangezien ik bij InnoEnergy zat, dus ook de andere kick: Climate-KIC ging over bredere klimaatonderwerpen en InnoEnergy heel erg over energie - ik kon ook de energie van de oprichters die we ondersteunden voelen, dus ik kan me volledig in dat punt vinden.

Ja, precies. En toen besloot ik, oké, snelle omgeving, ik leerde veel, ik verveel me helemaal niet en de mensen om me heen vervelen zich niet, dus laten we wat meer tijd hier doorbrengen en in essentie voor durfkapitaalfondsen gaan werken. En dat deed ik 4,5 jaar lang, dus eigenlijk best wel lang. Altijd in de vroegste fases, dus in essentie startups die niets hadden, of bijna niets - in essentie de oprichters zelf en hun toewijding om iets groots op te bouwen - en proberen uit te zoeken: hebben ze kans om het werkelijk te maken, toch?

Superopwindende tijd. Wat leerde u, om dat te kunnen onderscheiden - en misschien is dat ook relevant vandaag voor uw zijn als oprichter? Ik bedoel, het is waarschijnlijk moeilijk om het zo te formuleren, maar ik denk dat één ding waarvan ik geloof dat ik het heb geleerd is dat veel startups - investeren in startups is in essentie investeren in een potentiële uitschieter, als in een bedrijf dat aanzienlijk meer geld oplevert dan welk ander bedrijf in de industrie dan ook.

Dus waar je in wilt investeren is iets dat het potentieel heeft om echt, echt groot te worden, toch? En ik denk dat je vrij snel leert dat iedereen een soort enorme stimulans heeft om dat te doen op basis van data en historische prestaties van andere bedrijven, maar veel van deze uitschieters volgen eigenlijk niet het normale pad van andere startups - want anders zouden ze niet iets anders doen en daarom geen uitschieter zijn, toch?

Misschien is dat te simpel gesteld, maar veel van de meest opwindende bedrijven worden denk ik gebouwd vanuit eerste principes, zonder te proberen een ander bedrijf na te bootsen. "Wij zijn de Airbnb voor het delen van telefoons" of zoiets, toch? Hoe waanzinnig saai, toch? Ik probeer niet te vloeken. Dus dat was een beetje wat ik voor mezelf leerde: denk tot op zekere hoogte voor jezelf, want hoogstwaarschijnlijk als je het durft om voor jezelf te denken, kan dit succesvoller zijn dan wanneer je dat niet doet, toch?

En ik denk dat dat een van de dingen was. Het andere was: het gaat zeker tot op zekere hoogte over hard werken en in staat zijn de context te begrijpen, maar veel van het starten en opschalen van een bedrijf is ook geluk en energie, toch - hoeveel energie ben ik in staat en bereid elke dag te investeren.

En ik denk dat dat ook iets is wat we hebben geleerd. Wat ik ook leerde door in durfkapitaal te werken - idee versus uitvoering, waarover ik zag dat u een punt had; ik weet niet meer of het in een blogpost was of in een social media post. Kunt u misschien toelichten hoe u dat in uw dagelijkse werk toepast? En dan komen we terug op hoe u het idee kreeg, en of u überhaupt van het oorspronkelijke concept bent gepivoteerd. Ja, ik ben altijd verbaasd hoe weinig we eigenlijk zijn gepivoteerd, eerlijk gezegd, maar we kunnen daar zeker over praten.

Maar ja, ik bedoel, u sprak over uitvoering, en ik denk dat onze visie hierop als RiDERgy-team zou zijn: wij zijn de uitdagers in een industrie, toch? Als startup kom je deze industrie binnen, je hebt in wezen geen logo, je hebt geen merk, je hebt geen team, en je hebt in het begin niet eens kapitaal. Eigenlijk is de hele wereld tegen je, toch? En het enige wat je mogelijk hebt is uitvoering, toch?

Want je zult altijd sneller zijn, je zult altijd sneller kunnen reageren, en je zult altijd meer geven om je bedrijf dan de bedrijven die tot nu toe de gevestigde partijen zijn, toch? En daarom bedoel ik, we maken veel situaties mee.

Bijvoorbeeld deze stealth-startups die uit stealth komen en zichzelf lanceren - ik heb dit nooit begrepen, toch, want vanuit ons perspectief draait het allemaal om uitvoering, en ik deel graag met iedereen in wezen wat we hier proberen te bouwen en alle geheimen die we hebben, toch. Want waar het op neerkomt is dat we beter moeten uitvoeren dan alle anderen, toch? En ik zie dat veel gebeuren in deze industrie. Bijvoorbeeld, we worden vaak gevraagd

om geheimhoudingsverklaringen te ondertekenen, wat iets is waar we open voor staan, en we hebben veel NDA's - ik moet altijd oppassen welke namen ik waar laat vallen - maar kortom, we hebben nooit een bedrijf om een NDA gevraagd, toch, om dezelfde reden: uiteindelijk zal uitvoering ertoe doen, en niet wie wat weet over geheimen die je over een idee hebt of zoiets. En wat is goede uitvoering voor u?

Als u bijvoorbeeld - de eerste dingen die bij u opkomen waarbij u zegt, ja, dit is zeker wat wij geloven dat goede uitvoering is die we elke dag in het team bevorderen. Ja, ik bedoel, misschien klinkt dat nu een beetje te makkelijk, maar wat dat is, is focus, toch. Weten wat je wilt bezitten in de waardeketen en dan 10x beter zijn dan alle anderen in het bezitten daarvan en het bouwen daarvan, toch?

En het klinkt makkelijk, maar in deze industrie - ik bedoel, we werken inmiddels, en we zullen daar waarschijnlijk later over spreken - met, hebben contracten met, of hebben in productie onboarded, zoals de overgrote meerderheid van de industrie, toch? Vooral in Europa. En iedereen heeft problemen, en we horen daar graag over, toch, want het is echt soms verrassend moeilijk om goede kwaliteitsfeedback te krijgen over wat het is dat we voor hen kunnen oplossen, toch?

En tegelijkertijd moeten we nee zeggen tegen 90, 95% van deze verzoeken en ideeën die we hebben, om ons te kunnen concentreren op wat we eigenlijk zelf willen uitvoeren, toch? En alleen als we deze focus echt kunnen realiseren kunnen we in de volgende stap daadwerkelijk uitvoeren, want dan weten we wat onze missie is, toch? En dus ja, mijn eenvoudige antwoord zou focus zijn. En misschien wat ik daaraan zou toevoegen is dat we een waanzinnig team hebben, toch? Dus dit is een team dat remote-first is voor het engineeringteam.

En in wezen hadden mijn medeoprichters en ik ongeveer 5 mensen in gedachten die we aan boord wilden halen toen we begonnen, zoals de dag nadat we onze eerste financieringsronde hadden getekend en wisten, oké, we kunnen wat mensen aannemen. We hadden in wezen 5 profielen in gedachten en 4 daarvan hebben we inmiddels onboarded. Dus voor ons is het tot op zekere hoogte het droomteam, en ik denk dat dat ook helpt om uit te voeren, toch, want iedereen duwt in dezelfde richting, en iedereen.

Pusht zichzelf, maar heeft ook een doelgerichte manier van samenwerken, toch? Dus we kunnen elkaar ook vertellen, oké, dit was niet goed, toch? En tot nu toe, ja, gewoon veel plezier hebben in het samenwerken. Ik denk dat dat het tweede punt is. Dus focus en plezier hebben in het werken met geweldige mensen. Begrijpelijk. Nee, ik kan me er volledig in vinden. En voordat we zo dadelijk diep ingaan op Inapi, hoe bent u - ik weet dat u voor Bonnet werkte - hoe bent u bij Bonnet of in de e-mobility-industrie terechtgekomen? Wat was het pad? Ja.

Ik bedoel, Bonnet - misschien kennen sommige mensen die naar dit luisteren het merk - Bonnet is een bedrijf, ik wil nu echt niet liegen, maar het is een EMSP die, denk ik rond 2020 of zo, werd gestart vanuit Imperial College London, door twee geweldige oprichters, Patrick en Elliott, die letterlijk vanuit een universitair project een EMSP begonnen omdat ze zeiden, oké, daarbuiten zijn er geen fancy EMSP's met een goed merk, toch?

En ik heb hen vrij vroeg leren kennen – ik denk ongeveer 4 tot 5 maanden na hun start – omdat ze funding aanvroegen bij het durfkapitaalfonds waar ik voor werkte, en ik een call met hen had. Uiteindelijk deden we de deal, een vrij kleine investering, en ik begon met het team te werken om het bedrijf op te bouwen, en in die tijd denk ik dat we behoorlijk wat tijd samen doorbrachten.

Ze hadden zeker moeite om de volgende financieringsronde binnen te halen enzovoort, en we hebben hard gewerkt om dat voor elkaar te krijgen. En toen ineens treedt er altijd een soort van inhaaleffect op, toch? Uiteindelijk wilde iedereen investeren omdat het bedrijf vrij snel groeide. Ze haalden geld op van Lightspeed en Google Ventures, behoorlijk bekende en gerenommeerde investeerders, en toen vroegen Patrick en Elliott me om fulltime aan boord te komen, en dat deed ik. Ik wil niet te veel ingaan op de details van wat er bij Bonnet gebeurde.

Het bedrijf werd iets later – ongeveer anderhalf jaar later – verkocht aan Over Energy, en tegenwoordig werkt het team als Overdrive, ook een geweldig team. Maar toen de overname plaatsvond, wist ik al dat ik niet voor een groot bedrijf in het Verenigd Koninkrijk wilde werken, en bovendien had ik dat connectiviteitsprobleem dat ze probeerden op te lossen met Inapi uit eerste hand ervaren, zowel vanuit commercieel oogpunt als tot op zekere hoogte vanuit technisch oogpunt. En daarom vertrok ik en begon ik Inapi.

Ja, en laat me dan misschien even wat context geven, de situatie schetsen, zodat we op dezelfde golflengte zitten. Het connectiviteitsprobleem, zoals ik het begrijp – en vul gerust aan of corrigeer me als ik iets mis – dat u identificeert is: er zijn heel veel spelers in de sector. We hebben CPO's, we hebben MSP's, dat zijn naar mijn mening de belangrijkste rollen. En onder de CPO's zitten CPMS'en, dus dat is de software die CPO's gebruiken.

En dan waren er traditioneel roaminghubs die waren opgericht om die verschillende spelers te verbinden. Ik weet niet precies hoeveel CPO's en MSP's er waren en er nu zijn, maar het is aanzienlijk. Misschien kunt u ons updaten als u de cijfers bij de hand heeft. En dus die connectiviteitslaag van traditionele hubs – dat is wat u identificeert – daar zitten nogal wat problemen in, of er zijn veel manieren waarop het beter kan, en dat is wat Inapi in wezen aan het bouwen is, toch?

En misschien kunt u nu wat gedetailleerder uitleggen. Ja, dus misschien allereerst – want ik denk dat we dat als sector niet vaak genoeg doen – laten we het vanuit het perspectief van de klant bekijken, toch, vanuit het perspectief van een EV-rijder. De EV-rijder wil accurate data over de beschikbaarheid van laadpunten, toch, en dan willen ze de laagst mogelijke prijs betalen. En zo werkt openbaar laden voor elektrische voertuigen vandaag de dag allerminst, toch? En nu kunnen we ingaan op: oké, waarom is dat zo, toch?

En ik denk dat je al vrij snel tot de conclusie komt: oké, er zijn veel verschillende bedrijven in deze sector. Zoals u al toelichtte, zijn er verschillende rollen, toch, zoals CPO, CPMS, EMSP, wat dan ook. Er zijn ook gefragmenteerde markten, dus er zijn veel verschillende CPO's en veel verschillende strategische belangen in de markt. Maar lang verhaal kort: deze bedrijven moeten op een efficiënte manier samenwerken om deze klantervaring daadwerkelijk op schaal te laten werken.

Bij Bonnet leerden we vrij snel dat dit niet op schaal werkt. We waren een heel klassieke EMSP en wilden in wezen met alle relevante CPO's in Europa verbinden. Destijds, in de zomer van 2022, waren er in wezen twee manieren om te verbinden. Wat ik legacy roaminghubs zou noemen – platforms die 14, 15 jaar geleden pioniers waren – die probeerden de communicatie tussen CPO's en EMSP's in de markt te standaardiseren.

Toen ik in deze sector begon, deden ze nog steeds ongeveer 80% van de integraties, maar al slechts 20% van de transacties, omdat de grote volume-integraties – de grote EMSP met de grote CPO – al bilateraal waren begonnen, bilaterale OCPI-integraties hadden gebouwd. En dat is in wezen de tweede optie: legacy roaminghubs en bilaterale OCPI-integraties. Bij Bonnet dachten we in het begin: oké, waarom niet met de hubs werken?

Het alternatief, zoals ik al zei, was bilaterale OCPI-integratie, dus Bonnet begon veel bilaterale OCPI-integraties te bouwen – ik denk meer dan 50. Wat ik me kan herinneren is dat gemiddeld zo'n 10 daarvan altijd down waren, en dat lag niet aan Bonnet. Ze hadden geweldige technologie. De reden was niet eens technische problemen maar meer operationele problemen.

Zoals: iets werkt niet, een of ander conflict werkt niet, sommige tokens waren niet gesynchroniseerd, een kleine interpretatie van de OCPI-protocolimplementatie werkte niet. En dan heb je de andere persoon aan de andere kant nodig om dat te debuggen.

Laten we daar even stoppen, want ik denk dat het misschien niet zo duidelijk is voor iedereen die geen diepgaande IT-integratiepersoon is. Er zijn twee kanten aan deze integratie – twee systemen die moeten integreren en twee softwarelagen die moeten integreren.

Er is een protocol – OCPI – en ik denk dat er nog een paar meer zijn, maar de hubs beheren die protocollen. Corrigeer me als ik het mis heb, maar OCPI is, laten we zeggen, het vrije onafhankelijke protocol. En daarin, zoals in veel andere protocollen – en ik denk dat OCPP met hetzelfde probleem kampt, waar de lader met het charge point management system praat, maar dat is niet echt de kernfocus van deze podcast – is er de kwestie van de interpretatie en de implementatie van het protocol.

Als één stakeholder de boel verprutst, dan gaat het mis. Druk ik het zo correct uit? Min of meer, precies. Dus laat me misschien een klein historisch overzicht geven – en ik ga zeker op sommige punten de fout in. Ik zit vijf jaar in deze sector, en ik denk dat ik het inmiddels vrij goed begrijp, maar destijds had ik geen idee wat er daarvoor gebeurde.

Maar lang verhaal kort: er zijn deze platforms die destijds probeerden de communicatie te standaardiseren, zoals ik al zei, als pioniers in deze sector. En ze begonnen

die in wezen protocollen definieerden om het te standaardiseren. Dus Hubject kwam met OICP – misschien was er iets vóór, maar dat is wat we kennen. Gireve kwam met eMIP, ik geloof dat e-Clearing met OCHP kwam, voornamelijk vanuit Nederland. En ik denk dat omdat mijn medeoprichter Dennis Lauman een van de oorspronkelijke auteurs van OCPI was, er deze bereidheid was, vooral onder laadpuntoperators, om onafhankelijk te worden en in wezen een protocol te lanceren dat onafhankelijk is van deze commerciële, niet-neutrale spelers.

Daarom werd de EV Roaming Foundation opgericht – wij maken vandaag deel uit van de EV Roaming Foundation, net als veel andere relevante spelers in deze sector. Wat de EV Roaming Foundation doet, is mensen samenbrengen om de OCPI-standaard te definiëren. De meest relevante OCPI-versies vandaag zijn OCPI 2.1.1 en 2.2.1. Er is OCPI versie 2.3.0, al gelanceerd en geïmplementeerd door zeer weinig spelers – ik bespreek dat graag in detail. Maar in essentie is OCPI het antwoord van veel

CPO's die onafhankelijk wilden worden van propriëtaire protocollen. Dus dat is het kernprotocol voor open source, en uiteraard hebben de platforms die ik zojuist noemde inmiddels OCPI overgenomen. Vanuit ons perspectief wordt het zeer zeker de standaard – niet alleen in Duitsland of Europa, maar eigenlijk over de hele wereld. Ik las onlangs een statistiek dat meer dan 95% van de openbare laadpunten buiten China daadwerkelijk OCPP-data communiceert, en de overgrote meerderheid van die laadpunten zou ook het OCPI-protocol kunnen gebruiken.

Dus dat is, denk ik, de samenvatting op hoofdlijnen van deze protocollen. En OCPI – om gewoon uw vraag te beantwoorden – werd aanvankelijk gelanceerd met het idee om bilaterale integraties te bouwen. Nu denk ik dat u in uw inleiding al zei dat de markten voor laadpuntoperators en EMSP's gefragmenteerd zijn. Er zijn honderden spelers aan beide kanten van deze markt, en als u 3 spelers aan de CPO-kant zou hebben en 3 aan de EMSP-kant, is het vrij eenvoudig: iedereen verbindt met elkaar en u heeft 9 integraties.

Nu, als u 500 spelers aan de MSP-kant heeft en 500 spelers aan de CPO-kant, dan zijn het 250.000 bilaterale integraties. En ik denk dat u daar al begint te begrijpen: oké, dit zijn allemaal integraties die een handshake nodig hebben, ze moeten worden opgezet, ze moeten worden getest, en dan moeten ze worden onderhouden. En nu hebben we het over veel verschillende versies van OCPI die uiteraard niet interoperabel zijn met elkaar. Dus het wordt heel, heel rommelig, heel, heel snel – laat ik het zo stellen.

Dus ik denk dat waar de sector mee te maken kreeg – om terug te gaan naar toen ik de sector binnenkwam – in wezen was: ik geloof dat connectiviteit een commodity zou moeten zijn, een vrij beschikbaar goed, maar in werkelijkheid is het een constante pijn, enzovoort.

En dat is de belangrijkste reden dat wij bij Bonnet moeite hadden om een echt goede klantervaring te leveren, en het grootste deel van de kosten kwam daarvandaan – zelfs indirecte kosten. Bijvoorbeeld, klantenservicekosten werden gecreëerd door precies deze connectiviteitsproblemen, en daarom zei ik: oké, er moet een betere manier zijn om dat te doen, en begon naar andere sectoren te kijken.

Ja, het was zomer '22 toen ik contact opnam met mijn twee medeoprichters en in wezen begon na te denken over hoe een model eruit zou zien dat de enorme voordelen van één enkele integratie zou samenbrengen en tegelijkertijd goede datakwaliteit zonder significante transactiekosten. Het antwoord daarop ligt in AI, maar ik denk dat we daar nu op ingaan. Ja, laten we erin duiken.

Dit is een apart segment, maar zoals u de medeoprichters noemde – één ding dat mij trof, ook omdat het mij persoonlijk gesproken veel tijd kostte om mijn medeoprichter te vinden – vind ik dat vooral het vinden van technische medeoprichters, aangezien wij beiden CEO's zijn, zeer moeilijk is. En u slaagde erin, als ik het me goed herinner, u had één persoon in gedachten.

Met wie u echt het bedrijf wilde oprichten, en het blijkt dat deze persoon ja zei, wat behoorlijk indrukwekkend is – of ongelooflijk. Hoe ging dat verhaal? Kunt u uitweiden over de matching van medeoprichters, die zo belangrijk is als fundament voor het bedrijf? Ja, dus ik bedoel, ik had het probleem ervaren. Ik had veel roamingcontracten onderhandeld. Ik had geprobeerd veel problemen met connectiviteit aan de commerciële kant tot op zekere hoogte te escaleren.

Maar ik wist wat we niet zouden willen bouwen; het was niet superobvious voor mij of we het zelfs zouden kunnen bouwen zoals ik het me had voorgesteld. Dus wat ik als allereerste stap deed, was in wezen een memo samenstellen – misschien een beetje oude investeerdersmentaliteit, maar een memo over wat dit bedrijf zou doen, ongeveer 5 pagina's of zo. Ik moet het weer opzoeken; het staat ergens op mijn computer. En ik stuurde dit in wezen naar, denk ik,

vier of 5 mensen. Om eerlijk te zijn, deed ik gewoon cold outreach. Ik zocht letterlijk op GitHub op wie het OCPI-protocol schreef, en wat u dan vindt – ik hoop dat ik deze namen hier mag noemen – is in wezen Olga Vanier, Patrick Rademakers en Dennis Lauman. Altijd onder de drie namen die de peetvaders zijn.

Dat vind ik geweldig – dat komt waarschijnlijk uit een van mijn pitchdecks – de peetvaders van OCPI, ja, precies. En ik wilde eigenlijk met alle drie spreken. Ik sprak ook met Olga, maar toen ontmoetten Dennis en ik elkaar en hadden een grappige, toevallige tweede ontmoeting in Aken bij een e-clearing-evenement.

En ik kan me gewoon herinneren dat we allebei al behoorlijk enthousiast waren over de memo, en we gebruikten die twee dagen in Aken in wezen om onszelf op te sluiten in een kamer en na te denken over hoe dit gebouwd kon worden en hoe we dat konden doen. Nu, Dennis was toen nog managing partner, denk ik dat ze hem zo noemden, bij Ihoma – ik denk een van de toonaangevende techconsultancies in de sector. Hij had al veel CPMS'en gebouwd en had daar ook een echt getalenteerd team, en daarom was het niet makkelijk voor hem om eruit te stappen.

Voor mij was het vrij duidelijk dat ik dit bedrijf wilde oprichten. In wezen werkten we zo'n 3–4 maanden behoorlijk intensief naast onze dagelijkse banen, en toen kwamen we op een punt waarop ik zei: oké, laten we dit 3–4 maanden proberen. Als we niet tegen eind Q1 '23 financiering binnen hebben, ga je terug naar je baan. En zo zijn we begonnen. Ik denk dat veel investeerders altijd zeggen dat een oprichtersteam waarbij de oprichters elkaar niet kennen van het dagelijkse werk, of waarbij ze geen vrienden zijn, in wezen risicovol is.

En we hadden zelfs die ene man die nee zei in onze eerste ronde, terwijl we veel investeerders hadden die wilden investeren maar nee zei vanwege precies die vibes - zoals dat we elkaar niet goed genoeg kenden - en we overwogen hem elk jaar een kerstkaart te sturen. We werken nu samen omdat we zo hecht zijn. Dus lang verhaal kort: Dennis is geweldig. Hij is gevestigd in Nederland, en daarom was het voor mij altijd 100% duidelijk dat we dit remote first zouden opbouwen.

We proberen het commerciële team in Berlijn aan te nemen, maar al het andere is min of meer remote first. Maar nee, het is echt zoals op de eerste dagen vertrouwen we elkaar, houden van elkaar, en ja, we hebben nu veel samen meegemaakt, dus behoorlijk enthousiast erover. Zeer cool achtergrondverhaal ook - ik denk inspirerend voor oprichters daarbuiten. En dus zei u dat u het bedrijf min of meer eind 2022 oprichtte.

Juist, ja, dus we hebben het bedrijf officieel opgericht denk ik januari '23, en we hadden de termsheet al getekend - in wezen hadden we met investeerders gesproken in december '22. Dus ja, het ging supergnel. Het was letterlijk twee weken nadat we begonnen met fondsenwerving; we hadden zo'n vijf, zes termsheets en moesten beslissen. En toen haalden we de allereerste financieringsronde letterlijk op basis van een pitch deck op, met Project A Ventures en Seedcamp uit Londen.

Ja, en dat was een ronde van 2,5 miljoen, toch? En toen was januari '25 een ronde van 7,5 miljoen. Ja, dus ik denk aangekondigd - ik denk dat dat min of meer besproken werd in november, december - sorry, nee, 2023. Ja, krijg ik dit nu goed? Nee, '24 natuurlijk - dit was januari '24, sorry. We zaten de hele tijd een jaar ernaast. Dus januari '24 lanceerden we, en in januari '24 kondigden we ook onze pre-seed ronde van 2,55 miljoen aan.

En toen kondigden we in januari '25 onze seed ronde van 7,5 miljoen aan die we hadden afgesloten in december '24. Dus in wezen 10 maanden nadat we onze eerste ronde ophaalden, haalden we een aanvullende ronde op. Ja, de tijd vliegt. En toen las ik dat u 600.000 laadpunten aangesloten had tegen eind 2025, maar nu denk ik dat het meest recente bericht al zoiets als 850 was.

Om eerlijk te zijn, geen hard feelings omdat het snel gaat, maar als dit uitkomt kan ik dat al zeggen - we kondigen nu een miljoen laadpunten aangesloten in productie aan. En eigenlijk zitten we al op 1.050.000, dus ja, we groeien gewoon supersnelt. We hebben meer dan 450 partners onboard sinds we begonnen. Dat is gemiddeld, als u dat uitrekent over 2,5 jaar, iets meer sinds we begonnen met onboarden, ruwweg 2 per week of zoiets, iets meer.

En dat is letterlijk met één teamlid die dat voornamelijk doet - natuurlijk kunnen anderen ook helpen, maar in wezen één persoon die min of meer fulltime test, onboard en duwt aan de technische kant, en de rest is grotendeels geautomatiseerd. Ik denk dat dat een van de redenen is waarom we zo snel konden groeien. De timing was perfect toen we begonnen: het was letterlijk precies het moment waarop mensen de legacy roaming hubs beu waren.

Ze liepen tegen problemen aan met het bouwen van bilaterale integraties, en ze hadden een OCPI-ready API, dus in wezen konden we ze meteen verbinden zonder enige significante wrijving. En natuurlijk, bij het bouwen van 450 handshakes kom je veel - ik wil niet oordelen, maar - misschien een beetje vreemde interpretaties en implementaties van OCPI tegen. Dat is het grote probleem met OCPI: het is in wezen op veel verschillende manieren implementeerbaar, laten we het zo zeggen.

En we hebben workarounds gebouwd, dus inmiddels zien we zelden implementatietijden van meer dan één tot twee weken. Misschien is dit een domme vraag, maar omdat ik hier niet zo diep in zit zal het interessant zijn om het beter te begrijpen. Dus fundamenteel kan de API-kwaliteit van een van de stakeholders de boel verprutsen. Door uzelf ergens tussen de stakeholders te positioneren en ervoor te zorgen dat de connectiviteit goed werkt - toch, als één stakeholder het verprutst, hoe voorkomt u die mess-ups?

Bent u in staat ze sneller te identificeren, of hoe is uw rol - zeg maar - hoe maakt u mogelijk dat de mess-ups niet voorkomen? Ik denk dat de voor de hand liggende, misschien laaghangende-vruchten waardepropositie die we hier hebben is dat u niet langer 450 handshakes doet, u doet er één - met RiDERgy - en dan kunt u van daaruit in wezen schalen zonder enige aanvullende technische overhead.

U gaat gewoon naar ons portaal, klikt op "Ik wil hen een aanbod sturen," stuurt hen een aanbod, en als ze accepteren, worden uw POI-data als CPO naar de MSP gepusht en kunt u de tokens van de EMSP pullen - superstraightforward, zeer weinig technische overhead. Maar om uw vraag te beantwoorden, ik denk dat dit belangrijk is: we spelen een enorme rol in het harmoniseren van de OCPI API's van onze partners. OCPI is opgebouwd uit verschillende modules, en niet elke afzonderlijke module is noodzakelijk om een verbinding te laten werken.

Dus toen we begonnen hadden veel van onze partners bijvoorbeeld de zogenaamde tarieven module nog niet geïmplementeerd, dus ze hadden in wezen moeite om de tarieven automatisch met elkaar te communiceren. Dit creëert wrijving, en daarom wat we iedereen altijd min of meer motiveren te doen is om eigenlijk het volledige OCPI-protocol te implementeren. Dat gezegd hebbende, denk ik dat we een grote rol spelen in het harmoniseren in die zin dat veel EMSP's ons vertellen dat ze aanzienlijk betere succespercentages hebben binnen NAP dan dat ze hebben in bilaterale OCPI-integraties.

En ik denk dat dat contra-intuïtief is, toch? Veel mensen in de sector zeggen: maar ik voeg een extra partij toe in de keten, dat zal meer wrijving veroorzaken, er is nóg een partij – maar zo werkt het in de praktijk gewoon niet. Wij hebben een zeer geavanceerd alarmeringssysteem, meer dan 90% van onze klantinteracties zijn uitgaand en niet inkomend. Wij zijn dus degenen die de data opschonen en partners helpen om hun zaken op orde te krijgen.

En als volgende stap zien wij daardoor veel zeer succesvolle transacties. Een ander probleem dat u vaak ziet bij bilaterale integraties is bijvoorbeeld dat sync-jobs falen. Een bepaalde token komt niet aan bij de CPO en daarom kan de sessie niet geautoriseerd worden wanneer de token daar probeert te laden, of een bepaalde EVSE staat om de een of andere reden niet in de mobiele applicatie van een EMSP, en u vraagt zich af waarom.

Wat wij partners helpen te doen is inzicht te krijgen in het succes van hun sync-jobs, en flexibiliteit te krijgen in hoe zij willen synchroniseren – willen zij de data pushen of pullen, wanneer willen zij dat doen, wat is de frequentie, enzovoort. Al deze dingen helpen de hele sector om de connectiviteit te stroomlijnen. En ik denk dat de reden waarom ik hier zoveel nadruk op leg is: NAP is vanaf dag één niet gebouwd om de legacy hubs te vervangen.

Wij groeien ook deels doordat mensen van hen migreren, maar onze meest directe concurrentie zijn niet deze legacy hubs. Onze meest directe concurrentie zijn bilaterale OCPI-integraties, want daar zitten de grote volumes, en onze ambitie is dat 100% van de volumes van één specifieke CPO of EMSP wordt gemigreerd. Nu weet ik natuurlijk dat dit tijd en veel vertrouwen in de sector gaat kosten. Maar hiervoor zijn wij er, en zo hebben wij NAP vanaf dag één gebouwd.

Het is dus super belangrijk voor ons dat bijvoorbeeld de succespercentages voor NAP-integraties hoger zijn dan in een bilaterale setup, en dat mensen begrijpen dat dit eigenlijk de nieuwe normaal is voor de toekomst. En wat ook super belangrijk voor ons is, is dat wij de eerste bilaterale integraties zien migreren naar NAP – het is één ding om alle logo's te onboarden, maar het is iets anders om ze alle integraties naar NAP te laten migreren, en daar komen wij nu.

En één belanghebbende of verbindingstype waar wij nog niet over gesproken hebben, die volgens mij vrij gangbaar is in de sector, zijn de platforms – waarvan ik denk dat het voornamelijk de backends zijn, de CPMS'en – die ook integraties faciliteren. Hoe kijkt u naar dat type belanghebbende, en misschien kunt u zelfs zeggen welk aandeel van de integraties via platforms gebeurt en welk aandeel via bilaterale roaming hubs en nu in NAP? Dat is een goede vraag. Nee, als het moeilijk is, ik weet dat ik soms gewoon te ver vooruit loop.

Wat in mij opkomt als ik daaraan denk is onze pitch deck voor de pre-seed ronde in januari '24. Dat was in feite waar wij een beetje een klantsegmentatie deden, en wij zeiden in wezen dat de charge point operator-kant – de aanbodzijde, als u wilt, in ons model – kan worden opgesplitst in drie verschillende groepen bedrijven.

De eerste is strategische multinationale spelers: olie- en gasbedrijven, nutsbedrijven, autofabrikanten, OEM's – in wezen bedrijven die een strategisch belang hebben in deze markt, die zeer diepe zakken hebben en de neiging hebben om wat traag te bewegen, hoewel wij van allemaal houden waarmee wij samenwerken. De tweede categorie is in wezen waarschijnlijk de meest capabele spelers in de sector vandaag, en dat zijn de door infrastructuurfondsen ondersteunde joint ventures en startups in deze sector.

Zij zijn echt goed in het benutten van hun data, zij zijn echt geïnteresseerd in het optimaliseren van hun processen. Goede voorbeelden daarvan zijn de Charging League, Fastned, Atlante, Ionity, Electra, Power Dot – dat soort spelers komen in mij op.

Deze spelers hebben vaak niet de grootste netwerken, maar zij hebben veel transacties omdat zij echt hoogwaardige netwerken zijn, en omdat zij echt snel schalen. En dan is de laatste categorie volgens mij de lange staart die wordt geaggregeerd via charge point management systems. Dus precies – en hoe dat eruitziet is.

Deze charge point management systems treden op als de contractuele partner met EMSP's, dus voor ons zijn zij de CPO, als u het zo wilt bekijken, omdat zij de roaming-contracten met de EMSP hebben en zij in wezen ook de MSP's factureren en daarna het geld verdelen tussen de CPO's. Voor ons is de belanghebbende of de speler waarmee wij geïntegreerd zijn het charge point management system. Zij hebben ook het account bij NAP als zij de contractuele partner voor de MSP zijn.

Waar wij dus altijd naar kijken is: het maakt ons echt niet uit wie u in wezen bent. Bent u de partij in het roaming-contract? En als u dat bent, bent u onze klant. Wij werken met veel CPMS'en – wij hebben inmiddels partnerschappen aangekondigd met min of meer allemaal, wij staan zeer dicht bij hen. Ik wil niet liegen, maar ik denk dat er geen CPMS is waarmee wij geen enkele integratie hebben in Europa. Uiteraard kunt u de CPMS'en opnieuw segmenteren in wat oudere, wat langzamer bewegende startups enzovoort.

Ik wil dat nu niet doen omdat, zoals ik al zei, wij met allemaal samenwerken, maar er is veel geweldige technologie en veel geweldige bedrijven en mensen waarmee wij daar samenwerken. En in wezen, als ik het goed begrijp, wanneer u spreekt over het integreren tussen CPO's en MSP's, integreert u de CPMS-implementatie van OCPI, toch? Precies. Ik bedoel, de CPO's hebben hun eigen complexiteit. Er zijn CPO's die hun eigen CPMS bouwen – er was een beetje een trend misschien twee of drie jaar geleden.

Dan zijn er CPMS'en die slechts charge point management systems zijn, dus in wezen software-as-a-service bedrijven, en zij bezitten nooit de roaming contracten. Vanuit ons perspectief, vaak in het belang van de CPO, zijn er dan sommige CPMS'en die in wezen een lange geschiedenis hebben in het uitvoeren van de volledige financiële clearing en het hele zware werk voor hun CPO-klanten. En ze hebben allemaal bestaansrecht.

Het is dus echt complex, maar u heeft gelijk - uiteindelijk hebben wij technische integraties en daarom verbinden we met charge point management systems. Maar zoals ik al zei, er zijn heel grote charge point operators die hun eigen charge point management system hebben, en er zijn heel kleine charge point operators die ook hun eigen charge point management system hebben, dus deze markt heeft allerlei verschillende smaken. En over het businessmodel gesproken, ik denk dat u er al op zinspeelde: connectiviteit zou gratis moeten zijn.

Dus ik begrijp dat dit ook een fundamenteel verschil is tussen EAI of andere belanghebbenden die hetzelfde proberen te doen als EAI, waar connectiviteit niet gratis is. En ik begrijp dat uw businessmodel volledig gebaseerd is op de financiële clearing. Misschien kunt u dit clearing-aspect uitwerken en hoe u het beter doet dan andere belanghebbenden die zich op de clearing-aspecten richten.

Ik denk dat ik daar kort op zinspeelde: vanaf dag één - en daar ben ik altijd verbaasd over dat we onze identiteit en missie sinds dag één niet echt hebben veranderd - vanaf dag één was onze ambitie om bilaterale directe integraties, directe OCPI-integraties, te vervangen, omdat ze voor ons bij Bonnet niet op schaal werkten. Sommige mensen vertellen ons dat ze werken, sommige mensen zeggen dat ze helemaal niet werken.

Maar om het kort te houden, als u kijkt naar succespercentages en alles wat erbij komt kijken, zou connectiviteit een commodity moeten zijn. En het is vandaag geen commodity, omdat iedereen een tech-team heeft zitten die data controleert, iedereen bouwt zijn eigen enigszins gebrekkige validaties in-house, ze moeten naar charge detail records kijken en in wezen relevante transactiedata bouwen om te analyseren - en dit alles werkt niet.

En wij zeiden altijd dat we product willen bouwen voor 100% van de volumes van een CPO of EMSP, niet voor de long tail. En als u dat zegt, moet u kijken naar waarom ze 80% van hun transacties via bilaterale integraties brokeren. Voor ons is de reden vrij duidelijk: aanzienlijke transactiekosten. Als u transactiekosten in rekening brengt voor connectiviteit, dan hebben mensen een stimulans om bilateraal te gaan. Want zelfs als u maar 5 cent per sessie in rekening brengt -

- bij 1 miljoen laadtransacties per maand, is er een vrij duidelijke significante stimulans om bilateraal te gaan. En daarom zal er vanuit ons perspectief in een massale markt in de toekomst geen connectiviteitskosten zijn. Niemand die connectiviteit in rekening brengt zal in de toekomst kunnen winnen. Ik denk dat dit een beetje verrassend was voor de markt 2,5 of 3 jaar geleden toen we begonnen, maar inmiddels is de overgrote meerderheid van de markt het daarmee eens.

En dan is de voor de hand liggende vraag: hoe doen wij connectiviteit, want, zoals al gezegd, bilaterale integraties schalen niet? Dus hoe doen we connectiviteit, en wat is het op één na grootste probleem? Ik denk dat ons antwoord daarop is: laat ons connectiviteit commoditiseren, maak het een vrij beschikbaar goed, zorg ervoor dat iedereen die zelfs maar één engineering-uur investeert in interne connectiviteit die ze niet zouden hoeven te investeren, in wezen tijd en geld verspilt - omdat ze zouden moeten investeren in iets waar ze onderscheidend vermogen kunnen opbouwen.

Het is een commodity, het is gratis, toch? En laten we dan kijken naar het op één na grootste probleem, en vanuit ons perspectief is het op één na grootste probleem financiële clearing. CPO's hebben het erg moeilijk om in wezen betaald te krijgen, en EMSP's hebben het erg moeilijk om charge detail records te valideren, relevante transactiedata te openen, vervolgens facturen goed te keuren en ze op schaalbare wijze te betalen, toch? De grootste EMSP's daarbuiten, zij ontvangen ongeveer 450 facturen per maand, toch?

En eigenlijk niet elke maand, maar om de 2, 4, 6, 8, 12 weken, soms met CDR's, zonder CDR's, verschillende valuta's, verschillende BTW-tarieven. Het is rommelig, en dit is wat wij hier aanpakken. Waarom hebben we nu een unfair advantage om dat op te lossen? We hebben alleen een unfair advantage om dat op te lossen als we daadwerkelijk de transactie brokeren, toch? Want wat we kunnen doen is dat we de transactie op een ander niveau kunnen valideren dan horizontale spelers die dit in veel verschillende sectoren doen, toch? Omdat we naar de charge detail records kunnen kijken die gefactureerd worden en kunnen zeggen:

hé, er staan enkele CDR's op waar we de sessie niet hebben geautoriseerd, dit is niet gebeurd - of we kunnen zeggen, hé, er ontbreken enkele CDR's, of er zijn enkele dubbele CDR's met verschillende CDR-ID's, maar we weten dat omdat we de sessie hebben geautoriseerd, toch? En er zijn miljoenen details die we kunnen valideren, maar om het kort te houden, alleen omdat we de transactie brokeren kunnen we daadwerkelijk het beste financiële clearing-product daar maken. Onze sterke overtuiging is dat de overgrote meerderheid van de markt

hun financiële clearing in de toekomst niet zelf zal doen. Op dit moment zijn het gebrekkige, in-house processen gebaseerd op CSV-bestanden enzovoort waar we met ons financiële clearing-product tegen concurreren. Maar in de toekomst gaat dit complexer worden omdat we variabele prijzen zullen hebben, we zullen kortingen hebben - er zijn veel dingen die complexiteit toevoegen.

En het heeft geen zin dat 450 bedrijven in Europa hun eigen oplossing in-house bouwen, toch, en dit is waar wij binnenkomen. Dus de clearing wordt meestal in-house gedaan, of er zijn derde partijen die het doen met, laten we zeggen, legacy tech - dat zou de

Ik wil niet zo oordelend zijn over legacy-technologie, maar wat ik wel kan zeggen is, zoals altijd – en ik denk dat dat een rode draad is in ons gesprek tot nu toe – dat er natuurlijk van alles is in deze sector: mensen die het zelf doen, mensen die het doen met willekeurige bedrijven van buitenaf, mensen die het gewoon helemaal niet doen en in wezen facturen betalen zoals ze binnenkomen en niets valideren, toch?

Er is dus echt van alles – we zijn alles tegengekomen. Maar het is zeker een duidelijk probleem waar iedereen mee te maken heeft, en u kunt met elke CPO en EMSP daarbuiten praten, ze zullen het ermee eens zijn dat de validatie van factureringsrelevante transactiegegevens, vervolgens de goedkeuring van betalingen en dan de betalingen zelf superhandmatige processen zijn.

Ja, dat kan ik ook bevestigen uit gesprekken die ik heb gevoerd. En u noemde een indrukwekkende KPI: 99,998% uptime en onder de 20 milliseconden latency in 2025, wat behoorlijk indrukwekkend is. Hoe kunt u zulke geweldige KPI's bereiken? Ik begrijp dat dat is waarmee u concurreert tegen legacy-technologie – sterke argumenten om uw technologie te adopteren. Ja, dus ik denk dat wat zeer waar is en een gemakkelijk argument is, een ongelooflijk getalenteerd team is, toch?

We zijn nog steeds een heel klein team, en daar zijn we ons zeer van bewust, toch? We geloven dat als we een tussenpersoon zijn en geen connectiviteitskosten willen rekenen, we dit kunnen bouwen met een heel lichtgewicht team. Tegelijkertijd hebben we ongelooflijk talent in het team. Het andere eerlijke antwoord is, in tegenstelling tot de legacy hubs waarover ik net sprak,

zijn we niet 14 jaar geleden begonnen – we zijn in 2024 begonnen. Onze cloud-infrastructuur is waarschijnlijk het hart van ons product; het is state-of-the-art technologie, en zo kunnen we dat bereiken. Ook, één ding dat ik wil delen is dat, in tegenstelling tot de meeste spelers daarbuiten, we eigenlijk onze uptime te allen tijde publiceren, dus iedereen kan naar status.api.com gaan en de uptime van onze infrastructuur zowel in de VS als in Europa zien.

We houden onszelf verantwoordelijk door dit openbaar te maken, en tot nu toe werkt dit echt goed. Superhappy met het team, en ik denk dat daar veel redenen voor zijn – er komt eerlijk gezegd veel werk bij kijken. En ook veel AI. Aangezien het de naam van het spel is, houdt het me elke dag bezig. Hoe kijkt u naar AI als, waarschijnlijk, een AI-native bedrijf?

Dus, ten eerste, ja, toch. Ik denk – ik zou het nog een keer moeten opzoeken – maar ik geloof dat sinds ongeveer 15 of 16 januari 2026, toen een nieuw model van Claude werd gelanceerd – Sonnet, was het? Ja, zoiets. Hoe dan ook, ik denk dat meer dan 94% van onze productiecode door AI is geschreven. Het heeft ons natuurlijk enorm versneld, en dit helpt zeker, toch?

Wat ik ook zal zeggen is: we zijn niet uw volgende AI-raketbedrijf dat gewoon alles wat op hun pad komt in een pull request gooit en laat gaan, toch? En daar is een heel goede reden voor. Als u in wezen vertrouwen wilt opbouwen bij grote bedrijven als een bedrijf, als een startup, is het enige waar ze naar zullen zoeken: werkt dit product, toch?

En u kunt het u gewoon niet veroorloven, als u infrastructuur-relevant bent voor CPO's en EMSP's en dat is direct ROI-relevant, om 20 minuten of een uur down te zijn zoals de legacy hubs soms zijn. Dit is gewoon iets wat we ons als startup niet kunnen veroorloven. En daarom zijn er delen van ons product – en onze engineers zijn zich daar zeer van bewust – die we alleen met de grootste zorg aanraken, en waar AI nuttig is maar duidelijk niet een soort vervanging is voor de echt belangrijke tweede, derde en vierde blik van mensen, toch?

Dus dat is de ene opmerking, maar ja, AI is zeker een enorm onderwerp voor ons, dat ons duidelijk in staat stelt. En dan, misschien last but not least, aan de commerciële kant – het is gek, toch? Ik bedoel, vandaag besteedt een van mijn medeoprichters veel tijd aan product, maar hij is ook vrij betrokken bij klanten. Maar daarbuiten ben ik het en onze nieuw aangenomen Director of Growth, Dennis Daniel Brown, voorheen van ChargePoint.

Hij handelt onze commerciële scaling af. Dus inmiddels werken we met de grote meerderheid van de sector, maar we hebben geen gekke outbound-campagnes gedraaid om hen te bereiken, omdat het gewoon niet werkt. Ik was min of meer alleen aan de commerciële kant, en AI helpt veel. Dus dat is een andere dimensie. Maar daarmee – wie in het verleden nog nooit met mij heeft gesproken, neem alstublieft contact op, vooral CPO's en EMSP's.

We zijn soms verrast door sommige spelers, vooral in de Spaanse regio, Frankrijk, maar ook in de Nordics, die nog nooit van ons hebben gehoord en een beetje zijn van "ah, oké, dit klinkt interessant" – en wij zijn dan van, ja, prima, laten we praten. Dus ja, ik zou graag willen praten. En u zei in het verleden dat er een probleem is met samenwerking in de sector, dat u vindt dat we meer zouden moeten samenwerken. Wat bedoelde u daarmee?

Om eerlijk te zijn weet ik niet in welke context ik dat zei. Ik ben soms verrast door hoe open mensen staan voor samenwerking, maar ik denk dat er heel weinig alternatieven voor ons zijn. De meeste bedrijven zijn niet zoals Tesla, dat in wezen een full-stack oplossing heeft van hardware tot charge point operator tot CPMS tot EMSP tot in wezen een auto, stekker en lader, enzovoort. Er is alleen Tesla, in wezen. En verder moeten mensen samenwerken en coöpereren, dus ik denk niet dat het echt een optie is om dat niet te doen.

Dus ja, niet zeker wanneer ik dat zei, maar ik ben het ermee eens – zoveel mogelijk samenwerking is nuttig voor de sector, denk ik. En toen was er een post die u maakte, en misschien kunt u in uw eigen woorden weer uitleggen: het is "grootte van de taart boven deel van de taart," als u zich uw blogpost herinnert. Ja, dus vanuit ons perspectief – en om eerlijk te zijn, ik kan dit voelen in de grote meerderheid van de gesprekken die ik voer – als de sector wint, wint iedereen. En dat is onze mindset. We proberen geen concurrent te verslaan. Diesel is de vijand.

Ja, precies. Diesel is de vijand. De Tankerkarte is de vijand in Duitsland. Uiteindelijk willen we een rol spelen in het mogelijk maken van de groene mobiliteitsrevolutie, en we zijn er gewoon nog niet. Ik bedoel, 17% groei klinkt goed voor een ouderwetse industrie, maar verdorie – we moeten deze transformatie laten slagen.

En als de hele industrie daarop gericht is, zullen we het veel sneller voor elkaar krijgen en zal iedereen daarvan profiteren. Dat is wat ik daarmee bedoel. We optimaliseren niet om, weet ik veel, een ander bedrijf te vernietigen of een specifiek percentage te veroveren – we willen er gewoon voor zorgen dat we daadwerkelijk de connectiviteit voor de industrie oplossen om hem te helpen opschalen.

En ik denk dat deze mindset ons tot nu toe behoorlijk heeft geholpen om de juiste dingen te doen. Dat is vaak logisch. En laten we het dan over prijsstelling hebben, wat ook een onderwerp is waarin ik bijzonder geïnteresseerd ben in de smart charging- en flexibiliteitsruimte, wat als laatste stukje aan bod zal komen. U schreef er ook over – dat er verschillende hefbomen zijn waar laadpuntexploitanten mee kunnen spelen: volume-incentives, vlootkortingen en andere soorten toeslagen op verkeersroutes naar aggregators.

Misschien kunt u uitleggen wat uw visie is op de toekomst van prijsstelling, die op dit moment – dat weet waarschijnlijk iedereen – nog vrij statisch is. Het is meestal afhankelijk van laadsnelheid; als het een DC-lader is, is het meestal hoger, maar niet te veel dynamische tarieven. Waar ziet u de industrie naartoe gaan? En misschien ook, als overgang naar flexibiliteit, hoe zou de ideale prijsstelling eruitzien, als u daar gedachten over heeft?

Ik hoorde onlangs een statistiek – en een toespraak, of het Museum sprak over het ministerie van Transport, of hoe het ook heet – over flexibiliteit. Dat zou spannend zijn, veronderstel ik, toch? En ik had een beetje die Angela Merkel "internet"-herinnering. Ik weet niet of u begrijpt wat ik bedoel, maar in wezen is het voor ons vrij duidelijk, toch? Ik las een statistiek – ik moet dit nog eens opzoeken – maar zoiets als 75% van de batterijcapaciteit tot 2030 is elektrische auto's die rondrijden, toch?

Hoe kunnen we dit potentieel daadwerkelijk benutten, toch? Deze schat lichten. En ik denk dat veel zeer slimme mensen, u inbegrepen, in wezen veel tijd besteden aan deze vraag, toch? We beginnen, en ik denk dat ik een beetje terugkom op dit focuspunt, toch? We zouden nu kunnen nadenken over hoe we dat implementeren, hoe we dat kunnen orkestreren, wat dan ook, toch. Daar besteed ik mijn tijd momenteel niet aan. Waar we onze tijd aan besteden is: hoe kunnen we

bedrijven waarmee we werken helpen om het bedrijfsmodel te draaien dat ze willen draaien, want anders zullen ze opnieuw een incentive hebben om bilateraal te gaan als ze niet kunnen doen wat ze willen doen, toch? En velen van hen willen veel dingen uitproberen. Ik denk dat dit begint met variabele prijzen, toch? Ik bedoel, een heel eenvoudig begin zou twee verschillende prijzen per dag zijn, nachttarief, en zo verder – dit kan gecommuniceerd worden via de tariefmodule, zoals ik al zei, de eerste uitdaging, toch, waarbij we moeten helpen

Maar dan zien we natuurlijk ook, bijvoorbeeld bij zwaar transport, behoorlijk veel kortingen, omdat het vrij aantrekkelijk is voor laadpuntexploitanten, toch? Dus hoe implementeer je deze kortingen? Want het wordt echt rommelig – wat we in de industrie vaak zien is dat laadpuntexploitanten gewoon 10% korting toepassen op de factuur. Maar zodra de CDR ter discussie wordt gesteld, breekt plotseling het hele ding af, natuurlijk, toch?

Dus je wilt dit naar het OCPI-niveau krijgen, en naar het charge detail record-niveau, om echt controle te kunnen hebben, toch? En dat is wat we mogelijk maken voor veel bedrijven. Dus wat we vandaag hebben is wat we kortingen noemen – ik kan theoretisch ook een toeslag toevoegen – maar in wezen doen we daar het volgende: we stellen laadpuntexploitanten in staat om een korting te definiëren voor een bepaalde partner, toch?

Ons systeem hertariefeert dan de tariefmodule, voegt een routing header toe aan de tariefmodule voor de specifieke partner waaraan ze korting willen geven, en hertariefeert ook de CDR's, zodat de EMSP de correct getariefde CDR's van hen ontvangt. Dit is een product dat we vandaag native ondersteunen, en het is potentieel een behoorlijk spannend product. Maar ik denk dat, om over te gaan naar uw volgende vraag, dit iets meer fancy denken is.

Ik bedoel, ik vind altijd dat wat goed klinkt in wezen is: hoe implementeren we een incentiveschema via een prijsmechanisme van de energieleverancier, door de hele keten naar de EV-chauffeur, toch? Met natuurlijk als doel dat de EV-chauffeur reageert op het prijssignaal.

En ik denk dat dit toekomstmuziek is waar we graag een rol in spelen, maar op dit moment is onze duidelijke focus op het ondersteunen van onze partners. Men zou kunnen zeggen dat u het mogelijk maakt door betere implementatie van connectiviteit van laadpuntexploitanten en implementatie van bepaalde modules zoals de prijsmodule op een betere manier – dit is ook de basis, uiteindelijk, voor fancier dingen als u wilt. 100% eens, toch? Het is een beetje alsof je naar de VS gaat, bijvoorbeeld – het is een superspannende markt, er zijn veel superinteressante mensen met wie we daar op dit moment werken, toch?

Als iedereen het heeft over autonoom rijden – en we zijn het natuurlijk eens, toch – maar onze focus-mindset is altijd: oké, maar hoe zit het met het laten werken van de laadtransactie vandaag, toch? En ik denk dat we door zo te denken dat daadwerkelijk mogelijk maken, dus ik zou het niet meer eens kunnen zijn. Ja, trouwens, ik zag uw reis naar de VS, die ook vrij recent was, en u noemde ook dat autonoom rijden een groot onderdeel was van de reis.

Dus u bent al actief in de VS als oplossing op dit moment. Is er – u zei ook dat er behoorlijk veel verschillen zijn – maar voor u als product, zou u zeggen dat er een groot verschil is om nu in de VS te opereren vergeleken met Europa? Ja, ons product is theoretisch schaalbaar

over de hele wereld vandaag, toch. OCPP is een standaard, en dan is OCPI tot op zekere hoogte ook een standaard, en we hebben een Noord-Amerikaanse infrastructuur gelanceerd en we zijn nu actief bezig met het onboarden van partners. Het is nog vroeg, maar we hebben al – ik wil er niet over liegen – volgens mij zo'n 13 contracten getekend en ongeveer 8 partners of zo geonboard.

We hebben iemand aan boord gehaald met wie ik altijd al wilde werken, Daniel Brown, voormalig wereldwijd hoofd roaming bij ChargePoint, en hij leidt onze inspanningen in de VS en ook in het VK. Hij was daar onlangs. Ik was daar behoorlijk vaak omdat we ook onze seed-ronde hebben opgehaald bij een Amerikaans venture capital-fonds – Voyager Ventures precies, waarschijnlijk het toonaangevende

Ze willen niet dat ik transatlantisch zeg, maar het toonaangevende klimaat-VC – ik denk dat ze het nu niet meer klimaat willen noemen, nu is het veerkracht of zoiets – maar hoe dan ook, ik denk dat ik deel uitmaak van de gemeenschap. Het zijn geweldige mensen die elektriciteit en elektronen beter begrijpen dan wie dan ook die ik heb ontmoet, en die net zoals de andere twee VC's die in ons geïnvesteerd hebben, geïnteresseerd zijn in financieel rendement.

Wat ik daarover wil zeggen is dat we geen strategische investeerders hebben, toch. Er is dus niemand die tegen me zal zeggen: "Hé Jacob, kun je dit en dat alsjeblieft bouwen omdat dat grote bedrijf dat zou willen." En dat is zo belangrijk voor ons om neutraal te zijn en ons uitsluitend te richten op financieel rendement. Ze zijn geweldig, en daarom besteed ik veel tijd in de VS. We vinden het daar erg leuk. Het is anders, maar ik denk dat ons product eigenlijk direct schaalbaar is.

Ik denk dat het belangrijkste verschil – en dit is een interessante – is dat we niemand willen dwingen, ook niet in Europa. Het hele idee van een AP is dat u uw eigen contracten en commerciële voorwaarden bezit en daarom controle heeft. In de VS is dat argument nog belangrijker omdat niemand gedwongen wil worden tot roaming of iets dergelijks.

We geloven dat het een goed idee is om met andere partners te werken om uw bezettingsgraad en uw unit economics te optimaliseren – maar we geven u de infrastructuur als u die wilt, en u behoudt de controle. Dat is heel belangrijk in de VS, en dat is iets wat we hebben geleerd. En ik denk dat het heel goed gaat. Dus u staat overal ter wereld open voor zaken op dit moment? U pakt me op een goed moment, want ik praat veel over focus en het eerlijke antwoord is waarschijnlijk ja.

Er is een wereld waarin we nee zeggen tegen sommige zaken die momenteel echt buiten onze scope vallen. Maar misschien om een stap terug te doen en na te denken over onze groeipatronen: veel startups hebben een stad-tot-stad, land-tot-land, regio-tot-regio, valuta-tot-valuta groeipatroon. Zo groeien wij niet. Wij groeien netwerk tot netwerk, en als Ionity, met laadpunten in 24 landen, tegen me zegt: "Hé Jacob, kun je alsjeblieft deze vijf EMSP's onboarden in het nieuwe land waar ik binnenkom?"

Dan doe ik dat natuurlijk. Dus dat is de aard ervan, en dat heeft ons er ook toe gebracht om partners te onboarden in de VS, maar ook om partners te onboarden in Australië, Nieuw-Zeeland en andere regio's.

Het is dus een voorzichtig – het is een ja – en laten we de focus behouden. Gisteren was ik op een conferentie waar een van de belangrijkste onderwerpen elektrische vrachtwagens waren, bij de nationale Leitstelle – de elektrische mobiliteitsvereniging die verbonden is met de overheid – dus elektrische vrachtwagens zijn op dit moment behoorlijk een hot topic.

Heeft het op een of andere manier invloed op uw bedrijf, zoals booking of MCS? Ja, we hebben bijvoorbeeld een functie die we OCPI-versie-interoperabiliteit noemen, waarbij we verschillende partners in staat stellen om via OCPI 2.2.1 met ons verbonden te zijn en vervolgens te roamen met partners die op 2.1.1 zitten. Dat is behoorlijk nuttig voor sommige partners die nog vastzaten aan 2.1.1. Nu is er een nieuwe versie van OCPI, en ik ben niet de OCPI-expert – van onze ongeveer 20 teamleden weten er waarschijnlijk

11 het beter dan ik, misschien wel 15. Maar wat ik kan zeggen is dat OCPI 2.3.0 in wezen twee hoofdkenmerken heeft die adoptie stimuleren volgens onze ervaring tot nu toe. Enerzijds heeft u in de locatiesmodule meer mogelijkheden om geavanceerdere gegevens te communiceren – bijvoorbeeld hoe groot het laadterrein is en dat soort dingen. En ten tweede, de bookingmodule. De bookingmodule is in wezen een add-on waarmee u een tijdslot in de toekomst kunt boeken.

Wij geloven dat dit zeer relevant is voor logistieke bedrijven en vooral relevant voor behind-the-fence laadomgevingen. Maar bij publiek laden vertellen in ieder geval veel mensen met wie ik erover heb gesproken me dat ze er niet echt in geloven op schaal, omdat er potentiële operationele problemen ontstaan – bijvoorbeeld staat er nu een andere auto geparkeerd, dus wat doen we dan?

Dat soort dingen maken het behoorlijk complex om soms een echt goede klantervaring rond booking te leveren. We maken deel uit van de EVRoaming Foundation, we zijn fans van het nieuwe protocol – begrijp me niet verkeerd – maar wat ik zeg is dat we niet veel tijd besteden aan booking, en voor publiek laden, waar vandaag onze focus ligt, hebben we niet het gevoel dat het nu top of mind is. Zwaar vrachtverkeer daarentegen is absoluut top of mind, en we hebben de kernspelers in het veld geonboard.

Ik wil nu geen namen noemen, maar zowel aan de EMSP- als aan de CPO-kant denk ik dat we alle spelers aangesloten hebben, en we zijn blij dat ze via ons kunnen roamen. Waarom is het interessant? Vanwege gekke volumes, en omdat vrachtwagens altijd rijden en dus ook veel moeten opladen.

Dus misschien een laatste opmerking daarover: toen ik 5 jaar geleden de industrie binnenging, waren er nog steeds veel spelers in deze sector die rondliepen en zeiden: "Ja, waterstof – voor personenauto's is misschien elektrisch nu de nieuwe norm, maar waterstof voor vrachtwagens daar ben ik vrij zeker van." En Beieren financierde een soort waterstofideeën rond mobiliteit met 200 miljoen of wat dan ook, toch?

En het is gewoon best grappig om soms een stapje terug te doen en hier opnieuw naar te kijken en te zien hoe deze industrie nu zo overduidelijk ook voor elektrificatie gaat. En misschien, ik bedoel, voor ons is dat de reden waarom het soms frustrerend is om dingen te bespreken zoals - ik weet het niet - we hebben deze modewoorden in de Duitse politiek zoals "Technologieoffenheit," openheid voor technologie, en dan denk je gewoon...

Ja, oké, we kunnen dit open houden en nog meer terrein verliezen dan we al hebben, omdat het uit eerste principes zo duidelijk is dat elektrische mobiliteit gaat winnen. En nogmaals, dat is een van de grote boodschappen die ik naar buiten wil brengen: de grootte van de taart in plaats van een plak van de taart. Laten we er alsjeblieft allemaal begrijpen dat er geen alternatief is en dat het ook niet gaat veranderen. Laten we gaan. En er zijn veel mensen in Duitsland en Europa die dit niet begrepen hebben.

Ja, en gewoon kijkend naar de toekomst - de laatste vraag voordat we afsluiten met een persoonlijke noot - bidirectioneel laden: ziet u dat bij publiek laden of alleen bij privé laden? En nu u zich duidelijk richt op publiek laden, ziet u ook een grote rol voor Enapi bij privé laden?

Ja, focus, inderdaad. Ik denk er niet te veel over na - nou ja, dat doe ik natuurlijk wel. Ik kan u gewoon vertellen wat ik hoor uit onze gesprekken met C-levels bij min of meer alle relevante CPO's daarbuiten, en ik denk dat zij er behoorlijk actief over nadenken, ook voor publieke laadpunten. En dat is interessant voor mij om te horen, omdat hun identiteit natuurlijk het verkopen van elektronen is, toch?

En nu gaan ze plotseling richting: "Oké, we optimaliseren niet de benutting, we handelen eigenlijk in flexibiliteit" - en dan denk je: oké, daar zijn enkele open vragen, toch? Hoe dit geïmplementeerd gaat worden, weten we niet, maar we geloven wel dat het in ieder geval iets is waar publieke CPO's tijd aan besteden. En wat betreft uw vraag...

Ik denk dat wij voor veel van deze connectiviteitsonderwerpen hun voorkeurspartner zijn om mee te praten, en we praten heel graag met hen over hoe bepaalde ideeën te implementeren. En wat betreft privé laden - ja, natuurlijk. We hebben al veel privé laadpunten verbonden. We weten dat roaming natuurlijk ook een onderwerp is voor privé, en we geloven dat wij vrij duidelijk de beste oplossing daarbuiten zijn voor connectiviteit vandaag de dag, en dat geldt zowel voor publiek als privé, toch?

Waarom praat ik er niet veel over, en waarom neem ik nu geen contact op met CPMS'en die zich richten op privé laadpunten en laadpunten achter de poort? Focus, inderdaad. Ik kan niet alles doen, en ik denk dat we netwerkeffecten willen benutten. We zien deze netwerkeffecten heel duidelijk in publiek EV-laden op dit moment, en daar willen we op inspelen. Oké.

En ik weet niet of u daadwerkelijk een elektrische auto rijdt, maar als u een grappig, of ook een slecht, publiek laadverhaal zou moeten delen - en misschien een heel prettig verhaal? Oké, dat is een goede vraag. Allereerst heb ik momenteel geen auto, maar eigenlijk heb ik twee elektrische auto's in Berlijn tot mijn beschikking. Mijn vader rijdt een Honda, mijn broer rijdt een Tesla, en ik heb deze beide auto's natuurlijk veel gebruikt voor laadtransacties. Ik denk dat de meest prettige om het samen te vatten is...

Ja, hoe heet het - in wezen een trip die we deden tijdens een van onze on-sites in Berlijn, waar de meeste van onze teamleden naar Berlijn kwamen. Ons nieuwe teamlid Daniel Brown deed in feite een rondleiding met ons door Berlijn van laadpunt naar laadpunt, en natuurlijk namen onze engineers hun computers mee en volgden alles een beetje, en dat was leuk. Dat was heel fijn - twee auto's, acht mensen, gewoon genieten. En dan, heb ik een slecht verhaal? Om eerlijk te zijn, ik hoor natuurlijk overal slechte verhalen, toch?

Ik bedoel, ik vertel mijn familie, of vrienden van mijn familie, of mijn ouders, of investeerders - ik vertel hen dat connectiviteit niet echt werkt, en min of meer, ik zou zeggen 90% van de mensen die ik dit vertel zeggen: "Ja, dat klopt. Ik was een keer met vakantie ergens, ik had een elektrische auto, en het was echt verschrikkelijk." En ik hoorde de afgelopen twee weken opnieuw ongeveer 20 van dit soort verhalen. Dus ja, ik kijk ernaar uit om het op te lossen, maar ik wil niet meer verhalen toevoegen.

Nou dan, daarmee eindigen we op een goede positieve noot - u doet uw best om het heel snel op te lossen, dat weet ik zeker. Heel erg bedankt, Jago, voor uw harde werk en dat u hier vandaag bent geweest. Heel erg bedankt. Bedankt voor de uitnodiging. Drie dingen blijven bij mij hangen uit dit gesprek. Ten eerste, de prijs van connectiviteit. Zelfs een tarief van 5 cent per sessie telt op bij 1 miljoen sessies per maand, en dat geeft partners alle reden om hun eigen directe verbindingen op te bouwen. Jacobs conclusie: niemand die geld rekent voor connectiviteit zal op de lange termijn winnen. Ten tweede, clearing.

Omdat Enapi de transactie zelf bemiddelt, kan het gefactureerde charge detail records vergelijken met de sessies die het daadwerkelijk geautoriseerd heeft en duplicaten of ontbrekende records vinden. Ten derde, AI. Meer dan 94% van Enapi's productiecode wordt nu geschreven met AI, maar de delen die niet uit kunnen vallen worden slechts met uiterste zorg aangeraakt, en de uptime is openbaar voor iedereen om te controleren. Jacobs woord voor dit alles is focus. Bedankt voor het luisteren naar Smart Charge by RiDERgy. Als deze aflevering nuttig was, deel hem dan met iemand die werkt aan laadinfrastructuur, of geef ons een 5-sterren review. Tot de volgende keer.

Notities bij de aflevering

With 500 players on each side of the market, connecting everyone to everyone takes 250,000 bilateral integrations, and every one of them needs a handshake, testing and maintenance. Jakob Kleihues, co-founder of ENAPI, argues that connectivity between charge point operators and mobility service providers should be a free commodity, and that the real money is in financial clearing. Jakob explains why connecting to hundreds of partners one by one does not scale: with 500 players on each side of the market, that is 250,000 bilateral integrations, and every one of them needs a handshake, testing and maintenance. ENAPI replaces them with a single connection. Since it started onboarding, it has connected more than 450 partners and over one million charge points, with implementation times that rarely exceed one or two weeks. He also shows why even a fee of five cents per session pushes volume towards direct connections, and how brokering the transaction lets ENAPI check invoiced charge detail records against the sessions it authorized. The conversation also covers the practical side of pricing, from discounts applied at charge detail record level instead of a flat reduction on the invoice to the new booking module in OCPI 2.3, and what it takes to keep a published 99.998 percent uptime with a very small team where more than 94 percent of production code is written by AI. Jakob explains why the US, Australia and New Zealand followed network by network rather than country by country, and why he wants the industry to think about the size of the pie rather than the slice. An episode about turning connectivity into a commodity, and about what it takes to make public charging simply work. Topics covered: - OCPI and why bilateral integrations do not scale - Free connectivity and the business case for financial clearing - Validating charge detail records - Discounts, variable prices and the booking module - Uptime and AI native engineering - Growing network by network into the US