Skip to content
Smart Charge · 22 July 2025 · 37 min

Ep. 18: Niall Riddell, CEO & Co‑Founder of Paua, on Aggregating UK EV Charging Networks, Simplifying Fleet Billing, and the Promise of Plug and Charge

Transcript

Opgeschoond op basis van een automatisch transcript. Vertalingen zijn automatisch gegenereerd en kunnen fouten bevatten.

Welkom bij de Smart Charge by RiDERgy podcast. Mijn naam is Claudio Geyken, oprichter en CEO van RiDERgy. Dit is uw programma om alles te leren over energiemanagement en smart charging innovatie voor elektrische voertuigen en wagenparken.

Hallo en welkom bij de aflevering van vandaag met Neil Riddell, medeoprichter en CEO van Paua, de in Londen gevestigde start-up die de manier waarop bedrijven elektrische wagenparken kunnen opladen opnieuw definieert. Na 15 jaar bij grote energiebedrijven, waaronder de Franse gigant EDF, en een MBA die hem ervan overtuigde dat hij om over business te leren een business moest opzetten, hing Neil zijn bedrijfslaarzen in 2020 aan de wilgen om Paua op te richten - dat is P-A-U-A, niet Power. Sinds de officiële lancering is Paua de grootste aggregator van elektrische laadnetwerken in het Verenigd Koninkrijk geworden, waarbij meer dan 60.000 aansluitingen

van meer dan 40 laadpuntoperators zijn samengevoegd tot één kaart- en app-oplossing, waarmee de Start-up of the Year award bij de EVIES 2023 awards werd gewonnen. Vandaag gaan we dieper in op waarom publiek laden nog steeds meer kost dan diesel, hoe salary sacrifice-regelingen en BYD's Tesla-look-alikes de Britse wagenparken hervormen, en de verleidelijke belofte van plug and charge om opladen net zo naadloos te maken als een Tesla op een supercharger. Laten we beginnen.

Oké Neil, hoe gaat het vandaag met u? Bedankt dat u tijd heeft gemaakt voor de podcast. Het gaat heel goed met me, hartelijk dank voor de uitnodiging. Ja, en voor de luisteraars die u niet kennen, kunt u misschien een korte introductie over uzelf geven? Ja, absoluut. Dus hallo, mijn naam is Neil. Ik kom van een bedrijf genaamd Paua. Sommigen van u die online kijken zullen denken: waarom kan deze man niet spellen? Ik ben Neil gespeld N-I-A-L-L en Paua gespeld P-A-U-A.

Wij bieden een oplossing voor het opladen en betalen van elektrische voertuigen hier in het Verenigd Koninkrijk. Mijn achtergrond is dat ik 15 jaar bij grote energiebedrijven heb gewerkt, besefte dat als ik echt een verschil wilde maken, ik het zelf zou moeten doen. Dus hebben we Paua opgericht in 2020, met name met het oog op het vereenvoudigen van het traject voor bedrijven met elektrische voertuigen. Bedankt daarvoor. En u was bij EDF, geloof ik een van de grootste energiebedrijven. Hoe bent u

van EDF gekomen tot het concrete idee van een zakelijke kans? Dit is een lang, gecompliceerd verhaal, maar laten we het doen. Er zitten twee of drie elementen in. Een van de elementen is dat ik van opleiding ingenieur ben. Ik had het geluk - ik werd in 2009, 2010 door een voormalige baas van mij gestuurd om een MBA te doen. Hij zei, je gaat massa's leren. En een van de dingen die ik leerde was

business, verrassend genoeg. En ik kwam weg van mijn MBA met het besef dat als ik business echt wilde begrijpen, ik er waarschijnlijk zelf een zou moeten opbouwen. Dus daar zat ik in 2010 met de gedachte: ik zou waarschijnlijk ondernemer moeten worden. Het duurde 10 jaar, maar gedurende die 10 jaar heb ik gekeken naar markten en alle dingen waarvan ik dacht dat ik ze moest weten om een bedrijf op te bouwen. En toevallig was ik niet bijzonder goed in het beklimmen van de gladde paal

van een groot bedrijf, en belandde uiteindelijk in het innovatieteam. Een van de dingen waar we bij EDF binnen dat innovatiegebied naar keken waren elektrische voertuigen. Dit was ongeveer 2017, 2018. Duidelijk een grote trend, duidelijk veel interesse - interessante modellen kwamen op de markt. Het was de tijd van de nieuwe Renault Zoe, de Jaguar I-Pace werd ongeveer toen gelanceerd, de tweede generatie Nissan Leaf. Er waren dus interessante,

reguliere voertuigen in aantocht. Ik dacht: dit is echt gaaf - wat zijn alle uitdagingen? Begon die uitdagingen te openen en realiseerde me dat dit ecosysteem van vele, vele verschillende laadpuntoperators onderweg, met verschillende apps, verschillende kaarten en een volledig gefragmenteerde ervaring, betekende dat er een kans lag. En ik dacht: weet je wat, misschien is de tijd ongeveer rijp voor mij om afstand te nemen en mijn eigen bedrijf op te bouwen, en eigenlijk te gaan

van wat we omschreven als een chicken entrepreneur naar een ondernemer. Wat is het concept van een chicken entrepreneur? Misschien kunt u dat nader uitleggen. Er zijn twee dingen over de chicken entrepreneur. Ten eerste is er het concept van een chicken - je bent een beetje een kip, een beetje een lafaard, je bent te bang om het te laten werken. Het andere is een verhaal dat een vriend van mij vertelde, namelijk het idee van een ham en egg shop, en je hebt

een varken en een kip die over straat lopen. Het varken en de kip voeren een gesprek, en de kip zegt: ik denk dat we een bedrijf moeten beginnen - we openen een ham en egg shop. En het varken draait zich om naar de kip en zegt: ik denk niet dat je volledig betrokken zult zijn. Je zult alleen deelnemen. Want uiteindelijk moet het varken zichzelf volledig opofferen om de ham voor de ham en egg shop te leveren, terwijl de kip alleen hoeft deel te nemen aan het leveren van

de eieren. Dus het idee van een chicken entrepreneur is iemand die niet volledig deelneemt, terwijl het varken echt volledig betrokken is. Geweldig verhaal - de analogieën zijn de beste. En dus bent u nu het varken, om het zo te zeggen. Wat maakt uw leven een varken? Heel goed. Wat maakt mijn leven een varken? Ik bedoel, als we teruggaan naar de basis, hier in het Verenigd Koninkrijk is nog steeds slechts ongeveer

3% van alle voertuigen op de weg elektrisch. Dus we zijn een beetje uit die early adopter-fase gebroken - u weet wel, mensen die aan het verkennen zijn, innoveren, het is cool, ik wil iets anders proberen - naar het begin van de early majority. En er is een valley of death daarin, waar mensen zeggen: het is niet goed genoeg, ik verwachtte dat het zoals X zou zijn en het is eigenlijk zoals Y. Wij leven in die wereld. We hebben veel bestuurders die zelfverzekerd zijn, en

Ze doen dit nu al een paar jaar, ze behoorden tot de vernieuwers, en we hebben een aantal chauffeurs die gewoon niet onder de indruk zijn van de manier waarop de wereld feitelijk werkt. Dus wat we op dit moment proberen te doen - en dat is de kloof die we proberen te overbruggen - is die overgang maken tussen de verwachting van hoe de wereld zou moeten zijn en hoe hij werkelijk is. We bevinden ons in gevaarlijk vaarwater waar we onszelf echt moeten bewijzen tegenover de eersten van

die vroege meerderheid dat we in staat zijn om de betrouwbaarheid van laadpunten aan te kunnen, de ervaring bij het laadpunt, fraude, mensen in staat stellen om thuis te laden en toch eerlijk vergoed te worden wanneer ze thuis laden, mensen in staat stellen om depots te delen, het hele "waar is het laadpunt" te vereenvoudigen en te stroomlijnen - de vind-, laad- en betaalervaring. En dat is in feite, als u het analyseert, de uitdaging waar ik elke dag mee bezig ben: hoe maak ik het en zorg ik ervoor dat het

zo gemakkelijk mogelijk wordt voor chauffeurs om te vinden, laden en betalen tijdens hun rit. Dus om dit in context te plaatsen - het was al geweldig - als u prioriteiten moest stellen, wat zijn de grootste dingen die u 's nachts niet laten slapen? Uitdagingen waar u elke dag mee bezig bent, de kern van uw dagelijkse activiteiten. Er zijn twee manieren waarop ik daarnaar zou kijken, twee manieren om deze vraag te beantwoorden. De ene is

als ondernemer die een klein bedrijf runt, wat houdt mij 's nachts wakker wanneer ik op deze markt opereer, en wat zijn de uitdagingen waarmee we werkelijk te maken hebben? Als ondernemer is eerlijk gezegd het grootste probleem waar ik dagelijks mee te maken heb dat ik het shiny object syndrome heb. Alles is opwindend, alles is cool, ik zou hier een beetje tijd aan moeten besteden, daar een beetje tijd aan - dus ik word voortdurend heen en weer getrokken tussen: moeten we over plug-in charge praten, of zou het allemaal over

vehicle-to-grid moeten gaan, of zouden we meer aan energieflexibiliteit moeten doen? We hebben die hele constante dynamiek van gesprek. Maar vanuit een industrieperspectief denk ik dat het enige waar we echt goed op moeten letten de kosten zijn. Uiteindelijk zijn we weggegaan van de early adopter die zei: "Ik doe dit omdat ik een Tesla wil, omdat een Tesla een statussymbool is, ik betaal graag een beetje meer om een Tesla te rijden," naar een wereld waarin commerciële bedrijven financieel onderbouwde beslissingen nemen. En

het stuk dat we hier in het VK gewoon niet hebben opgelost is dat het simpelweg meer kost om publiek te laden dan een liter diesel. En daar hebben we een echt probleem dat we moeten overwinnen - of het nu gaat om schaalvoordelen, veranderingen in belastingen, of kijken naar zaken vanuit een total cost of ownership perspectief. Wat de methode ook is, we moeten die bedrijven helpen die nu deze markt beginnen te benaderen en zeggen: "Ja, ik zie dat elektrische voertuigen

gebeurt, maar het lijkt behoorlijk duur." Hoe helpen we hen begrijpen hoe ze hun kosten kunnen verlagen, hun kosten kunnen beheersen en uiteindelijk een basale business case kunnen krijgen? En dat omvat de operationele impact van het rijden met EV's. Hoe krijgen ze een business case die zegt: "Weet u wat, het juiste voor mij om nu te doen is 100, 1.000 elektrische bestelwagens kopen, zodat ik mijn wagenpark vandaag nog kan vervangen door elektrisch." Dus dat is zeer inzichtelijk. Om het even

weer in context te plaatsen, een stap terug: Paua is in essentie, denk ik, een MSP, qua positionering in de markt. Misschien kunt u voor de luisteraars wat verder uitweiden - we hebben in enkele afleveringen wat één-op-één gesprekken gedaan, met bijvoorbeeld Thomas Dava van Hubject; ik kan aanbevelen om terug te gaan en die aflevering opnieuw te beluisteren. Maar ja, misschien kunt u wat verder ingaan op uw positionering en ook wat

meer algemene introductie van het bedrijf geven. Ja, dat is een heel goede uitdaging, want zoals bij elke nieuwe industrie, vooral waar technologie bij betrokken is, houden we van onze TLA's - laten we veel drieletterafkortingen gebruiken en complexe taal om te beschrijven wat we doen. Ik was onlangs in een andere podcast en werd op mijn kop gegeven omdat ik te veel drieletterafkortingen gebruikte. In feite zouden we beschouwd kunnen worden als een MSP, een Mobility Service Provider - we bieden

diensten aan mensen die onderweg zijn. De manier waarop we naar de markt hebben gekeken is iets anders. U heeft in feite twee brede groepen klanten. U heeft B2C-klanten - business to consumer, direct naar een individu die rijdt - en u heeft B2B-klanten, dus een business-to-business service. In dat geval biedt ons bedrijf een dienst aan een ander bedrijf. We zijn voornamelijk bezig met het bedienen van de elektrische voertuiglaadbehoeften van andere bedrijven. We doen geen infrastructuur -

we zijn letterlijk alleen een softwarespeler, en we aggregeren veel soorten software bij elkaar, of dat nu thuis is, op uw werkplek of onderweg. Elk hiervan is een gefragmenteerd softwareplatform, een softwarelaag. U gaat een depot binnen, u zou wat Monta kunnen vinden, wat Ampeco, wat BP - nou ja, BP heeft net aangekondigd dat ze de werkplek verlaten, dus geen BP meer op de werkplek - maar u zou wat PodPoint of iets anders op uw werkplek hebben kunnen hebben. Thuis zou u een

Zappi kunnen hebben, u zou een Indra-lader kunnen hebben, u zou een Wallbox-lader kunnen hebben. En dan wanneer u onderweg bent, naar mijn telling zijn er 120 openbare laadpuntoperators, elk met een iets ander merk, een iets andere manier van werken - en dat is een zeer gefragmenteerde laag. Wat we doen is integraties met elk van deze lagen samenbrengen, en duidelijk is er nog veel werk te doen op dat gebied. Maar we integreren op meerdere niveaus om

al die kilowatturen aan laadgegevens en prijsgegevens aan de oppervlakte te brengen. Wanneer we al die prijsgegevens aan de oppervlakte kunnen brengen, kunnen we vervolgens de verschillende partijen vertellen wie waarvoor heeft betaald en of iemand anders iemand anders geld verschuldigd is. De echt grote uitdaging hierbij is dat wanneer u een benzine- of dieselvoertuig reed, u naar het tankstation ging, u voor uw brandstof betaalde. Als het uw bedrijfsvoertuig was, betaalde uw baas voor uw brandstof. Plotseling, wanneer u thuis oplaadt, keert die hele stroom om. U bent

nu oplaadt met uw persoonlijke elektriciteitsrekening, dus u betaalt persoonlijk het elektriciteitsbedrijf voor de elektriciteit die in uw bedrijfswagen gaat. Dat is relatief eenvoudig te begrijpen: u keert de betalingsstroom om en u betaalt de chauffeur voor wat zij thuis hebben gebruikt. Het wordt verschrikkelijk ingewikkeld wanneer dat voertuig wordt gebruikt voor zowel privé- als zakelijk gebruik. Stel u bijvoorbeeld een chauffeur in het middenkader voor. Ze hebben een bedrijfswagen gekregen als extraatje, ze krijgen te horen dat ze naar een conferentie in het noorden van Engeland moeten rijden, dus

ze rijden naar het noorden van Engeland, ze komen terug, ze betalen om publiek op te laden, ze hebben het thuis een beetje opgeladen, en dan gaan ze in het weekend met de kinderen naar de kust. Wie betaalt voor welk deel elektriciteit dat in wiens voertuig is gegaan, en hoe - in mijn taal - verdeelt u dat geld zodat al het thuisladen, laden op het werk en publiek laden op de juiste manier wordt toegewezen, vooral wanneer publiek laden 85% kost en thuisladen 10%? Dat is

een complex stukje wiskunde. Het is een complex stukje wiskunde waar we veel tijd aan besteden om het te automatiseren, alle gegevens vast te leggen, het correct toe te wijzen en ervoor te zorgen dat we vervolgens het juiste antwoord kunnen geven op de vraag wie aan wie betaalt voor die zakelijke kilometers die zijn gereden. En daar zit veel lol en spanning in. Ja, zeer goed beschreven, vind ik. Ja, u heeft zeker een charismatische en eenvoudige manier van uitleggen.

U gebruikte daar niet te veel jargon. Ik hoop dat de luisteraars - ik gebruik graag jargon als iemand dat wil. Precies, ja. Ik denk dat in de Insider's Guide to Energy, uw andere podcast die u maakt, u daar wat meer gebruikt - daar is ook een meer nerdy kant. Het is heel leuk om soms wat nerdyer te worden omdat het afhangt van wie er luistert. Sommige mensen denken: "deze man vereenvoudigde het zo, ik begreep

alles." Het is eigenlijk zo dat er lagen zijn in die ui-schil-oefening die we moeten doorlopen naarmate we technisch bewuster worden. Een van de dingen die ik voortdurend moet doen is dit verhaal blijven vertellen over hoe we communiceren met klanten, communiceren met mensen die nieuw zijn in deze ruimte. Ik had onlangs een situatie waarin ik voor het eerst in contact kwam met een klant die nog nooit iets met EV had gedaan, en ik dacht: nou, hoe doe je dat,

hoe breng je dat verhaal samen? Dus ja, ik had veel lol en spanning. Ja, en het is ook al interessant dat u B2B doet, en dat de hele infrastructuurlaag die u beschreef vooral voor de B2B-ruimte is. Dus dat is ook, denk ik, uzelf onderscheiden van de grotere spelers die er misschien zijn, toch? De grote nutsbedrijven, sommigen van degenen waarmee u eerder werkte. Als u de USP moet beschrijven - dat u

uw gevechten kiest, om zo te zeggen. Ja, ik bedoel, er zijn veel kenmerken rond zakelijk die echt belangrijk zijn voor ons. We hebben vanaf het begin altijd fundamenteel geloofd dat we door datasets en informatie samen te brengen, een waardelaag aan de klant kunnen bieden die u niet in de B2C-arena kunt bieden. Wanneer u met een individuele chauffeur op straat spreekt over hun laadervaring, zijn ze op zoek naar dingen als gemak, laagst mogelijke kosten, maak het gemakkelijk. Wat u kunt doen. Maar als uw

klant alleen prijsgedreven is, dan doet u alleen kortingen op netwerken - dat is het hele aanbod waar de klant mee eindigt. In onze zakelijke arena krijgen we echt ingewikkelde vragen zoals: "Ik neem elektrische vrachtwagens over. Waar kan ik ze opladen?" En plotseling moet u alle publieke laadinfrastructuur gaan classificeren en vragen: welke zijn groot genoeg om een vrachtwagen aan te kunnen? Waar zal het gaan? Hoe lang zal het daar zijn? Moet het gereserveerd worden? Kunnen deze mensen reservering aan?

Hoe beheren we betaling? We hebben enkele scenario's gehad waarin laadpunten bij een bepaalde limiet afslaan omdat ze slechts ongeveer 125 kWh afgeven. En als u 400 kWh in uw vrachtwagen moet laden, moet u het plotseling drie keer opladen. Dus er zijn grappige kleine eigenaardigheden die we beginnen te ontdekken naarmate we meer en meer problemen van onze zakelijke klanten oplossen. Ja, zeer interessant. Ik denk dat u ook onlangs in een post beschreef waar

het allemaal ging over de toekomst van MSP's en directe betalingen. Ik denk dat dat een beetje de complexiteit laat zien, toch - dat als directe betaling het probleem van het vinden van de juiste laders voor een vrachtwagen niet oplost, weet u wel. Ja, er is hier een fascinerende vraag omdat, in theorie, een creditcard voor alles kan betalen. En een creditcard kan voor alles betalen, en dat introduceert een element van risico voor een bedrijf omdat een bedrijf misschien niet al

zijn chauffeurs een creditcard wil geven. Dus dan begint u te praten over het vergrendelen van uw creditcard voor bepaalde codes die worden gebruikt voor bepaalde activiteiten, zoals alleen betalen voor opladen. Helaas is opladen op sommige plaatsen geclassificeerd als parkeren en op andere plaatsen als brandstof. Dus als u het vergrendelt voor opladen, werkt het niet overal. En de creditcard kan u niet vertellen hoeveel kWh er worden afgegeven, waar de lader is, wat de route zou kunnen zijn - u verliest dat allemaal.

functionaliteit. De vraag die u dan heeft is: OK, laten we dus geen creditcards gebruiken, laten we iets anders doen. Hoe zien die lagen eruit? En dan moet u beginnen uit te zoeken: nou, u zou een mobiele app-start kunnen doen, dus ik ga hier een digitaal signaal sturen vanaf mijn telefoon naar een server, die onze server is, een andere server naar de server van de laadpuntoperator, en van daaruit naar het eigenlijke laadpunt. Dus nu heeft u veel connectiviteit die u moet afhandelen. Nu heeft dat storingen

en problemen en vertragingen en dergelijke, dus die ervaring is misschien niet geweldig. Wat als je gewoon een kaart gebruikte en je stopte en je hield je kaart tegen en hij startte? Geweldig, er is directe digitale authenticatie bij de lader. Maar plotseling denk je, oh, nou, die kaart zou gekloond kunnen worden, hij zou gekopieerd kunnen worden, hij zou verloren kunnen raken. En al die vragen beginnen op te komen. Ik denk dat degene waar ik enthousiast over ben, maar waar we net op de drempel van staan maar nog niet helemaal zijn, is

ISO 15118, de internationale standaard voor plug and charge. Het doet ook vehicle to grid, maar plug and charge is waar we in geïnteresseerd zijn. Plug and charge is een token op de lader, een token op de auto, een handshake tussen de twee, en de rijderservaring wordt veel, veel eenvoudiger, vergelijkbaar met uw Tesla-laadervaring. Dus die ervaring van stoppen, aansluiten, authenticeren, vereenvoudigt die rijderservaring, het creëert een laag van - wat is het woord dat ik zoek

- beveiliging tussen de bestuurder en het oplaadpunt, en maakt een deel van dat ecosysteem wat vlotter. Dus daar zijn we enthousiast over, hebben we nog niet helemaal zien gebeuren. Wanneer het gebeurt, denk ik dat het zal gaan vertalen naar soepelere, naadloze ervaringen, maar we hebben veel verschillende partijen nodig die vooruit moeten gaan om dat echt te laten werken. Logisch. Als we over geografieën praten, denk ik dat u zeer gebaseerd bent in het VK en op dit moment alleen gericht bent op de

Britse markt. En desondanks bent u vast bekend met andere markten. Hoe zou u de Britse markt op wat u in het bijzonder doet vergelijken met andere geografieën? Dat is een heel interessante vraag omdat ik dit veel gevraagd word. Ik zou beginnen met te stellen dat het VK achterliep. Een deel van de reden dat wij als bedrijf bestaan is omdat Europa als geheel vrij vroeg in zijn

reis een soort samenwerkende roaming-mentaliteit aannam. En, weet u, de OCPI-standaard die uit Nederland komt - u kunt vrij snel zien dat er zeer sterk een Europese invloed is op wat wij hier in het VK proberen te repliceren. We zijn een eiland, we gedragen ons als eilandbewoners, dus het moest Brits zijn, en natuurlijk hadden we deze Britse bedrijven die vroeg zeiden, ik wil niet met hen werken, ik wil niet met hen werken

dus we hadden nogal wat spanning en die hebben we nog steeds, waarbij ik zou stellen dat we een van de marktleiders zijn in het aggregeren van alle netwerken samen. We beheren waarschijnlijk ongeveer 55 tot 60% van alle oplaadpuntconnectoren, misschien 80% in snelladers. Maar we hebben nog steeds spanning met bepaalde partijen in de markt die hier niet in geloven, niet denken dat dit het juiste is om te doen, en daarom wordt de consument helaas benadeeld door de ego's van enkele grote

bedrijven. Als gevolg daarvan denk ik dat er veel is wat we van Europa kunnen leren over de manier waarop we samenwerken. Maar als land dat auto's koopt, kopen we nogal wat auto's. We rijden wel aan de verkeerde kant van de weg, wat ons helemaal niet helpt. Dus het betekent wel dat we soms zien dat de impact van rechts sturen versus links sturen de marktstromen van voertuigen beïnvloedt. Dus we zien dat er een beetje

een achterblijversmogelijkheid in zit, maar uiteindelijk zijn we als autokoopland volgens mij 2e of 3e achter Duitsland en Frankrijk. Duitsland en Frankrijk zijn natuurlijk enorme marktleiders in deze ruimte. Alles wat uit de Benelux-regio komt heeft veel van deze dynamiek aangedreven, dus West-Europa als geheel duwt vooruit. Noorwegen is een heel ander verhaal op zich. Maar dan begin je te kijken naar wat zijn nu de uitschieterslanden nu we weten dat

West-Europa beweegt en adopteert. Wat zijn de uitschieters? Een paar landen waar ik momenteel een oog op heb zijn Spanje - ik denk dat ze achterliggen in de transitie en ik denk dat ze vrij snel gaan versnellen - Polen, een vrij interessante om in de gaten te houden omdat Polen veel autokopers heeft, het is een behoorlijk groot land, het heeft grote afstanden te overbruggen, maar ik denk dat we wat veranderingen en transitie in Polen gaan zien. En dan Italië. Ik denk dat Italië echt

leuk is. Het heeft niet veel charge point operators, dus wanneer ik naar een marktplaats kijk, zoek ik naar fragmentatie, een uitdaging om te overwinnen, om netwerken samen te brengen. Italië heeft dat niet, het heeft 2 of 3 grote spelers. Dus als gevolg daarvan kan het voor ons moeilijker zijn om een waardepropositie in Italië te creëren. Maar dat zijn 3 markten waar ik de komende 6 tot 12 maanden nogal geïnteresseerd en geïntrigeerd door ben. En we mogen niet vergeten dat uiteindelijk Noord-Ierland en Ierland een

fysieke grens delen. Dus Ierland is een logische markt voor ons om naar te kijken omdat het direct naast de deur ligt. Het spreekt ook de juiste taal, wat ons leven gemakkelijker maakt. Ja, interessant. En als we meer praten over EV-adoptie in het VK, wat zijn de drijfveren geweest in het VK? Er zijn de vlootemissiequota in Europa en dan wat stimulansen. Misschien kunt u doornemen wat er is. En ik zag ook recent dat BYD, denk ik, de nummer

één overzeese Europese markt was. Zijn er ineens overal BYD's? Hoe is uw perceptie van de markt en de andere drijfveren? Ja, dat is een goede vraag. Dus ik bedoel, in het begin werd de vroege adoptie gedaan door de early adopters omdat het cool was. De keuze was beperkt. Ze kozen een van de twee of drie fabrikanten die een elektrische auto leverden die er niet uitzag als een G-Wiz of een klein mobiliteitsmiddel. En vrij snel had je Zoes, de Nissan

Leaf, en de Tesla's op de weg, snel gevolgd door de I-Pace. En lange tijd verliep de markt zo. Wat we hebben gezien is dat verschillende emissiestandaarden beginnen te verschijnen. Dus momenteel zijn de echt grote die de transitie aandrijven het ZEV-mandaat, dat vereist dat de autofabrikanten een bepaald aantal auto's verkopen om hen in staat te stellen emissiegebaseerde drempels te halen. En dat heeft impact. Ik denk dat het een beetje vaag is in de bestelwagenruimte.

De Britse overheid heeft doelstellingen vastgesteld met betrekking tot het percentage nieuwe verkopen van auto's en bestelwagens. Bij auto's verloopt het redelijk volgens plan, maar het lijkt erop dat bestelwagens nog veel in te halen hebben. Als gevolg daarvan zijn bestelwagens mogelijk het lastigste probleem om op te lossen. Ik denk dat de transitie ook echt wordt gedreven door een specifiek Brits belastingmechanisme. Het heet salary sacrifice, en de manier waarop salary sacrifice werkt is dat u een

deel van uw brutosalaris opgeeft - u offert het op aan uw werkgever - en in ruil voor het opofferen van uw brutosalaris geeft de werkgever u toegang tot een elektrische auto. Wat het betekent is dat uw nettosalaris daalt, maar omdat u niet zoveel belasting betaalt, is de nettosalarisverlaging minder dan wanneer u die auto zelf had geleased of aangeschaft. Die belastingefficiëntie kan tot 20 of 30% op een auto besparen, wat een aanzienlijk bedrag is. Als gevolg van die besparing van 20 of

30% hebben we gezien dat veel bedrijven salary sacrifice-regelingen hebben ingevoerd, wat heeft geleid tot veel middenmanagementachtige auto's op de markt. En als u erover nadenkt, zijn zij een perfecte groep voor die early adopter - net na de innovators, ze zijn iets welvarender, ze hebben een vaste baan bij een grote bedrijfsmatige werkgever. En daarom is het idee dat zij Audi e-trons, de Jaguar I-Pace-achtige modellen, de nieuwe Renaults nemen - u

begint al deze dingen door die salary sacrifice-markt te zien stromen. En zoals u al zei, BYD is beschikbaar via sommige van deze regelingen. Wat ik merk is dat het BYD Tesla-achtige modelding behoorlijk werkt. U loopt over straat, u ziet een auto op u afkomen en u denkt: is het een Tesla of is het een BYD? Ik denk dat er een zekere overlapping is tussen de uitstraling van het merk waardoor BYD in staat is geweest om

een flink marktaandeel hier in het Verenigd Koninkrijk te veroveren. Ze zijn betaalbaar. U laat ze door een salary sacrifice-regeling lopen, ze worden nog betaalbaarder. U koopt een high-performance voertuig met mogelijk 250, 300, 400 mijl aan bereik. En eigenlijk gaan veel mensen zitten en denken: weet u wat, voor mijn dagelijkse woon-werkverkeer, waarom niet? Dus ik denk dat we zien dat middenmanagement en salary sacrifice-regelingen een behoorlijke toename stimuleren. Maar ik denk dat de sector die op dit moment waarschijnlijk achterblijft, zijn

bestelwagens - grote wagenparken die grote aantallen bestelwagens aanschaffen. Ik denk dat dat moeizaam verloopt. En dan is de spannende voor mij, gewoon vanwege de pure schaal, dat de Britse overheid veel werk doet aan wat zij het ZEHI-programma noemen, wat staat voor Zero Emission HGV and Infrastructure demonstrator. Dat zal enkele honderden elektrische vrachtwagens op de weg brengen, en we beginnen ze te zien aankomen - en het zijn grote beesten. Dus we beginnen nu een aantal van die echt grote

voertuigen op de markt te zien verschijnen. Nou, heel interessant. En ook kondigde Octopus onlangs een partnerschap met BYD aan dat internationaal behoorlijk wat nieuws maakte - dit maandelijkse tarief van £300 waarbij u een V2G-pakket krijgt waardoor rijden in wezen gratis wordt. Ik heb niet in de details gekeken, maar hoe werd dat in het Verenigd Koninkrijk opgevat? Wat is uw persoonlijke perceptie? U zei in het begin dat u veel bezig bent met V2G en smart charging-achtige

ideeën. Wat vindt u ervan, en is het Verenigd Koninkrijk misschien wel de beste markt ter wereld daarvoor? Ja, laten we bij het begin beginnen met V2G. We zijn een eiland. Eilanden zijn slecht voor sommige dingen maar echt goed voor andere. In dit specifieke geval zijn we echt goed voor ondersteunende diensten voor ons elektriciteitsnetwerk. Dus we hebben geen perfecte verbinding met Europa - we hebben interconnectors, we hebben veel

opwekking, het is gemengd, het is variabel, maar het is op een eiland. Dus we zien behoorlijk wat variabiliteit in ons elektriciteitssysteem. We zijn er ook trots op dat we een zeer hoge betrouwbaarheid hebben op dat elektriciteitsnetwerk, en dat is alleen maar een functie van het feit dat we behoorlijk veel geld betalen aan mensen om frequentierespons, kortetermijnrespons en uiteindelijk de stabiliteit te leveren die onze markt nodig heeft om de lichten effectief aan te houden. Het betekent dat we behoorlijk veel geld in

deze markten stoppen, wat betekent dat er vanuit een vehicle-to-grid-perspectief een flink deel aan inkomsten verbonden is aan het kunnen bieden van flexibiliteit vanuit uw batterij. We hebben hier veel werk aan gedaan in de periode 2018-2019. Talloze Innovate UK-proeven hebben plaatsgevonden - door de overheid gefinancierde proeven die elementen van vehicle-to-grid demonstreren. Dus toen Octopus hun aankondiging deed, gingen er twee dingen door mijn hoofd. Een was: briljant, dat is wat we zeiden dat we zouden

vijf jaar geleden, en zij doen het daadwerkelijk. Het is dus geweldig om het tot leven te zien komen in de context van wat het zou moeten kunnen doen. Weet u, dat stukje van de puzzel maakt het echt behoorlijk spannend, want nu ineens heb je deze mogelijkheid om te zeggen: nou, eigenlijk gebeurt deze markt. Ik zou er graag een aantal op de weg willen zien, ik zou graag wat echte feedback van klanten willen krijgen om echt te geloven dat wat ze beweren

waar is. Maar ze zijn Octopus, ze zijn in staat om dingen te laten gebeuren, dus ik ben enthousiast over wat dat zal betekenen. Het tweede dat door mijn hoofd ging was dat het erg weinig mainstream media kreeg. Het kreeg veel sectornieuws, het kreeg veel sociale media, en ik kon het gevoel niet van me afschudden dat dat zeer bewust was. Terugkomend op dit idee van de early adopter en de innovator, weet u, de innovators zijn degenen die enthousiast zijn over dat soort propositie. Dus toen dat

gebeurde, dacht ik zoiets van: eigenlijk is er een echt interessante kans hierin om dit in handen te duwen van de innovators, omdat de innovators zullen klagen, maar wanneer een innovator klaagt gaan ze: "Oh, het zou geweldig zijn als je dit en dit en dat zou kunnen doen," in plaats van te zeggen: "Het is verschrikkelijk, het werkt niet." Het zou veel meer een feedbackoefening zijn. Dus ik geloof echt dat de kanalen waardoor het gecommuniceerd

zeer doelgericht waren - dat de mensen die herkennen hoe de waarde eruitziet, de mensen zijn die de vroege innovators zijn en er waarde uit zullen halen. En ik ben benieuwd of het echt de impact op de markt zal hebben die ik denk dat het verdient. Interessant. En hoe ziet u de kans voor u, als Paua, voor V2G en slim laden? Ik bedoel, zoals u aan

het begin al aangaf, zijn er tegenwoordig genoeg uitdagingen die u aanpakt, maar ik weet zeker dat u ook kunt proberen gebruik te maken van sommige van deze wagenparken thuis, aan de zakelijke kant, of zelfs in de openbare ruimte - zoals we in Amsterdam zien, denk ik, waar al mooie pilots zijn in publiek laden voor slim laden. Ja, het heeft voor- en nadelen, nietwaar? Als u een pakketbezorgbedrijf bent, of u bent een

vrachtwagen die goederen van het ene eind van het land naar het andere vervoert, heeft de tijd die het kost om te laden een operationele impact. Dus als u op een locatie aankomt en u sluit aan om te laden omdat u van A naar B gaat, moet u zoveel mogelijk energie in dat voertuig krijgen in die korte tijd om weer de weg op te kunnen, want de tijd dat u niet op de weg bent, is tijd dat u geen geld verdient. Ga terug naar de weg en doe de

klus. Dus als het binnen operationele uren valt, zie ik geen grote kans voor V2G bij snel laden. Ik zie ook geen kans voor flex. In feite, geef me zoveel als u kunt terwijl ik hier ben, want ik moet verder met mijn dagelijkse werk. Alles daarbuiten is eerlijk spel. Dus u denkt ineens: die bestelbuschauffeur neemt zijn busje 's avonds mee naar huis en hij sluit aan op straat en hij heeft 70 of 80 mijl gereden en hij gaat dat

in 6 of 7 uur vanaf de straatlader opladen. Hij gaat minstens 8 van die uren slapen, dus u heeft een uur, en u weet dat er een beetje ontbijt en tijd is - hij gaat geen 18-urige dag werken. Dus plotseling denkt u: eigenlijk heb ik een behoorlijke hoeveelheid tijd om dit voertuig op te laden. Slim laden op straat, slim laden op parkeerplaatsen begint logisch te worden. Weet u, hij kwam terug

thuis om half vijf, vijf uur, sloot aan - laten we het daar even laten staan, laten we het laten lopen, en dan, weet u, 10, 11 uur, de energievraag daalt, de prijs daalt, laten we dat voertuig aan het laden zetten. Geef het wat het nodig heeft, en dan om 6 uur 's ochtends is hij volledig opgeladen. Om 8 uur 's ochtends pakt hij het voertuig op en weg is hij. Dat is heel logisch. Geeft het ook genoeg tijd in

dat tijdvenster om een beetje V2G te doen? Mogelijk. Hier begint het leuke deel. Het gaat minder om de technische mogelijkheid om de energiebelasting te beheren en meer om de commerciële implicaties. Want nu heeft die chauffeur aangesloten - en misschien hoefde hij niet op te laden, misschien sloot hij gewoon aan omdat hem dat verteld was. Wie krijgt het commerciële voordeel? Gaat het naar het bedrijf als de eigenaar van het actief, als de persoon die de chauffeur vertelde aan te sluiten, en krijgt het bedrijf het voordeel

misschien door lagere laadkosten? Of gaat het naar de chauffeur, en krijgt het individu het voordeel? En ik denk dat daar echt interessante dynamieken gaan ontstaan. U kunt een scenario zien waarin iemand zegt: "Ik neem een EV omdat ik hem mee naar huis kan nemen, ik kan hem aansluiten en ik krijg al het geld betaald - van mijn bedrijfsvoertuig waarvoor zij betaalden, ik krijg al het geld van het 's nachts opladen." De andere kant, waar

het bedrijf zegt: "Ooh, ik ga over op EV's, ik geef ze aan al mijn chauffeurs, zij gaan rijden en ik krijg gratis opladen." Dus er is hier een behoorlijk interessante vraag. Het is een beetje zoals vroeger toen u een creditcard had en u kreeg vliegpunten. Weet u, kreeg de chauffeur het voordeel, of de persoon die voor de creditcard betaalde - weet u, het voordeel van de vliegpunten overdragen aan het individu.

Gaan we hetzelfde zien? Gaat het anders zijn of niet? De andere leuke is: stel dat ik in mijn busje naar mijn werk ga, ik breng toevallig een dag op het werk door en laad mijn busje op het werk op. Dan rijd ik 's avonds naar huis en sluit aan. En om wat voor reden dan ook vindt er die nacht een V2G-gebeurtenis plaats. Ik ontlaad mijn batterij in mijn huis om mijn vraag op het net te verminderen.

En dan laadt hij 's nachts weer op. Maar ik heb ook een relatie met mijn baas die zegt dat wanneer ik mijn voertuig thuis oplaad, ik betaald krijg. Krijg ik twee keer betaald? Eenmaal voor het ontladen en eenmaal voor het vergoeden van de chauffeur thuis? En die geldstroom, die waarde van het elektron en die waarde van flexibiliteit - ik denk dat het werkt op B2C-niveau, een commercieel, een individueel niveau. Ik denk dat wanneer u de wereld van bedrijven betreedt en de relatie tussen de eigenaar van het actief

en het individu dat het aansluit, dat daar volgens mij echt pittige dingen zijn om in te duiken. Geweldige anekdotes, geweldige voorbeelden. Bedankt daarvoor, Neil. Omdat we bijna door onze tijd heen zijn, misschien een laatste boodschap die u de luisteraars zou willen geven, en hoe zij u kunnen bereiken. Ja. Hallo allemaal, mijn naam is Neil. Ik ben te vinden op paua.com - een URL van vier letters, wat tegenwoordig vrij zeldzaam is - en u kunt mij daar vinden. Ik ben op LinkedIn als u me wilt

opzoeken. En ik denk dat als er één laatste gedachte of wens was die ik zou kunnen aanbieden: als u een beleidsmaker bent die hiernaar luistert en u rijdt geen elektrisch voertuig, schrijf dan alstublieft geen beleid over elektrische voertuigen totdat u er daadwerkelijk een bestuurt, want we hebben echt toezichthouders en wetgevers nodig die de echte ervaring begrijpen. Oké, heel erg bedankt, Neil, en nog een goede rest van de dag. Bedankt, man.

En daarmee komen we aan het einde van nog een aflevering van Smart Charge by RiDERgy. Een grote dank aan Neil voor het optrekken van het gordijn over het leven bij Paua, waar elke dag een masterclass is in het in toom houden van versnippering. Nieuwe inzichten uit het gesprek van vandaag: shiny object syndrome in de praktijk - tussen plug-in charging, vehicle-to-grid en energy flex geeft Neil toe dat de moeilijkste leiderschapsuitdaging is weten welk glanzend nieuw idee je moet najagen en welk je moet bewaren voor de roadmap van morgen. De kunst van slice-and-dice billing: we

hoorden hoe de software van Paua elke kWh vastlegt, of het nu thuis, in het depot of op het openbare netwerk is, en vervolgens kosten algoritmisch toewijst tot op de mijl. Dat is de geheime saus die rommelige data van 120+ operators omzet in nette facturen voor bedrijven. Creditcardproblemen en HGV-eigenaardigheden: wie had kunnen denken dat openbare laadtransacties soms worden gecodeerd als parkeren of brandstof op een zakelijke kaart? En voor zware bedrijfsvoertuigen heeft u mogelijk drie afzonderlijke laders nodig om een batterij te vullen, wat operationele hoofdpijn toevoegt die Paua druk bezig is

glad te strijken. Status als leider in UK roaming: het VK leidt Europa op het gebied van netwerkaggregatie. Paua dekt tot 60% van alle aansluitpunten en bijna 80% van de snelladers. Maar grote gevestigde partijen verzetten zich nog steeds tegen echte roaming - die corporate ego's, waarschuwt Neil, laten chauffeurs de prijs betalen. Aan de horizon, voorbij ISO 15118: plug and charge is nog maar het begin. Echte impact op de massmarkt komt wanneer smart charging-vensters, dynamische tarieven en volledige V2G-stacks allemaal samenkomen, en wanneer regelgevers eindelijk de baan vrijmaken. Als u gepassioneerd bent over het wegnemen van complexiteit uit

vlootelektrificatie, abonneer u dan op Smart Charge by RiDERgy, laat een review achter en deel uw eigen roaming- of V2G-vragen op LinkedIn. Om Paua in actie te zien, ga naar paua.com en volg Neil op LinkedIn. Bedankt voor het luisteren. Blijf innoveren, blijf slimmer laden en we spreken u de volgende keer.

Notities bij de aflevering

Ever wondered how a single card and app can connect you to over 60,000 charge points from more than 40 operators and turn messy kWh data into neat, mile-level invoices? In this episode we sit down with Niall Riddell, CEO and Co-Founder of Paua, to hear how he left a 15-year career at EDF to launch the UK’s largest EV charging network aggregator in 2020, why public charging still costs more than diesel, and how Paua’s slice and dice billing captures every kilowatt hour at home, depot and on the public network. We also cover - The credit-card quirks and HGV charging challenges Paua has smoothed out for fleets - The impact of salary-sacrifice schemes and the rise of BYD’s Tesla-style EVs - The promise of plug and charge under ISO 15118 and the future of vehicle-to-grid pilots Join us for a detailed look at the solutions shaping smarter, more seamless fleet electrification in the UK.