Skip to content
Smart Charge · S2 · Aflevering 6 · 1 September 2026 · 1 hr 36 min

Issam Tidjani, Co‑Founder & CEO of Cariqa

Direct Payments for EV Charging, the End of Price Chaos and Where Smart Charging Fits In

Transcript

Opgeschoond op basis van een automatisch transcript. Vertalingen zijn automatisch gegenereerd en kunnen fouten bevatten.

Welkom bij de Smart Charge by RiDERgy podcast. Dit is Claudio Geyken, oprichter en CEO van RiDERgy. Dit is uw show om alles te leren over energiebeheer en innovatie in smart charging voor elektrische voertuigen en vloten. De openbare laadinfrastructuur in Europa is een fragmentatienachtmerrie. Meer dan 3.000 operators, elk met hun eigen tarief, en de EV-bestuurder betaalt het dubbele bij dezelfde snellader, afhankelijk van welke laadkaart of app zij gebruiken. Issam, mede-oprichter en CEO van Karia, kent beide kanten.

Hij leerde hoe hij marktplaatsen kon schalen bij eBay, zag bij Here Technologies hoe autofabrikanten wanhopig op zoek waren naar laadoplossingen, en ervoer vervolgens zelf hoe frustrerend laden buiten het Tesla-netwerk is. In 2021 nam hij de stap met twee voormalige collega's. Vandaag is Karia een team van 14 personen dat de resellerketen doorbreekt. CPO's blijven eigenaar van de handelsrelatie, stellen hun eigen prijzen direct in, en het platform berekent geen instellingskosten, geen maandelijk abonnement, alleen inkomstendelingsmodel voor degenen die vraag aanvoeren. Eén getal springt eruit.

De gemiddelde CPO benut zijn laadpalen slechts voor 8 tot 10%, maar het break-evenpoint ligt boven de 20%. En meer dan 50% van de CPO-kosten heeft niets te maken met de elektriciteitsprijs. Issam legt uit waarom dynamische per-laadpunt, per-uur-bepaling van prijzen de sleutel is, waarom de massa-markt pas omslaat bij een voordeel van 10 tot 20% in totale eigendomskosten, en waarom hij ziet dat openbare laadpunten in 2035 50% van alle geladen energie zullen uitmaken. Laten we gaan laden. Hallo Issam, fijn dat je vandaag hier bent. Hoe gaat het met je? Hoi, bedankt dat je me uitnodigt. Ik voel me erg goed, ik kom net terug van een soort zomervakantie, dus het was leuk om een paar dagen bij het strand te zijn.

Ja, we moeten ook wat ontspannen als ondernemers. De dag-tot-dag-gang is behoorlijk verontrustend, of in ieder geval proberen we dat, maar iedereen doet zijn best. Prima. Ja, ik hoorde dat je ook minstens elke dag moet inchecken om zeker te weten dat alles goed gaat. Ik kan bevestigen dat het voor ons hetzelfde is. Ik heb moeite om volledig los te laten. Dus voordat we ingaan op Karia en de onderwerpen rond e-mobiliteit, om beter te begrijpen met wie we spreken, wil ik altijd de achtergrond van de gast weten.

Misschien kun je ons wat vertellen over waar je vandaan komt en wat je hebt gedaan voor Karia. Absoluut. Bij Karia ben ik mede-oprichter en CEO, maar mijn achtergrond ligt in het werken voor grote technologiebedrijven gedurende het grootste deel van mijn carrière. Ik ben mijn carrière in 2006 begonnen bij eBay, in consumentenmarktplaatsen tijdens hun snelle groeifase. Daarna begon ik te verschuiven, nog steeds in B2C maar meer in consumentenelektronica, bij Nokia en Microsoft, en begon ik langzaam naar de B2B-wereld te gaan.

Eerst deden we dat bij Packet Enterprise, waarbij we goed inzicht kregen in IoT, edge computing en cloud, wat interessant is omdat het je een goed perspectief geeft op wat de.

Openbare laadinfrastructuur uiteindelijk is. De laatste halte voordat ik Karia oprichtte, waar ik ook toevallig mijn twee medeoprichters Stefan en Tamara ontmoette, was Here Technologies, een bedrijf dat eigendom is van grote Duitse autofabrikanten en andere grote bedrijven. Het is een kaarten- en locatiebedrijf, en daar begonnen we de e-mobiliteitstransitie waar te nemen.

Hoe dit een uitdaging was voor autofabrikanten die laaddiensten aan hun klanten moesten aanbieden, zodat hun klanten lange afstanden zonder te veel stress konden afleggen en laadstations konden vinden. Het was ook de tijd dat we zelf elektrische auto's begonnen te rijden, dus we zagen de kloof en besloten er iets aan te doen. Dat was in welk jaar? We hebben het over 2021, 2022. Oké. En wat was jouw interesse in technologie, of hoe ben je op deze reis terechtgekomen? Was je een vroeg technisch kind, of wat was de impuls, om zo te zeggen?

Ja, ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in tech. Ik denk dat veel te maken heeft met mijn vader. Mijn vader werkte voor Olivetti, wat de Italiaanse Apple van de jaren tachtig was. We hadden persoonlijke computers thuis zolang ik me kan herinneren. Ik denk dat toen ik ongeveer 4 was, we al een persoonlijke computer thuis hadden, en het duurde niet lang voordat ik begreep hoe ik deze uit elkaar kon halen en weer in elkaar kon zetten. Ik was een van de vroege internetgebruikers. Ik denk dat de eerste keer dat ik het internet zag, er minder dan.

Een miljoen gebruikers wereldwijd waren, en ik werd er echt gefascineerd door in 1994. Het was echt fascinerend voor me dat je informatie kon benaderen die verder ging dan wat op uw lokale harde schijf stond, en dat wekte die belangstelling en enthousiasme op die me ervan overtuigde om al vroeg een carrière in tech na te streven. Toen kwam op een gegeven moment de vraag: wil ik een diploma in computerwetenschappen of economie halen?

Uiteindelijk heb ik voor economie gekozen omdat ik dacht dat ik het technischere gedeelte als hobby kon houden, tussen haakjes, maar het was interessant voor me om ook goed te begrijpen hoe dingen werken vanuit het geldbewegingsperspectief, als je wilt. Logisch. En de verschillende rollen die je in deze grote, vooral Amerikaanse, bedrijven hebt gehad - wat voor soort projecten of verantwoordelijkheden had je? Ik heb altijd tussen marketing en product in gezeten, omdat we bijvoorbeeld bij eBay de grootste klant van Google waren.

We investeerden elk jaar honderden miljoenen dollars in Google Ads. Maar destijds was er geen Martech, helemaal niets. Alles was handmatig, en Google had een API, dus uiteindelijk besloot het bedrijf een groot project op te zetten dat ons in staat zou stellen de advertentiestack met de interne analytics te verbinden en echt geavanceerde biedingen te beginnen, waarbij we werkelijk gegevens gebruikten om de advertentieuitgaven in realtime te optimaliseren om uiteindelijk de ROI te maximaliseren. Het was een zeer ingewikkelde onderneming omdat er veel geld mee gemoeid was.

We opereerden in een veelvoud van landen en in praktisch elke categorie die je je maar kon voorstellen, en daarom moesten we portefeuilles van miljoenen trefwoorden beheren en het budget dienovereenkomstig toewijzen. Er is geen enkele manier waarop je dit handmatig kunt doen, dus.

En vervolgens ontwikkelde het zich, want toen het om Nokia en Microsoft ging, bevonden we ons in de transitieperiode waarin digitaal steeds belangrijker werd in de consumentenreis, maar mensen kochten de telefoon of hardware nog steeds offline omdat ze die wilden zien en met het verkoopteam wilden spreken. Voor ons was de uitdaging dus: hoe kunnen we digitale signalen matchen met de prestaties in de winkel, en niet alleen modellen bouwen die op correlatie berusten, maar ook proberen de oorzaak van gebeurtenissen te vinden.

En mijn carrière verliep zo door, waarbij ik een beetje de brug was tussen marketing en hoe je vraag genereert, maar ook aan de andere kant wat het product moet doen om aan deze behoeften te voldoen. Dat is een goed fundament voor de ondernemersreis dan. Ja, ik zou zeggen van wel. En waren er daarbinnen bepaalde projecten rond mobiliteit die je interessant vond, misschien het waard om te benadrukken?

Nou, toen ik daar werkte, begonnen we de eerste gegevens van oplaadpunten voor elektrische auto's te krijgen - zij gebruikten poi's voor stations zodat we deze op een kaart konden plaatsen en mensen konden vertellen waar ze kunnen opladen. Maar het was echt het begin, en er waren veel gesprekken over EV-routering, wat niet bepaald de trivialste zaak is om te doen, omdat...

Het is niet zoals normale benzineautorouting, waar je je niet echt zorgen maakt over verbruik. Je moet weten: dit is de snelste route om daar te komen, je komt ongeveer op dit moment aan - en dat is aardig, maar verbruik speelt geen rol in de routeberekening. Terwijl EV-routering veel complexer is omdat temperatuur een effect heeft, weginclinatie heeft een effect, wegruwheden hebben een effect, windrichting heeft een effect, en de auto zelf - elke auto gedraagt zich anders. En dan laadt elke auto ook nog anders op.

Elke auto heeft ander piekvermogens, elke auto heeft een ander laadcurve, en je moet al deze variabelen - en ik noem er slechts een paar - dan gebruiken om een route te berekenen die effectief aan de persoon zal zeggen: je komt op dit moment aan, en je moet hier en hier stoppen opdat je reis efficiënt is. Wow, heel veel correlaties. En was dit ook de aanzet voor Karia, of hoe ben je er dan toe gekomen dat Karia het waard was om na te streven als idee? Ik bedoel, zoals met alles, het is een mix van dingen, toch?

Zoals ik eerder zei, ben ik zelf een elektrische auto gaan rijden en ik was niet bijzonder onder de indruk van wat ik zag. En welke auto was het, uit nieuwsgierigheid? Ik denk dat het een Tesla Model Y was. En als je buiten het Tesla-netwerk wilde gaan, was dat gewoon niet mogelijk, of in elk geval niet zo makkelijk als: je krijgt een Tesla, je steekt hem in de Supercharger en je bent klaar.

Wat mensen voelt magisch, maar op het moment dat je een ander laadpunt nodig hebt, verandert het plaatje vrij snel. Het was een beetje dat, en je kon zien dat de markt was, en is, eerlijk gezegd, nog steeds in zijn kinderschoenen. Je kon aan de zakelijke kant zien dat autofabrikanten in het bijzonder een toenemende behoefte hadden, omdat ze echt elektrische auto's de weg op moesten zien te krijgen. Dat waren destijds erg hete onderwerpen.

Je kon zien dat de uitdaging echt was, en op een gegeven moment - ik voel dat dat is wanneer je dat ding vindt waarvoor je voelt dat de timing goed is, de kans is enorm, en je weet er een paar dingen van.

En het is iets wat je een doel geeft, want uiteindelijk heb ik twee kleine kinderen en ik zou willen dat zij het privilège hebben om niet op straat rond te lopen en tegen hun zin alles in te ademen wat uit uitlaatpijpen komt. Het was dus een beetje een combinatie van alles, en op een gegeven moment heb je een beetje moed nodig om de sprong te maken en een comfortabel baan in het bedrijfsleven op te geven om de volledig rationele keuze te maken een bedrijf op te starten. Maar zo is het uiteindelijk gegaan.

En hoe was de initiële opzet? Had je al mederichters? Was het van het begin af aan de drie van jullie - ik denk dat dat het oprichtingsteam is - en hoe veranderde het idee van destijds? Nee, ik ben een paar maanden solo begonnen om alles in elkaar te zetten en de bedrijf een eerste vorm te geven, maar vrij snel daarna sloten Stefano en Tamara zich aan, en zo begon het kernteam van oprichters.

Eerlijk gezegd was het idee in het begin meer om het gebruikerservaring-gedeelte van het geheel op te lossen, wat ook niet bepaald geweldig was. Maar zoals voor elk startupbedrijf, de startup waarmee je begint is niet de startup waarmee je eindigt - het is een reis, en je moet.

Je moet wat experimenten doen, een paar mislukkingen verzamelen, en een paar inzichten krijgen om uiteindelijk aan te komen bij wat echt belangrijk is. Voor ons handelden we als een traditionele e-mobiliteitsprovider - we kochten energie van de laadpuntoperators en verkochten deze vervolgens aan de EV-chauffeur met een bepaalde twist, omdat we zeiden:

Betaal ons maandelijks een bepaald bedrag op telecom-stijl, je krijgt een bepaalde hoeveelheid energie, en dan hoef je je geen zorgen te maken waar je deze energie verbruikt. Het was dus een puur abonnementsmodel - we waren niet de eersten die dat deden. We hadden relatief goed succes met dat model, maar uiteindelijk realiseerden we ons dat er een dieper probleem in de industrie was, en eigenlijk droegen we eraan bij dat we het probleem creëerden. Dat klinkt interessant, en dat is waar we op een gegeven moment.

Besloten om goed in de spiegel te kijken en zeiden: gaan we echt in de juiste richting, ondanks dat misschien de cijfers stijgen? Maken we echt iets dat op lange termijn zinvol is? En dit is waar we, door met klanten aan beide zijden van de waardeketen te spreken - dus zowel met EV-chauffeurs als met laadpuntoperators - realiseerden dat we niet precies het juiste probleem oplosten. En dat is waar we realiseerden dat de markt naar een nieuwe fase begon te gaan, want tot realistisch gezien 2024.

Voor 2023, zeg maar, was het spel voor laadpaalexploitanten: implementeren, implementeren, implementeren - grijp de goede locatie, grijp de netwerkinfrastructuur. Het was dus een landgrab. En de adoptiesnelheid van elektrische auto's werd waarschijnlijk een beetje geremd door stimuleringsmaatregelen en schaarste veroorzaakt door COVID.

En daarom begonnen allemaal bedrijven naar die curve toe te bouwen - wat we natuurlijk allemaal weten wat er in 2024 gebeurde toen de federale regering besloot de overheidsstimulering van de ene op de andere dag af te schaffen. We zagen wat er gebeurde, en we zagen ook wat er gebeurde toen de restwaarde van elektrische auto's volledig onderuit ging, en daarom trok de business case voor elektrische auto's zich een beetje terug.

Gelukkig was het een tijdelijke vertraging en geen blijvende. Maar dit is waar laadpaalexploitanten opeens realiseerden: oké, we hebben veel capaciteit op de grond. Op een bepaald moment groeide de infrastructuuruitrol sneller dan de adoptie van elektrische auto's, en daarom had je meer laadpalen voor minder elektrische auto's. En dit is ook waar, vanwege de hele post-COVID inflatiegolf die we hadden, plus stijgende rentetariefen als poging om die inflatie in toom te houden.

Goedkoop kapitaal was niet langer beschikbaar, en opeens heb je kapitaalintensieve bedrijven die honderden miljoenen nodig hebben om deze infrastructuur in te zetten en te exploiteren - bedrijven die op een gegeven moment met de realiteit moesten worden geconfronteerd dat het nu tijd is dat deze infrastructuur geld verdient. En hier stel je jezelf de vraag: oké, wat kun je doen als laadpaalexploitant zodra je de locatie hebt geselecteerd? Het is een vastgoedactiviteit - locatie is erg belangrijk - maar het is eenmalig.

Je kunt niet zomaar zeggen: oeps, we hebben het verkeerd begrepen, laten we alles ergens anders verplaatsen. Je kunt dat, maar het is ongelooflijk duur. En daarom moet je dan proberen uit te zoeken wat je nog meer kunt doen. Uiteindelijk wordt benutting het spelletje. Ondanks dat sommige mensen dat niet willen toegeven, toont het meeste onderzoek aan dat prijs altijd in de top twee staat als een van de belangrijkste besluitvormingsfactoren of je op één locatie of op een ander gaat laden.

En hier wordt het de kern van het probleem, omdat veel exploitanten tot nu toe op een B2B-manier werkten - ze verkochten hun energie weer aan de e-mobiliteitsaanbieder, en dan zou deze e-mobiliteitsaanbieder het stroomafwaarts aan de bestuurder van de elektrische auto verkopen. Het probleem met dit model is dat je als CPO opeens een passagier bent. Waarom een passagier? Omdat de e-mobiliteitsaanbieder als wederverkoper prijsstellingsvermogen heeft. Ze kunnen beslissen hoeveel marge ze bovenop de groothandelsprijs van de CPO willen toevoegen en het dan stroomafwaarts verkopen.

Het probleem is dat dit markt extreem elastisch is gebleken, en daarom kunnen slechts enkele centen bovenop de kilowattuur een enorm verschil maken in termen van benutting. En hier begin je de grenzen van het model te zien, omdat als je niet de controle hebt over je eigen commerciële strategie.

Op schaal - wat betekent verder dan wat je bij het station met een betaalterminal kunt doen, of wat je in je eigen app kunt doen, wat veel energie en marketingdollars kost om de grond in te krijgen, en niet alle CPO's kunnen dat veroorloven omdat ze niet het kapitaal hebben of niet genoeg geïnstalleerde infrastructuur hebben om gebruikers te rechtvaardigen dat ze nog een app downloaden - opeens zie je waar het probleem heen gaat. Je bent voor 80%, 90% van je vraag een passagier. En het is een dubbele val, omdat aan de ene kant je duurder wordt geprijsd dan.

En aan de andere kant, op het moment dat deze mobiliteitaanbieders een groot deel van je vraag vertegenwoordigen, is het ook het risico van marginale extractie, omdat dan de mobiliteitaanbieder naar je toe kan komen en zeggen, nou, ik bedoel, nu vertegenwoordig ik 20% van uw verkeer, ik wil een korting van 30% - en wat heb je op dat moment voor keuze? Dat klopt. Dus samengevat, of tot de kern van het probleem komend: je denkt dat de mobiliteitsdienstaanbieders vervangen zouden kunnen worden, en de markt zou efficiënter zijn als de CPO's direct een prijs voor de bestuurder van de elektrische auto zouden kunnen bepalen, toch?

Nou, op een manier hoeft het niet de actor zelf te zijn die misschien vervangen moet worden - het is meer het onderliggende bedrijfsmodel, want dat doen we immers anders, toch? Deze mobiliteitaanbieders zijn voortgekomen uit de behoefte aan gemak, omdat je in Europa meer dan 3.000 laadpaalexploitanten hebt, en waarschijnlijk meer tegen nu toe, want ik heb dat 3.000-getal al een jaar gebruikt. Ik gok dat het getal nu is gegroeid.

En daarom is het zeer onpraktisch voor een eindklant om geen aggregatielaag te hebben die de infrastructuur samen kan brengen. Roaming-hubs zullen altijd nodig zijn - daar hoeft geen discussie over te zijn. Maar dan is de vraag: hoe bied je deze aggregatielaag? Omdat er historisch gezien een poging was twee dingen na te bootsen, inspiratie opgedaan uit twee industrieën. De ene is benzineauto's en de andere is het telecombedrijf, en op de een of andere manier besloot de industrie de slechte kenmerken van beide over te nemen. Oké, ga daar wat meer op in.

Dus uiteindelijk heb je veel intransparantie en rigiditeit die endemisch zijn voor de vroege dagen van beide modellen, en op de een of andere manier, zoals ik zei, en ik herhaal, dit is een extreem jong industrie. Ik denk dat je het zelfs maar door de cijfers kunt zien - het totale percentage auto's dat elektrisch of plug-in hybride is als aandeel van de totale geïnstalleerde basis van auto's in Europa - en dit getal schommelt, afhankelijk van het land, tussen 3 en 5%.

Je kunt dus zien hoe je niet kunt verwachten dat dit een volwassen markt is waar 95% van je klanten, op zijn best, nog niet op de markt zijn. Ik zou zeggen dat het normaal is dat de markt iets nodig had, en iets nodig had dat werkte, dat eenvoudig was - en daarom zoek je naar specifieke referentiekaders en nam je ze. En dan ben je natuurlijk niet door die cycli gegaan van soms regelgeving, soms gewoon de markt die zichzelf aanpast, en daarom zeg ik dat er nog steeds veel nadelen in het huidige model zitten.

Maar dat is precies ter zake, nietwaar - is de wederverkopersketen het enige model dat deze aggregatielaag mogelijk maakt? En het antwoord is echt nee, want je hebt veel andere industrieën waar we hetzelfde probleem hebben, en het is opgelost door een platformmodel. Dit betekent dat je de rol van merchant of record niet wegneemt van de infrastructuuraanbieder - dus de CPO kan verkoper blijven, kan zijn infrastructuur vrij en onafhankelijk aan de eindklant vermarkten zonder dat iemand zich ermee bemoeit. En je kunt het doen zonder -

- dat de eindklant het gemak verliest om alles op één plek te benaderen. En dat doen wij, dat is wat we anders doen: voor de eindklant verandert er niets. Je gaat, je vindt al je laadstations op een kaart waar je ook bent, en je kunt gaan laden als met een normale laad-app - dat verandert niet en mag niet veranderen. Maar tegelijkertijd zijn het onderliggende bedrijfsmodel en de economie volledig anders. En welke andere industrieën werken vergelijkbaar, zoals het carriermodel? Misschien heb je daar inspiratie van geput?

Nou, ik kom uit de marktplaatsenbranche, toch? Ik heb bij eBay gewerkt. eBay werkt precies op die manier. Als je Amazon bekijkt, Amazon heeft een dubbele rol - je kunt van Amazon kopen, maar Amazon heeft ook een marktplaats waar prijzen door verkopers worden bepaald. En hetzelfde geldt voor ride-hailing-apps, en hetzelfde geldt voor de hotelindustrie. De hotelindustrie is geboren met OTA's - online reisagentschappen - en je kunt je voorstellen dat de Expedias van deze wereld capaciteit van hotels of airlines zouden kopen en het vervolgens stroomafwaarts tegen de door hen gewenste prijs zouden doorverkopen.

Maar je kunt duidelijk zien dat dit model nu verouderd is geworden met de opkomst van, je weet wel, Booking.com - waar het hotel de eigendom aan de juiste prijs aanbiedt, en zo werkt de industrie. Dus zoals ik zei, we vinden het wiel niet opnieuw uit. We nemen bewezen bedrijfsmodellen die voor ongelofelijk gefragmenteerde industrieën beter zijn gebleken en laten ze voor de laadinfrastructuur voor elektrische voertuigen werken. Begrepen. En wat was het moment waarop je het probleem met het oude bedrijfsmodel erkende?

Het is door met klanten te spreken - met klanten aan beide kanten. Want we hebben het nog niet gehad over de EV-bestuurder, maar dit is ook niet bepaald makkelijk voor de EV-bestuurders zelf. Als je erover nadenkt, stellen we graag de parallel: de publieke laadinfrastructuurindustrie vandaag de dag, de manier waarop het geprijsd is, zou gelijk staan aan dat je vandaag je plaatselijke supermarkt binnenstapt en een kilo sinaasappels wilt kopen.

Er zit geen prijssticker op de plank, en je pakt je kilo sinaasappels en je gaat betalen, en dan zal de cassière je vragen, oké, hoe ben je van plan om te betalen? Afhankelijk van je antwoord, wat kan zijn: ik heb mijn Mastercard van N26, ik heb mijn Visa van Revolut, ik heb mijn Mastercard van Deutsche Bank, ik wil contant betalen - het maakt niet uit. En dan afhankelijk van je antwoord, kan de prijs die je betaalt 1,5, 2 keer hoger zijn. Hoe zou jij je daarbij voelen? Niet goed. Het creëert angst, toch?

En toch werkt de publieke laadmarkt vandaag de dag op deze manier. Voor hetzelfde station, op dezelfde locatie, dezelfde service, exact hetzelfde, kun je 50 verschillende prijzen hebben afhankelijk van wie je laadprovider is. En deze prijs - als je niet voorzichtig bent, kun je gemakkelijk het dubbele betalen. Dus met Carria is de prijs van tevoren bekend; eigenlijk is de kilo sinaasappels één prijs.

We hebben deze filosofie dat we geloven dat de basisprijs hetzelfde voor iedereen moet zijn en je mag niet gestraft worden door de manier waarop je besluit om te laden, wat eigenlijk aansluit bij wat de Europese regelgevers proberen te doen met AFIR, waar ze behoorlijk strikte anti-discriminatieregels willen invoeren, stellende dat elk prijsverschil gerechtvaardigd moet zijn. Heeft de regelgeving het probleem al opgelost? Nee, helemaal niet. Zal het dat doen? Dat zal nog moeten blijken. Er komt later dit jaar een herziening van de regelgeving.

We zullen zien wat de Europese Commissie erover heeft besloten, maar duidelijk lost het probleem zichzelf op het moment op dat de verkoper altijd degene is die de infrastructuur exploiteert en niet iemand anders ertussenin. En roaming-platforms - je hebt ze al genoemd - wat is de rol van een roaming-platform als het platform zelf door Carria wordt geleverd? Nou, we moeten onderscheid maken tussen connectiviteit van laadprotocollen voor elektrische voertuigen en het onderliggende bedrijfsmodel van hoe de commerciële transactie plaatsvindt, nietwaar?

Dus dat zijn twee gescheiden sporen. Roaming-hubs zijn erg goed in het bieden van connectiviteit, en ik denk dat ze er om in het vuur blijven, want soms heeft het geen zin om een een-op-een-verbinding met iedereen tot stand te brengen. Ik denk dat het eerlijk is om te zeggen dat ondanks het feit dat laadprotocollen voor elektrische voertuigen standaard zijn en onder een standaard werken, er veel dialecten zijn, en een directe verbinding met iedereen zet druk op de technische teams van de respectieve bedrijven.

Terwijl een roaming-hub die deze complexiteit op één plek vereenvoudigt, soms perfect logisch is. Maar wanneer je zegt verbinding tussen partijen - als er alleen CPO's en EV-bestuurders zijn, heb je een aggregatielaag nodig. Daarom zei ik dat de EMSP-rol niet verdwijnt. In het schema van laadprotocollen voor elektrische voertuigen, functioneren we zelf als mobiliteitsprovider. Daarom zei ik dat we moeten scheiden tussen

hoe de connectiviteit tot stand wordt gebracht en hoe je op een consistente manier toegang hebt tot laadinfrastructuur in heel Europa, en hoe het geld eronder stroomt en hoe facturering eronder plaatsvindt - dat is een volledig afzonderlijk onderwerp. Je moet deze twee lagen scheiden, die beide nodig zijn voor een laadsessie, om geprijsd te worden en gefactureerd te worden. Maar de twee dingen zijn vandaag niet aan elkaar gekoppeld; ze zijn onderdelen van twee volledig gescheiden protocollen. Aan de ene kant heb je de gesloten EV-laadprotocollen zoals OCPI of OICP.

En aan de andere kant heb je wat open-loop payments heten, zoals Mastercard of Visa, en alle billing-, invoicing- en accounting streams die daarbij horen. Daarom denk ik dat roaming hubs er zijn om te blijven - ze zijn nodig, ze zijn nuttig, ik denk niet dat ze ergens heen gaan. Voor deze twee lagen zullen we roaming hubs en platforms zoals Carria nodig hebben die ook deze EMSP-rol hebben, en er zullen er waarschijnlijk meer zijn dan vandaag, maar niet noodzakelijk de MSP zoals we die vandaag kennen.

Mijn inzicht is dat de EMSP als wederverkoper, om meerdere redenen, geen bedrijfsmodel is waarvan ik geloof dat het lang stand zal houden. Namelijk omdat de marges steeds kleiner zullen worden. Het heeft weinig zin om twee financiële transacties nodig te hebben om één laadsessie af te ronden - de ene is de factuur van de CPO naar de EMSP en dan alle facturering van de EMSP naar de eindklant. Waarom niet gewoon één keer? Het is eenvoudiger, het is sneller. Aan de andere kant is de markt nu nog relatief klein, dus

de volumes zijn nog beheersbaar vanuit een kredietrisicooogpunt. Wanneer deze volumes tientallen miljoenen, zo niet honderdtallen miljoenen, per maand worden, het feit dat je als EMSP potentieel tientallen miljoenen facturen van een CPO kunt hebben, plaatst een CPO

in een echt niet zo gunstige positie als het gaat om kredietrisico, want als de EMSP die maand failliet gaat, de tientallen miljoenen aan energie die je al hebt geleverd - waarop je je rekeningen aan de netbeheerder, aan de energieleverancier zou moeten betalen - daar is geen garantie dat je dat geld teruggaat zien, omdat je een onverzekerde crediteur bent. En ik geloof dat op een gegeven moment ook de financiële toezichthouder de industrie beter zal gaan bekijken, want nu is het nog beheersbaar, maar

ik denk niet dat dit voor altijd het geval zal zijn. Is er een ander rol - dit is best een disruptief standpunt, wat ook best gaaf is dat er mensen zijn die naar die industrie kijken en het helemaal opnieuw doordenken - is er nog een ander rol, een manier van werken die we in de e-mobilityindustrie tot nu toe kennen, waarvan je denkt dat het in de toekomst anders zou kunnen zijn? Dat is een goede vraag. Ik zou er dieper over na moeten denken, maar ik voel dat we in het algemeen weten dat er veel discussies zijn over wat er volgende gaat komen. Laten we dus aannemen dat.

Als laadprotocollen werken, betalingsstromen werken, betrouwbaarheid bereikt een punt waar de foutpercentages niet meer rond de 14% liggen vandaag en meer in het 0-komma-iets procentbereik komen - hebben we een situatie waar nu wettelijk ISO 15118, wat plug-and-charge en V2G mogelijk maakt, verplicht is voor nieuw geïnstalleerde stations. Dit opent natuurlijk een heel scala aan nieuwe mogelijkheden, zowel aan de verificatiekant - dus plug-and-charge wordt iets meer toegankelijk en wijdverbreid, wat het voor de eindklant gemakkelijker zou moeten maken - maar dan is er een heel discussie over hoe.

EV-laden wordt meer een actieve deelnemer in de energiemarkt, en hoe we kunnen helpen dat de algehele netcompabiliteit beter wordt, en hoe we kunnen voorkomen dat we te veel stationaire batterijen hoeven in te zetten, omdat we veel kilowattuur hebben die 80% van de tijd niet bewegen en hoe we die kunnen laten bijdragen aan het stabiliseren van het net, het stabiliseren van de elektriciteitsprijzen gedurende de dag, want interessant genoeg is er soms een leuke

match tussen wanneer auto's niet worden gebruikt en wanneer energie het meest gevraagd wordt. Ik denk dus dat dat het volgende grote onderwerp zal worden - hoe EV-laden deel zal uitmaken van het algehele energieecosysteem op een meer geïntegreerde manier. Ja, we gaan daar zeker op teruggekomen, want zoals u weet heet deze podcast Smart Charge by RiDERgy. Dus ik kan zeker niet wachten om daar diep in te duiken. Maar voordat we dat doen, gewoon om een volledig afgerond begrip van Carria te krijgen, wat is de grootte van het bedrijf momenteel? Dingen die je met ons kunt delen?

We groeien behoorlijk aardig. We zijn een VC-gefinancierde startup, dus we werken op basis van mijlpalen. Tot op heden hebben we ongeveer 5 miljoen opgehaald in onze pre-seed en seed financieringsrondes. We zijn een klein team en we willen zo lang mogelijk een klein team blijven. Momenteel zijn we een team van 14, verdeeld over Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Oekraïne, dus we zijn een behoorlijk divers stel mensen. De reden waarom we klein willen blijven is omdat het je wendbaarheid geeft.

Natuurlijk betekent het dat er veel te doen is en dat niemand je te hulp schiet als iets niet gedaan wordt, maar tegelijkertijd vind ik dat er schoonheid in zit om een klein, grimmig team te hebben dat echt snel kan reageren op marktbehoeften of klantbehoeften en ze samen brengen. We zijn erg kieskeurig over hoe we mensen aannemen en we willen er zeker van zijn dat we een erg samenhangend team hebben met diverse perspectieven en diverse skillsets.

Maar in het algemeen willen we zo klein mogelijk blijven zo lang mogelijk, totdat onze handen bloeden, zei maar. En jullie hebben hier je vestiging in Berlijn, toch? Het hoofdkantoor is hier in Berlijn, en de operaties nu - is het alleen Duitsland, of zijn er andere markten waar je al in opereert of waar je in wilt gaan? Historisch gezien hebben we in Duitsland en Oostenrijk geopereerd. Dit zijn onze kernmarkten geweest. We hebben ontvangst Italië een paar weken geleden geopend.

Met het team dat sterk Italiaans is, denk ik dat het slechts een kwestie van tijd was. Voor ons was het ook een goede manier om een ander soort markt uit te testen, die een ander niveau van volwassenheid en verschillende marktpenetratie van EV's heeft, om te begrijpen of er verschillen zijn die we moeten beseffen voordat we pan-Europees gaan. Het plan is om aan het eind van het jaar pan-Europees te worden, en we hebben wat behoorlijk leuke aankondigingen in de pijplijn daartussen.

Het platform zelf is wereldwijd schaalbaar - als we dat wilden, konden we morgen naar de VS gaan - maar het wordt een kwestie van focus. Daarom waren we redelijk zorgvuldig in het zeggen dat we het platform in Duitsland en Oostenrijk willen gaan inzetten, leren, en er zeker van willen zijn dat we een extreem robuust

Platform, en vervolgens openstellen voor partners buiten deze geografieën. Zijn er geografieën waar Karia niet zinvol is? Bijvoorbeeld, het aantal CPO's of hoe de markt is gestructureerd? Natuurlijk is het platform veel zinvoller naarmate de markt meer gefragmenteerd is, maar ondanks dat heeft het nog steeds zin als je 10 verschillende CPO's hebt, omdat.

Je toch al een aggregatielaag nodig hebt om bedrijven zoals automotive OEM's, autoverhuurmaatschappijen of ride-hailing-bedrijven te ondersteunen die hun vloten willen voorzien van laadmogelijkheden - zij geven de voorkeur aan één enkele geaggregeerde laag. Dus eigenlijk heeft het nog steeds zin, tenzij er slechts één of twee CPO's zijn. Klopt. En toen je het bedrijf oprichtte - je zei dat je veel in bedrijven hebt gewerkt - was er een moment van grote schok toen je oprichter werd, in vergelijking met die eerdere bedrijfsrollen?

Het is anders. Ik bedoel, ik zou liegen als ik dat zou ontkennen. Tegelijkertijd, alles heeft zijn voor- en nadelen, toch? In je bedrijfsrol krijg je je salaris aan het einde van de maand en weet je dat je een supportstructuur hebt en dat er altijd cavalerie in de buurt is. Tegelijkertijd voel ik dat de leerverbreding die je krijgt wanneer je een startup opricht, geometrisch

steiler is vergeleken met de leerverbreding die je in een bedrijf hebt. Ik zeg altijd dat het oprichten van een startup economisch gezien een volledig irrationeel ding is om te doen omdat de kansen zwaar tegen je zijn. Maar tegelijkertijd voel ik dat de reis en het leren iets is wat geen prijs heeft, ongeacht het resultaat.

Ik geloof nog steeds dat Carri uiterst succesvol gaat worden, en dat het alle kenmerken heeft van een zeer succesvol bedrijf. Maar tegelijkertijd weet ik dat het leren zelf en de reis, en het feit dat je naar zoveel dingen moet kijken die normaliter niet jouw zaak zouden zijn in de bedrijfswereld, dat loont zich zeker. Als je één belangrijk leermoment moest noemen dat je al kunt zeggen dat het blijft bij je dankzij Carri. In zekere zin is het

duidelijkheid. In zekere zin is het het vermogen om relatief snel duidelijkheid te vinden en daar vervolgens op in te spelen. Ik denk dat je natuurlijk de typische redenen hebt waarom een startup faalt, wat meestal is dat je het geld op bent of dat de oprichters uit elkaar groeien. Maar voor mij is er nog een ander, dat misschien minder bekend is, namelijk: te veel goede ideeën hebben en alles willen najagen. Op een gegeven moment ben je er zo diep in betrokken dat als alles belangrijk is, heb je een probleem.

En dat is waar het vermogen om een stap terug te doen, ondanks dat je ondertussen voor je leven moet zwemmen, en een helder inzicht hebben in wat je moet doen om op lange termijn succesvol te zijn - dat is iets wat de bedrijfswereld op dezelfde manier echt moeite zou hebben om je te leren. Klopt. En je zei dat er drie oprichters zijn. Hoe heb je je twee andere oprichters gekozen en hoe verdelen jullie de verantwoordelijkheden? We hebben elkaar gekozen, in zekere zin. Het is niet zo - ik doe niet aan casting zoals X Factor.

Het gaat er echt om dat je met mensen praat en dan deel je je idee, en uiteindelijk, als je samen hebt gewerkt, verlaag je veel van het besluitvormingsrisico omdat je die ander al een beetje kent - de positieve kant, de negatieve kant, de vooroordelen en alles - en je weet dat je op lange termijn met die persoon kunt samenwerken en je hebt al bewezen dat je met die persoon kunt werken, toch?

En de manier waarop we de taken verdelen is relatief eenvoudig omdat we eigenlijk 100% complementair zijn. We hebben zeer weinig overlap tussen ons drieën - of ons vieren als je Mario meereekt, die een jaar later bij ons kwam. We hebben allemaal verschillende achtergronden. Stefano is zeer technisch onderlegd, met een achtergrond in computerwetenschappen en een academisch profiel in kunstmatige intelligentie. Tamara is een uitzonderlijk bekwame verkoper en mensenkenner.

Ik ben meer aan de productkant, aan de strategiekant, en probeer creatieve oplossingen voor problemen te vinden. En Mario, als je wilt, is degene met een achtergrond in investment banking - zeer rigoureus, zeer georganiseerd - die ons als een Zwitsers uurwerk kan laten draaien. Voor ons was het dus heel natuurlijk om niet over elkaar heen te stappen. Klinkt goed. En je vergeleek je Connect API met wat Stripe doet voor betalingen. Is het een eerlijke vergelijking, of zijn er ook verschillen naar jouw mening?

Naar mijn mening is het een eerlijke vergelijking. Ik laat het aan jou over om daar je eigen oordeel over te vellen. Maar om stelling aan die claim te geven, moet je je voorstellen teruggaan naar de vroege jaren 2000, toen je, als je een e-commerce website wilde starten, naar je bank moest gaan om een acquirerrekening te krijgen.

En dan moest je verbindingen onderhandelen met Visa, met Mastercard, met Amex, en dan verbinding maken met PayPal, omdat dat de manier was waarop de markt was gestructureerd. Stripe was niet de eerste die een abstractielaag creëerde om het geheel te vereenvoudigen, maar de eerdere oplossingen waren niet echt developer-friendly en waren vrij onhandig.

En dat is waar Stripe opeens besloot iets voor ontwikkelaars te bouwen - iets wat drie maanden werk zou hebben gekost, maar wat je nu in een middag kon doen, omdat alle complexiteit waar je mee te maken had al door Stripe was opgeheven, en alles wat je nodig had was een API die je kon verbinden met je checkout-systeem om betalingen te verwerken, toch? Dat is hoe Stripe tot wat het vandaag is geworden.

En als je kijkt naar de EV-laadwereld - als vandaag, laten we zeggen, ik een Duitse autofabrikant ben, maar echt elke OEM, elke autofabrikant ter wereld, of een vlottoplossingsaanbieder of autoverhuurmaatschappij, je noemt het - en ik moet mijn klanten laadmogelijkheden aanbieden. Vandaag heb ik verschillende keuzes, toch? Ik word zelf een e-mobilityaanbieder, wat betekent dat ik alle connectiviteit met roaminghubs en laadpuntsoperators direct moet opzetten waar dat zinvol is. Dus ik moet een team daaraan toewijzen.

U moet een commercieel team opzetten dat onderhandelingen voert met de verschillende laadpuntoperatoren en met de roaming hubs enzovoort. U zou operaties nodig hebben om alle binnenkomende facturen af te handelen, de facturen te controleren, te controleren of ze overeenkomen met de laadtransacties, enzovoort. En dit alles, om het goed te laten werken, zou u 9 tot 12 maanden kosten, toch? De andere optie die u realistisch gezien hebt, is een API-service kopen van een van de gevestigde e-mobiliteitsaanbieders. Maar op dat moment betaalt u een SaaS-vergoeding.

Om laden aan uw klanten aan te bieden, verdient u geen geld. U gaat waarschijnlijk uw klanten verhoogde prijzen aanbieden, omdat dit de prijzen zijn waarmee de eMSP's hun brood kunnen verdienen. Het kan elke combinatie zijn, maar uiteindelijk realiseert u zich dat laden nooit een winstcentrum voor u zal zijn. Het zal een kostencentrum zijn. Dus elke laadsessie die via deze API's plaatsvindt, elke gebruiker die deze API gebruikt, zal u kosten. En dit is waar wij in beeld komen, toch, want ik denk dat u de parallel al begint te zien.

Dit is waar onze API gratis te gebruiken is. Of om verbinding mee te maken, want het kan ook makkelijker zijn dan een volledige API-integratie, wat een gemakkelijk toegangspunt is dat misschien meer gericht is op kaartaanbieders. Maar in beide gevallen zijn er geen kosten voor het gebruik van de service. Er is geen onboardingvergoeding, geen maandelijkse vergoeding, helemaal niets. En eigenlijk helpen wij u uw gebruikersbasis te geldmaken als het gaat om laden, want een van de voordelen van het platformmodel is dat het u in staat stelt om degenen die grote wagenparken hebben die moeten laden

partners van de CPO en van ons te maken, wat betekent dat we deel van onze inkomsten aan hen erkennen in ruil voor het feit dat zij de klanten naar de CPO brengen. En plotseling kunt u zien hoe u, als u een stap terug doet van de Stripe-analogie, plotseling de drie belangrijkste actoren in de waardeketen hebt die plotseling geharmoniseerde prikkels hebben, omdat de CPO daadwerkelijk en actief hun eigen infrastructuur onder hun eigen voorwaarden kan promoten.

U hebt degenen die toegang hebben tot deze vraagpools die de gebruiker kunnen geldmaken zonder te proberen geld van de klant te verdienen. En u hebt de eindklant die een faire en transparante prijs heeft die rechtstreeks van de laadpuntoperator afkomstig is. En dit is, naar ons inzien, de enige manier waarop deze markt kan floreren en schalen. Interessant. En de apps - om de analogie van Stripe te gebruiken - Stripe biedt geen app, het is gewoon een API die ontwikkelaars in hun app moeten integreren.

Dus u stelt voor dat de wagenparken en de OEM's hun eigen app zouden hebben, toch? Dat hebben ze al. Het is alleen dat het een white label is die door iemand anders is gebouwd of een API die door iemand anders is gebouwd, en die iemand anders is typisch de eMSP. Logisch. Dus dat is, ja, ik denk dat het een eerlijke vergelijking is. En de betaalmethoden komen ook via deze API, toch? Alles wordt op dezelfde manier beheerd als Stripe. Er is letterlijk geen complexiteit voor u om laaddiensten aan te bieden. Misschien een willekeurige vraag die net opkomt: waarom kon Stripe niet in de branche komen

en hetzelfde doen? Is het een risico dat u overweegt? Ik bedoel, het is de typische vraag die sommige VC's stellen, en ik moet zeggen dat het een beetje irritant is. "En als Google erin komt?" En ja, zeker, maar de werkelijkheid is dat er veel complexiteit in de oplaadwereld bestaat, en ik geloof niet dat de markt volwassen genoeg is voor een bedrijf als Stripe om het zelf op te bouwen.

Ik denk dat het een markt zal zijn waar steeds meer naar gekeken zal worden, maar typisch is dit de situatie waarin het meer een samenwerkingsuitoefening voor deze bedrijven is dan zelf de arena betreden. Dat is logisch. En voor de integratie die deze actoren met u moeten doen, wie is typisch het snelst? Zijn het meer de CPO's of meer aan de andere kant, de wagenparken en OEM's? Nou, aan de aanbodzijde hebben we ondertussen een zeer gevestigd onboardingproces en het kan relatief snel gaan. En natuurlijk hangt het soms af.

U kunt het feit niet negeren dat sommige CPO's deel uitmaken van gigantische bedrijven die hun eigen interne processen hebben, en we moeten dat respecteren en hun eigen tijdschema's volgen. Maar ik zou zeggen dat het eigenlijk vrij eenvoudig is vanuit een inspanningsperspectief, en er is geen ontwikkeling nodig aan hun kant, dus dingen gaan relatief snel. Aan de vraagzijde hangt het af. Ik zou zeggen dat onze ervaring tot nu toe is dat kaartaanbieders het snelst zijn - zoals HERE, zoals A Better Route Planner, u noemt het maar, Google.

Nog niet. En dan denk ik dat de anderen - we verkennen nu samenwerkingen en we zijn in vrij geavanceerde onderhandelingen - maar we weten dat op het moment dat u begint met het raken van een nutsbedrijfstoepassing of een automotieveproduct, dingen een beetje ingewikkelder worden en de integratiecycli kunnen uitlopen tot een tijdschema van 6 tot 9 maanden. Maar dat is gewoon de werkelijkheid. En zijn de kleine bedrijven zelfs in staat dit te doen, of ontbreekt het hen misschien aan ontwikkelingsbronnen, of moeten ze het gewoon van derden kopen?

Nee, ik denk dat we over het algemeen ook jonge startups zien die onze API implementeren, dus het is echt, echt eenvoudig. Ik bedoel, als u wilt, bent u in een week up and running. De dag dat we de API lanceerden, hebben we gedemonstreerd hoe - en dit was niet in scène gezet - we verschenen op het laadstation. Ik ben geen programmeur. Ik bedoel, ik begrijp code, maar ik kan niet coderen, toch? En

Met opzet zijn we met niets bij het station aangekomen, alleen met de sleutels voor de productieomgeving van de API en Lovable, wat een soort vibe coding app is, en in 15 minuten hebben we een werkende laadapp gebouwd waarmee ik daadwerkelijk kon laden bij een echt werkend station. De documentatie is dus heel goed gedaan, het is eenvoudig om te implementeren, en ik zou zeggen dat iedereen het kan doen. Ja, vooral tegenwoordig in het tijdperk van AI. Ik ben ook erg enthousiast deze dagen over het potentieel van AI. Is het eigenlijk iets?

Hoe kijk jij tegen AI-ontwikkeling aan en hoe helpt het Carria, of hoe verandert het het aanbod op de markt? Nou, voor onze interne ontwikkeling zou dat eigenlijk een vraag voor Stefano zijn, om eerlijk te zijn, want ik ben daar niet volledig bij betrokken. Ik weet dat het wordt gebruikt, maar we zijn niet alles aan het vibe coden omdat het risicovol is, vooral als het gaat om kritieke infrastructuur, omdat het moet werken, toch?

Je kunt niet iets hebben dat via vibe coding gemaakt is en dat dan oeps, niet werkt, en dan plotseling zit iemand stranded met 2% batterij bij een lader die niet werkt, toch? Dus dat kunnen we gewoon niet doen. Maar natuurlijk, kunnen we het verantwoord gebruiken? Absoluut, en dat doen we ook.

We gebruiken AI al voor verschillende doeleinden, zoals onze slimme prijsstelling, wat 's werelds eerste dynamische prijsmotorgebaseerd op AI is die naar meerdere variabelen kijkt die kunnen helpen bepalen wat de beste prijs is voor elke locatie van de laadpuntoperator. Dit wordt programmatisch gedaan, dus je hoeft niet naar elk station te gaan om prijzen te veranderen - we doen het op een geautomatiseerde manier. Ik zie ook mooie vooruitgang als het gaat om AI-klantenondersteuning, wat vrij aardig is.

Ik heb mijn eigen ideeën over hoe dit zou kunnen verlopen, maar dat zal de toekomst uitwijzen. Ik denk dat je bedrijven zoals Monta ziet die aan zelfherstellende laadinfrastructuur beginnen, waarbij fouten worden opgemerkt voordat een gebruiker dit merkt, wat ook erg aardig is. Dus ik denk dat AI zeker een plaats heeft in het bedrijf, en natuurlijk als we naar het netwerk gaan en voorspellen hoe het netwerk zich gaat gedragen en hoe we dat kunnen compenseren.

Duidelijk heb je een meer real-time, agentachtige manier nodig in plaats van dat de netwerkoperator op het DSO-niveau zegt: "Hé, ik heb meer energie nodig" of zoiets. Dus er is zeker een plaats voor, zeker. Ja, er is ruimte voor verbetering. En sprekend vanuit - we hebben al met een paar gesproken - maar misschien is er iets wat we missen in termen van productintegratie of systeemarchitectuur. Dus je hebt zeker connectiviteit naar de CPO's, je hebt connectiviteit naar hen.

De vloten of de OEM's die contact hebben met de eindklant - is er nog een andere interconnectie die we in jouw product gemist hebben? Nee, ik denk niet dat we het ingewikkelder moeten maken dan het al is. Voor ons gaat het echt om het verbinden van mensen, in zekere zin - om maar het motto van het bedrijf waar ik voor werkte te noemen. Voor ons gaat het erom dat we een gezondere

waardeketens willen creëren die kunnen groeien samen met de markt. En voertuigen verbinden - dat maakt daar deel van uit. We spelen al een paar jaar met voertuigconnectiviteit, maar voor ons is het op dit moment niet noodzakelijk de kern van ons bedrijf. Dit kan veranderen, daarom blijven we ermee experimenteren, maar het is iets wat we niet actief gebruiken behalve om de eindklant het gemak te geven om de laadtoestand in hun eigen app te zien.

We weten dat het potentieel veel groter is dan dat, en dat op een gegeven moment de vraag is waar deze gegevenspunt vandaan gaat komen - komt het van de API van de automotive OEM, of komt het van de ISO 15118 power line communication? Dat zal de toekomst uitwijzen. Maar ja, dat is zeker iets wat, vooral als het gaat om V2G- en smart charging-scenario's, cruciaal gaat zijn. En teruggaand naar prijstransparantie, had je al een jaar geleden aangetipt

- denk je dat het door regelgeving komt, of zal de markt het bepalen, of wordt het een mix van beide naar jouw mening? Mijn hoop is dat het niet via regelgeving gaat komen, want ik geloof dat als een markt zichzelf niet weet te reguleren en de regelgever dwingen in te grijpen, doorgaans het resultaat suboptimaal is. Het creëert situaties die niet noodzakelijk wat de markt nodig heeft en niet wat bedrijven nodig hebben om te gedijen, want typisch hebben door regelgevers opgelegde beleidsregels, vooral als het om prijzen gaat, de neiging om extreem rigide te zijn.

En ze hebben de neiging bepaalde spelers meer bevoordelen dan anderen. Dus mijn hoop is dat de markt zichzelf aanpast en leert zichzelf te reguleren in plaats van in een situatie te raken waar we de regelgever dwingen meer in te grijpen dan ze al hebben gedaan. En er is veel kritiek van EV-bestuurders - wat ik zelf ook heb ervaren - en ik denk dat je gelijk hebt dat de markt zoals die nu is enkele problemen heeft met prijstransparantie en hoge prijzen, vooral bij openbare laders.

Wat denk je dat we zouden krijgen als Carria succesvol zou zijn niet alleen op het gebied van prijstransparantie maar ook prijsverlaging bij openbare laadpunten? Nou, prijsverlaging kan maar van één plek komen, of misschien twee. Het ene is iets waar we zeker aan kunnen bijdragen; het andere iets minder. Dus degene waar we minder aan kunnen bijdragen is dat.

Ik geloof dat de manier waarop de netwerkkosten vandaag de dag zijn gestructureerd niet iets is dat ontworpen is voor de wereld van EV-laden, waar je de willekeurige dag hebt waarop je een piekbelasting bereikt in termen van wat je uit het netwerk trekt. Maar als dit een eenmalig geval is en je blijft dan voor de rest van de tijd exorbitant veel betalen waar jouw station stil staat, moeten CPO's deze kosten natuurlijk doorberekenen naar de eindklant.

Dit is dus iets waarover - ik weet dat er discussies zijn over het maken van gridtarieven op basis van congestie en ook iets dynamischer - wat zeker zou bijdragen aan het verlagen van de vaste kosten van laadpuntoperators. Het andere is, realistisch gezien, de benutting, omdat de realiteit is dat meer dan 50% van de kosten van een CPO uit iets anders komt dan de kosten van elektriciteit.

En in die situatie, hoe meer kilowattuur wordt geleverd via de stekker, hoe meer u die vaste kosten kunt spreiden die voorbij de dynamische energiekosten liggen, en dat is waar de prijzen kunnen dalen. Hoe zal dit dan gebeuren? Natuurlijk hebben we meer elektrische voertuigen per laadpunt nodig. Ik denk dat er wat doordachtere inzet van de infrastructuur moet zijn, waarbij we maximaliseren wat we hebben waar we kunnen, en uiteindelijk bouwen waar nodig.

En dat zou bijdragen aan het verbeteren van de benutting. Natuurlijk moeten we ook voorkomen dat we in nachtmerrieachtige scenario's terechtkomen waarin stations op piekverkeersdays volledig overvol zijn - en dat is ook niet fijn. Ik hoorde verhalen van medebezitters van elektrische voertuigen die in de zomer reisden, waar bepaalde locaties compleet verstopt zijn, waarbij u praktisch het verkeer blokkeert omdat mensen in de rij staan om op te laden. Waar was dat bijvoorbeeld? Ik heb dit zelf in Italië gezien.

Ik kreeg vanmorgen een verslag van iemand anders in Frankrijk waar eigenlijk mensen het verkeer moesten regelen omdat de rij zo lang werd dat het ook de ingang van het servicegebied blokkeerde voor mensen die alleen naar het restaurant wilden. Dit zijn natuurlijk uitzonderingen, maar tegelijkertijd - en dit is misschien anekdotisch - door per jaar enkele duizenden kilometer af te leggen, zelfs op lange afstand met een elektrische auto, wordt dit soms ook aangedreven door het feit dat mensen geneigd zijn om te stoppen.

Allemaal op dezelfde locatie. En dan komt u soms uit met één locatie in een bepaald gebied dat volkomen verstopt is, en dan rijdt u nog een kilometer en u vindt een volkomen vrij station met volledig vermogen, wat betekent dat u ook sneller weg kunt rijden. Maar hier voel ik dat het gebruik van prijs als een manier om capaciteit over de infrastructuur te herverdelen, naast andere strategieën, zou toestaan dat de infrastructuur echt wordt geoptimaliseerd. Ja. Eigenlijk gisteren - ik denk dat het niet alleen op EV-laadpunten van toepassing is. Ik zat in een trein.

Ik moest terug naar Berlijn vanuit de buitenwijken, en ik wilde een trein om 19 uur nemen - spitsuur, zondagavond 19 uur, regionale trein terug naar Berlijn - dus het was stampvol en ik ben niet ingestapt, terwijl de trein een uur later zoveel ruimte had. Dus ik denk dat we ook niet de hele laadinfrastructuur kunnen ontwerpen voor dat ene moment van het jaar waarin het ergens te druk is, maar we hebben wel slimmere mechanismen nodig. En dat is precies het probleem, toch? Wanneer u die uitspraken hoort - we zullen tegen 2028 5 miljoen laadpunten nodig hebben.

Zeker, waarvoor? Voor die twee dagen per jaar waar de infrastructuur op bepaalde plaatsen overbelast is? Ik denk dat we slimmer zijn dan dat, en ik denk dat er een combinatie gaat komen van dynamische prijsstelling die piektijden zou afschrikken - als u op piektijd wilt reizen en u moet, prima, maar uiteindelijk zou u meer moeten betalen. Het gaat erom dat routing-engines in auto's en in apps slimmer worden en u zeggen, nou, weet je wat.

Misschien moet u wat eerder of wat later reizen, omdat u het risico van congestie loopt, wat uw reis aanzienlijk zal verlengen. Omdat u niet alleen hoeft te wachten om op te laden - het is een dubbele klap - u hoeft te wachten, maar ook wanneer het station verstopt is, levert het.

Niet het vermogen dat op de connectorspecificatie staat, omdat zeer weinige operators gridaansluitingen hebben die het nominale vermogen voor elke stekker kunnen ondersteunen, omdat gridtarieven duur zijn. En ineens laadt u een grote 100 kWh-batterij op met 60 kW - wat dan? U verliest een uur. Ja, heel goed punt. En om te spreken over gridtarieven en laadmanagement en dergelijke - u ziet dynamische gridtarieven. Ik ben het ermee eens dat dit een erg goed middel kan zijn om vooral congestie op gridniveau aan te pakken en kosten te verlagen.

Is het een onderwerp dat u veel volgt? Ziet u het al aankomen? Volgt u enkele landen waar het beter wordt gedaan? Nou, ik volg het niet nauw omdat ik mijn prioriteiten moet bepalen, maar we houden een oogje erop. Ik weet dat er in Duitsland goede intenties zijn. Ik weet dat de Noord-Europese landen daar al naar kijken. Typisch is dat hoe gridrijpheid meestal reist, van noord naar zuid. Maar voor mij moet dit gebeuren. U kunt de situaties die we vandaag hebben niet hebben.

Ja, en qua uw AI-prijsprognose hebt u gezegd dat die rekening houdt met verschillende factoren - hoe weegt u die factoren? Uiteindelijk moet het behoorlijk ingewikkeld zijn, zeker gezien het voorbeeld dat we zojuist hebben besproken. Met bestuurders in de zomer moet u rekening houden met hun behoeften, u moet rekening houden met het net, u moet waarschijnlijk ook rekening houden met lokale netten, enzovoort. Op dit moment is het model dus niet gridbewust omdat we eerst grotere problemen moesten aanpakken en we een model nodig hebben dat werkt, omdat u eenvoudig moet beginnen, toch?

En wat we nu bekijken is dat als u naar een gemiddelde laadpuntoperator kijkt - met gemiddeld bedoel ik met een gemiddelde bezettingsgraad van hun eigen infrastructuur van 8 tot 10% - wat u zult opmerken is dat dit 8 tot 10% niet gelijk verdeeld is. U hebt maximaal 10% van de infrastructuur die echt een werkpaard is, die echt goed werkt, omdat de locatie perfect was, omdat het in een hotspot van EV-adoptie is, noem maar op. Het kan van alles zijn.

En dan hebt u typisch 90% - de lange staart van laadinfrastructuur - die niet echt wordt gebruikt, met situaties waarin we soms bezettingsgraden van ongeveer 1% zien. En houd er rekening mee dat het break-even sweet spot rond 20 tot 23% ligt. Echt waar? Dus we zijn nog ver verwijderd van een laadpunt

operator-bedrijf winstgevend uit zichzelf. En daarom is de bewering dat CPO's hebberig zijn en zoveel mogelijk geld willen hoarden soms een beetje oneerlijk. Het is gemakkelijk om hen als zondebok te gebruiken, maar soms als je realistisch naar de economie van EV-laden kijkt, is het een gok op de toekomst. Het is niet iets wat je vandaag doet, maar toch is goedkoop kapitaal voorbij, dus daarom moet je iets doen om je hoofd boven water te houden.

Maar dan, ook teruggaand naar het onderwerp: je hebt 10% dat echt goed werkt, 90% dat beter zou kunnen. Maar cruciaal ook: de stations die goed werken, werken niet goed gedurende de hele dag. Ze hebben hun eigen piekmomentent, en typisch wat je ziet is dat je het laadpunt - de laadlocatie - hebt die op een parkeerplaats van een snelrestaurant staat, wat echt goed zou werken rond het middaguur, aan het diner, en op zondagmiddag. Dat maakt zin.

En dan heb je de supermarkt die echt goed zou werken tussen 17 uur en 20 uur. Het varieert echt. En dat is wat we nu optimaliseren. We kijken naar meerdere variabelen die gaan van historische prestaties, jaar na jaar, gemiddelde van 30 dagen, plus we leggen erop sociale demografie, marktpenetratie - behoorlijk wat variabelen. Stefano heeft een beter beeld van alles.

En dat stelt ons in staat om te definiëren wat het optimale prijsprofiel per uur is, per dag, voor elk laadstation in je netwerk. Wat betekent dat je als CPO kunt vermijden om de prijs op alles te verlagen in een poging om het gebruik te verhogen - want dat betekent ook dat je de winstgevendheid van de goed werkende stations kannibaliseerd.

Terwijl je misschien voor de anderen meer had kunnen doen met slimme prijsstelling. Met onze AI-gebaseerde prijsstelling kun je de winstgevendheid van de overbenutte stations behouden omdat het model gaat zeggen dat er geen reden is om de prijs daar te veranderen, maar misschien voor degenen die een beetje een boost nodig hebben om meer chauffeurs daar te krijgen - en waarom niet ook mensen aanmoedigen die overwegen een elektrische auto te kopen? Ze kunnen zeggen: "Ik heb enkele goede opties om gemakkelijk op te laden tegen een eerlijke prijs, zelfs als ik thuis geen wallbox kan hebben."

Dat is waar we naar kijken. Ik denk dat het onderwerp van netwerkcapaciteit en uiteindelijk spotmarktprijzen iets is waar we naar kijken. We hebben enkele experimenten met Lichtblick gedaan die grotendeels succesvol waren, maar het is gewoon een kwestie van beslissen wat je prioriteit geeft. En zal het komen? Absoluut. Wanneer - dat hangt ook af van wanneer laadpuntoperators

hun inkoopstrategie meer aanpassen naar spotmarktprijzen in plaats van vaste aankopen om bijvoorbeeld de winterpieken in prijzen te vermijden. Dus zij geven de voorkeur aan voorspelbaarheid in plaats van dynamische prijzen. Begrepen. En op welke manier was het succesvol met Lichtblick, of wat was de omvang? Dus met Lichtblick gebeurde het volgende - u herinnert zich die week, dat weekend waarin de prijzen naar ongeveer €-500 daalden - Lichtblick besloot om gratis opladen aan te bieden.

En uiteindelijk, omdat de prijzen negatief zijn, kunt u als CPO nog steeds geld verdienen ondanks dat u het product gratis aan chauffeurs aanbiedt. En chauffeurs reageerden echt heel erg goed. Heel cool. Ja, en sprekende over - ik denk dat u zei dat veel EV-chauffeurs het gevoel hebben dat CPO's misbruik maken. Met een meer optimistische en realistische blik, misschien ook gebaseerd op uw gegevens: u zei dat 23% utilisatie nodig is - welke prijs kunnen we bereiken?

Dus als er een EV-chauffeur is, of iemand die sceptisch is over EV-rijden omdat ze deze hoge prijzen zien bij openbaar opladen - wat kunnen we uiteindelijk bereiken, of waar komen we uit als de utilisatie toeneemt? Prijzen die uiteraard niet in de buurt van huishoudprijzen liggen, maar wat is haalbaar? Ik denk dat het niet per se een streefprijs is waar we naar moeten kijken, maar het gaat meer om een berekening van wat handiger is, of wat economisch effectiever is.

Want er zijn meerdere factoren wanneer het gaat om het adopteren van een nieuwe technologie die succesvol zou kunnen zijn of niet. Dus nu moeten we als referentiepunt nemen wat mensen vandaag gebruiken, namelijk een benzine- of dieselauto. U moet rekening houden met een vergelijking omdat het uiteindelijk gaat over de totale eigendomskosten. Zijn deze totale eigendomskosten hoger of lager dan het bezit van een benzineauto? Als het lager is, zullen mensen het adopteren. Als het hoger is...

In mijn economische studies heb ik nauwelijks een geval gezien waarbij een technologie die duurder is voor dezelfde taak, het haalt. Daarom gaat het voor mij niet om de prijs op zich van de kilowattuur. Worden auto's goedkoper dan benzineauto's? Dus de initiële capex die u uitgeeft om een EV te kopen, wordt die lager dan een benzineauto. Ja, prima. Hoe zit het met de restwaarde?

Koop ik iets wat dan in 4 jaar niets meer waard is, of kan ik het in 4 jaar verkopen en nog steeds een fatsoenlijke restwaarde hebben? En dat is ook belangrijk voor vleótauto's en leasingbedrijven. En dan, wordt het goedkoper om ermee te rijden? Natuurlijk hebben we dan onderhoud, waar we weten dat EV's lagere onderhoudskosten hebben dan benzineauto's omdat er minder bewegende onderdelen zijn, en dan heb je de energiekosten.

Natuurlijk, als u op dit moment volledig afhankelijk bent van openbaar opladen, hangt het af van waar u woont - maar niet per se. Ik neem aan dat u ongeveer gelijk bent, gezien de oliecrisis die prijzen van €1,60 naar €2 per liter in Duitsland bracht, als referentie. Op dat moment voel ik dat elektrische auto's goedkoper worden, dus we bevinden ons min of meer op pariteit op dit moment. Maar de werkelijkheid is dat u ook de overstapkosten moet meenemen, en het waargenomen voordeel moet minstens 10 tot 20% goedkoper zijn vanuit TCO-perspectief voor iemand om de sprong te wagen.

Dus wat we bekijken is: wat is de kostprijs per kilowattuur die zou bijdragen aan deze waargenomen besparing van 15–20% die mensen zou overtuigen om over te stappen? En dit getal gaat steeds lager worden, omdat naarmate meer mensen het overnemen, meer elektrische auto's op de weg staan. Pardon - naarmate zij het normaal vinden, dat zij geen proefkonijnen zijn, dat zij geen risico nemen, omdat zij zien dat iedereen het doet. En daarom kunt u waarschijnlijk weg met, zeg maar, pariteit of -5%.

Maar dat is de manier waarop u naar het probleem moet kijken. Uiteindelijk, voor de gemiddelde persoon - die niet de typische vroege EV-adopter is die meestal een nerd in de IT is, die een elektrische auto koopt voor de technologie en, in zekere zin, voor milieuaspecten - wanneer u naar de massale markt gaat, wordt het een economisch probleem, niet langer een technisch of milieuprobleem.

Daarom was ik bereid u naar een specifieke kilowattuurprijs te wijzen waarbij ik denk dat het aantrekkelijk genoeg zou zijn. Want nu, als u tegen de doorsnee persoon praat, precies zoals u zegt, zullen zij het bezwaar maken: nee, het is te duur voor mij. Maar zodra de capex - en we zijn daar bijna - elektrische auto's echt goedkoper maakt, als de operationele kosten niet volgen... Ik bedoel, natuurlijk gaat de dieselprijs omhoog, maar idealiter zouden we ook een goedkoper alternatief hebben. Daar wijzen meerdere onderzoekers op.

Een prijs die als eerlijk en interessant wordt beschouwd voor de gemiddelde elektrische automobilist vandaag is rond 39 cent op AC en 49 cent op DC. Dat wordt beschouwd als een oké prijs, en mensen kunnen daarmee leven. Maar nogmaals, u kunt deze aspiratieprijs hebben, maar natuurlijk als uw economie als CPO dat niet kan dragen, kunt u van de CPO niet realistisch verwachten dat hij het zomaar doet. Het moet beter geörkestreerd worden, op een bepaalde manier, en dat is een goed overstapje naar het onderwerp slim laden en V2G.

U hebt al een erg cool project met Lichtblick gedaan. Denkt u dat we slim laden, V2G en openbare laadstations ook kunnen hebben - en daarmee nog lager kunnen gaan dan dat? Zoals u zei, u kon iets gratis aanbieden. Hoe gaaf is dat? Als dit soort verhalen zich gaan stapelen, zullen we zeker de massa bereiken. U kunt óf €2 per liter betalen, óf u kunt op bepaalde tijdstippen van de dag zelfs gratis rijden. Hoe gaaf is dat? Of zelfs betaald krijgen.

Het hangt ervan af hoe je ernaar kijkt, want voor mij zijn er een paar dingen die niet helemaal duidelijk zijn. Bijvoorbeeld, als het gaat om slim laden - en natuurlijk let ik nu wat meer op openbare laadstations, omdat dat is waar het probleem waarover we vandaag spreken ligt - de echte vraag is: wie verkoopt slimlaadservices aan het net? Want je hebt meerdere actoren: je hebt de CPO die dat zou kunnen doen, je hebt de CPMS-provider die dat zou kunnen doen.

Je hebt de EMP - sommige EMP's proberen zich te positioneren als degene die dat orkestreert. En dan heb je de autofabrikant, want de autofabrikant heeft toegang tot de auto en kan moduleren hoeveel energie de auto trekt, zo niet. Dus wat me nog niet duidelijk is: hoe zorg je ervoor dat deze drie, vier, vijf actoren echt kunnen samenwerken voor het grotere goed? En bovendien heb je de eindklant die er iets aan moet hebben. Dus hoe doe je dat? Hoe hou je al deze partijen gesynchroniseerd en beloond?

En hoe zorg je ervoor dat de netbeheerder hetzelfde product niet twee keer koopt? Voor mij is er waarde in? Ja, waarschijnlijk meer in bepaalde landen dan in anderen, want we weten dat bijvoorbeeld Nederland een volledig overbelast net hebben en EV-laden is daar echt een probleem, omdat iedereen op AC-wandcontactdozen op straat laadt - dat creëert het probleem. Heeft het probleem dezelfde omvang overal? Waarschijnlijk niet, en dan wordt het meer van een...

Het wordt meer van een inkooptopic van CPO's die op dynamische prijzen kopen, want natuurlijk als je kunt zeggen: luister, steek je auto in rond acht uur, maar laat me dan alsjeblieft geen energie trekken tussen zes 's avonds en middernacht, ik laat je auto tot de volgende ochtend aangesloten staan en deze zal volgeladen zijn tegen de tijd dat je weg moet - dan ja, dan heeft het zin. En hetzelfde geldt voor V2G, toch? Dus de eerste vraag is, ik denk dat V2G gaat...

Eerst een vertrouwenskwestie worden, want we moeten chauffeurs overtuigen dat ja, we gaan energie uit je auto trekken, maar maak je geen zorgen, we geven het je terug. En dan kunt u een mooie arbitrage doen op het verschil, op de transactie. Of dit nu een use case gaat worden die even aantrekkelijk is bij openbare laadstations als bij thuisladen, moet nog worden gezien, want ik zie thuis en kantoor laden als een betere use case voor V2G, omdat de auto duidelijk aangesloten is op een...

De hele dag non-stop, en u blokkeert geen laadvoorziening die iemand anders misschien nodig heeft om daadwerkelijk op te laden. Dus we moeten ook dat aspect in acht nemen. Precies. De benutting waar we net over spraken is een soort conflict, toch? Er is een opportuniteitskost als u een auto langer aangesloten heeft dan nodig is om zo snel mogelijk op te laden. Ik kan het raam zien tussen zes 's avonds en zes uur 's ochtends de volgende dag, waar u 12 uur hebt waar realistisch gezien 's nachts...

U hebt niet veel omzet van auto's, dus dat heeft totaal zin. Maar overdag heb ik moeite om te zien hoe u benutting in termen van energieleverantie onder één noemer kunt brengen met de verwachting dat iemand de auto's de hele dag daar laat met een accu ten dienste van het net. Ik denk niet dat dit een levensvatbare manier is om V2G te doen. En wat is uw visie over - zoals u zei, we zitten nu op ongeveer 5% in absolute getallen van EV-adoptie in de totale voertuigvloot - zodra we echt van fossiele brandstoffen af zijn, wat is de visie waar u aan werkt?

Wat zie je voor je? Nou, volledig af te komen van fossiele brandstoffen gaat enige tijd duren. Ik denk niet dat het zin heeft om onszelf voor de gek te houden. Ik geloof dat het vrij aggressief toeneemt, en we zien dat de prijs van nieuwe auto's daalt, dat ze beter worden, sneller laden. Dus zeker gaan we in de goede richting. Ik kan me echt goed voorstellen dat elektrische auto's over 5 jaar 50% plus van de nieuw geregistreerde auto's zijn.

Maar dan zal de vervangingscyclus van oude auto's wat langer duren, dus ik denk niet dat we een volledige vlootvervanging zullen bereiken tot waarschijnlijk eind jaren 2030, 2035, zoiets. En denk je dat het vooral openbare laadpunten zullen zijn - zoals al die auto's die we in Berlijn zien, bijvoorbeeld in andere steden op straat - waar zullen ze laden? Dat is een interessante vraag, want historisch gezien was er altijd deze uitspraak: 80% van het laden gebeurt thuis.

Maar voor mij was dat het gevolg van een omgekeerde correlatie, namelijk: als bestuurder, de vraag was: kan ik een wandelbox thuis hebben? Zo ja, dan zou ik een elektrische auto kopen, anders zou ik wachten. Die tijden zijn voorbij, toch? En al vandaag vertegenwoordigt openbaar laden ongeveer 30% van de totale energie die wordt geladen.

Er zijn meerdere onderzoekers die erop wijzen dat dit getal op lange termijn meer naar 50% zal gaan, tegen 2035 of zoiets. En je kunt zien dat het gebeurt - zoals je zei, je hebt veel mensen, vooral die in grote en dicht bevolkte gebieden wonen zoals Hamburg, Berlijn, grote stedelijke centra die...

Niet in openlucht kunnen parkeren en daarom van nature niet de mogelijkheid hebben om toegang te krijgen tot een privélaadpaal, of het gebouw laat het gewoon om meerdere redenen niet toe. Op dat moment moet je natuurlijk ervoor zorgen dat de infrastructuur deze hoeveelheid mensen aan kan die moeten laden. En dit zal natuurlijk een leuk probleem zijn voor de verschillende regeringen van de lokale gemeenten om te zien wat daar kan worden gedaan.

En eerlijk gezegd: naarmate mensen meer vertrouwen krijgen in reizen over lange afstand - lange afstand doe je in het openbaar, je hebt geen keus - en daarom ben ik echt optimistisch dat openbaar laden gemakkelijk 50% van de totale hoeveelheid energie die aan elektrische auto's wordt geleverd, zal vertegenwoordigen. En zullen er meer AC of DC binnen steden zijn, bijvoorbeeld? Dat is een goeie vraag. Ik denk dat dit een beetje een op meningen gebaseerd gesprek wordt, omdat er verschillende kampen zijn.

Ik zie de waarde van DC, en je kunt er niet zonder tijdens lange afstandsritten enzovoort. Dus ik denk dat die behoefte is aangetoond. Ik kan een plaats zien voor deze grote DC-laadpalen als je echt snel moet laden, bijvoorbeeld in supermarktketens, op de parkeerplaats van supermarktketens, of - pardon - op benzinestations die uiteindelijk zullen worden omgebouwd. Maar persoonlijk zie ik nog altijd veel waarde in AC-laden.

Ik laad al mijn stedelijke laden op AC-laadpalen, niet omdat er geen DC-laadpaal in de buurt is, maar simpelweg omdat ik niet in haast ben, kan het me niet schelen. Ik ben blij mijn auto in te pluggen en hem daarna op te halen wanneer hij klaar is, en het is absoluut geen probleem voor mij. Ik heb genoeg opties rond mij waar ik woon, en het werkt gewoon. En eerlijk gezegd: het belast de gridcapaciteit veel minder dan de grote 400 kW-laadpaal waar we vandaag veel over hebben gesproken. Nu we naar het - we zijn al in het visionair deel.

Wat is de visie voor jou voor Karia, als je op lange termijn zou denken? Nou, voor ons willen we echt deze commerciële interoperabiliteitlaag van de industrie worden, en daarop zijn we gericht. We willen ervoor zorgen dat we een gezond en levendig ecosysteem creëren waar laadpaalbeheerders hun energie rechtstreeks kunnen verkopen, waar hun klanten ook zijn, en waar ze hun commerciële strategie op schaal actief kunnen uitvoeren met slechts één input.

Dat is waar we naar kijken, en we weten dat als je een parallel trekt - wanneer brandstof zal worden uitgefaseerd en elektriciteit zal de belangrijkste brandstof zijn om rond te gaan - zien we dat dit zelfs zonder China meegerekend, een markt van 1 biljoen dollar is. We hoeven ons dus niet obsessief bezig te houden met het vinden van nieuwe inkomstenstromen of zo. We moeten ons gewoon concentreren op het beter maken voor laadpaalbeheerders om hun energie te verkopen.

We moeten het beter maken voor de developers aan de aansluitzijde, om ervoor te zorgen dat ze een betrouwbaar en robuust product hebben. Ja, ik denk dat dat ons werk is. Dus je bent hier aangekomen met een EV, en meestal rij je in EV's - dat is goed. Wanneer je ongeveer 20 minuten aan een laadpaal staat, waarmee spend je je tijd meestal graag? Ik wou dat ik veel keus had, maar meestal resulteert dat in het brengen van mijn kinderen naar het toilet voordat de auto klaar is. En leuk feitje: de auto is eerder klaar dan dat het gezin klaar is om door te gaan.

Dus voor mij dit idee van - ja, je verliest veel tijd met een EV rijden - dat zie ik niet. Want ik kan je beloven dat ik altijd probeer een goed burger te zijn en de stekker verlaat wanneer het 80% is. Ik heb niet meer nodig. Maar laten we zeggen dat het realistisch gezien meer zoals 85% is, omdat het langer duurt voor de kinderen hun toiletrit hebben gedaan en hun benen hebben uitgestrekt en iets hebben gegeten dan voor de auto klaar te zijn. En je hebt ook lange trips naar Italië gedaan vanuit Berlijn, de hele tijd. Dus het is mogelijk - veel Duitsers gaan graag, en ik doe het de hele tijd. Ik ben eraan gewend.

Er zijn volop mogelijkheden om onderweg te laden. Eerlijk gezegd heb ik het tot een punt gebracht waar ik ook geen probleem heb om in schildpaddenmodus aan te komen met slechts 5 kilometer bereik over in de batterij, omdat ik weet dat zelfs als één laadpaal niet werkt, ik ergens anders een alternatief heb. Ik heb nog steeds dit anekdotisch verhaal - het was vorig jaar zomer, ik kwam alleen terug met mijn twee kinderen op de achterbank. Als ik vanuit Italië rij is het 1.100 kilometer.

Ik kom uit de buurt van Milaan, dus vanuit Berlijn is het 1.100 kilometer, en ik doe het in één keer. Ik herinner me dat het ongeveer 11 uur 's avonds was, dus we waren dichterbij maar hadden nog een paar uur te gaan. En ik had nog maar 5% en ik vroeg me af: hopelijk werkt deze lader. Ik wist dat ik opties had, maar je stelt jezelf toch de vraag - wat ga ik doen als ze allemaal niet werken? Desondanks denk ik dat je nu veel meer ontspannen kunt reizen, en je kunt de evolutie zien. Het is waanzinnig.

Ik deed mijn eerste lange afstandstrip in 2021, en als je het vandaag doet, is het een compleet ander verhaal. Laders zijn sneller, je bent klaar voordat je er klaar voor bent, en je hebt zoveel opties dat, naar mijn mening, rijangst tot het verleden behoort - of iets voor iemand die nog nooit een EV heeft gereden. Dan wordt het meer laadangst, wat betekent: word ik afzet, of werkt de lader? Maar dat is een ander verhaal, en het vereist andere oplossingen.

En eerlijk gezegd, de eerste EV-modellen - ik heb zelf ook een Nissan Leaf gekocht waar inderdaad de actieradius erg beperkt was. Tegenwoordig is het een compleet ander verhaal, en inderdaad zou ik zeggen dat het misschien erfenis-denken is. En we zijn nog maar net begonnen, zelfs met het verbeteren van actieradius en laadsnelheid. Dus ik denk dat oplossingen zoals de jouwe en anderen blijven verbeteren. En welke oplossing gebruik je om te betalen en navigeren? Ik zal een gokje wagen. Heel goed. Nou, Isam, dank je wel voor je tijd en energie, en veel succes met Karia.

Dank je wel voor het hebben. Het was een genoegen, en veel succes. Dank je wel. Drie dingen blijven hangen uit het gesprek. Ten eerste wordt het prijstransparantieprobleem niet alleen opgelost door regelgeving, maar door de operator weer verkoper te maken. Karia laat de prijsmacht bij de CPO, berekent geen kosten aan de vraagkant, en deelt in plaats daarvan inkomsten met degenen die chauffeurs brengen - zoals OEM's en vloten. Ten tweede: de economie leeft of sterft met benutting: 8 tot 10% per dag om quitte te spelen, boven de 20% om winst te maken. En de hefboom is niet pauschalale kortingen, maar slimmere prijsstelling.

Ik hield van het Liftlike-voorbeeld met gratis laden wanneer er in mei negatieve prijzen waren. Dus uur voor uur, zij aan zij, aangestuurd door AI zonder kannibalisme van de winstgevende laders. Dat is slimme laadprijsstelling. Ten derde is laden niet langer alleen een energiebedrijf. Wanneer prijzen negatief gaan, kan laden gratis zijn, en met V2G kunt u zelfs betaald krijgen met uw EV bij openbare laders, en verdient de operator nog steeds geld door gridservices te verkopen. Issam's supermarkt zonder prijskaartje oranje analogie raakt doel.

Zolang de prijs afhangt van welke kaart je trekt, blijft de massamarkt aan de zijlijn staan. Het platform dat dit verandert, hoeft het wiel niet opnieuw uit te vinden, maar moet alleen bewezen marktplaatsmodellen toepassen op het laadpunt. Wil je zien hoe dat in de praktijk eruitziet? Kijk naar de Connect API-lancering, 15 minuten van nul tot werkende laadapp op een echte lader. Ongelooflijk. En als je ooit vast komt te zitten bij een lader in Italië met 2 kinderen en 5%, onthoud dan dat de auto meestal klaar is voordat het gezin klaar is. Tot ziens volgende keer.

Notities bij de aflevering

The same charger, at the same location, can carry 50 different prices depending on which card you hold. Issam Tidjani, Co-Founder and CEO of Cariqa, argues the cause is the business model underneath public charging: as long as e-mobility providers buy energy from charge point operators and resell it, the operator becomes a passenger in its own business, priced by someone else and exposed to 80 to 90% of its demand coming from someone else. The conversation gets concrete about what that costs everyone. The same charger, at the same location, can carry 50 different prices depending on which card you hold, which Issam compares to a supermarket with no price tags where the till asks how you intend to pay. On the operator side the economics are unforgiving: average utilisation runs at 8 to 10% while break even sits around 20 to 23%, roughly 10% of stations do the real work, and more than half of an operator's cost has nothing to do with electricity. Cariqa's answer is a platform where the operator stays the merchant of record, plus a Connect API Issam likens to what Stripe did for online payments, free to integrate and built so a working charging app can be assembled in an afternoon. They also get into where this collides with the grid. Issam wants grid fees that are congestion based rather than punishing a single annual peak, is sceptical that Europe needs five million charge points to serve two congested days a year, and would rather the market found its own pricing discipline than have AFIR force it. On smart charging and V2G he is deliberately careful: the hard part is not the technology but getting operators, CPMS providers, e-mobility providers and carmakers to cooperate without the grid operator buying the same flexibility twice, and he sees home and office charging as the better fit for V2G because parking a car all day on a public charger fights the utilisation the industry needs. An episode about the plumbing under EV charging, and about what it takes for a market to fix its own incentives before someone else does it for it. Topics covered: - Why the reseller model makes charge point operators passengers - Price chaos and the case for one price per station - Utilisation economics and why charge point operators are not simply greedy - AI driven per station pricing, and a free weekend on negative power prices - Grid fees, congestion and the case against building for peak days - Where V2G actually fits, and where it does not

Genoemde bronnen

Het bedrijf van de gast

Regelgeving en standaarden

Bedrijven en tools

  • HERE Technologies

    The mapping and location company where Issam worked before founding Cariqa.

  • A Better Routeplanner

    The EV route planner, one of the mapping providers integrating the Connect API.

  • Lovable

    The AI app builder used to build a working charging app on the Connect API in minutes.

  • Monta

    Charging software company Issam names for self-healing charging infrastructure.

  • Stripe

    The payments platform Issam compares the Connect API to.

  • LichtBlick

    The energy provider Issam describes offering free charging during negative power prices.