Skip to content
Smart Charge · S2 · Aflevering 1 · 2 February 2026 · 53 min

Thomas Ertel - CTO bei JUNA

Die digitale Basis für skalierbaren E-LKW-Einsatz

Transcript

Opgeschoond op basis van een automatisch transcript. Vertalingen zijn automatisch gegenereerd en kunnen fouten bevatten.

Welkom bij de Smart Charge by RiDERgy Podcast. Dit is Claudio Geyken, oprichter en CEO van RiDERgy. Dit is uw show om alles te leren over energiemanagement en slimme laadoplossingen voor elektrische voertuigen en vloten.

Vandaag spreek ik met Thomas, CTO van Tuna, het joint venture van Sender en Scania. Tuna biedt elektrische vrachtwagens als service – voertuig, onderhoud, energie, laadinfrastructuur en software uit één hand. We kijken waar elektrische vrachtwagens vandaag al economisch rendabel zijn, hoe depot-laden en snelladen onderweg zinvol samenwerken en welke bedrijfsfouten u van meet af aan moet vermijden. We spreken erover waarvan de economische rendabiliteit in de praktijk echt afhangt – van capaciteitsbezetting, passende stroomprijs-vensters en goed geplande laad-vensters in de shifts. Thomas laat zien hoe hij nieuwe locaties snel aan het net brengt met vooraf geconfigureerde telemetrie,

duidelijke checklisten en vaste overdrachten tussen vlootbeheer, energie en IT. Het wordt technisch. Daarbij een nuchtere blik op dynamische elektriciteitsprijzen, lease-realiteit en de vraag: wat is nodig om elektrische vrachtwagens in de praktijk soepel te laten werken? Laten we beginnen. Hallo, Thomas. Fijn dat je vandaag hier bent. Hoe gaat het met je? Hallo. Heel goed. Dank je voor de uitnodiging. Ja, graag. Laten we van start gaan. Graag. Stel jezelf ook gerust voor. Je kunt gerust een stukje in het verleden gaan – een beetje, hoe je jezelf normaal gesproken

zou voorstellen. Oké. Hallo. Ik ben Thomas. Ik ben de CTO bij Tuna. Tuna is een bedrijf dat elektrische vrachtwagens in een servicemodel verkoopt en daarbij ook passend advies biedt. Wie ben ik? Ik ben afgestudeerd diplomabeheer informatica – zo heette dat vroeger – van hier uit Berlijn, van de hogeschool, en heb daarna lang zelf als ontwikkelaar gewerkt en ben daarna via verschillende stations ook in de richting van een leidinggevende loopbaan gegaan. Mijn laatste interessante stations waren op het gebied van shared mobility. Ik was CTO bij Free to Move, deels ook – een korte

tijd – bij Miles en daarvoor nog bij Carpooling. Dus alles wat in dit hele experimenteerstadium van shared mobility gebeurde. En daarna ben ik naar logistiek overgestapt: naar Overfleet, naar Sender en nu naar het joint venture tussen Sender en Scania, Tuna. Ja, dat zijn zeker interessante stations. Zeker. Dus, voordat we echt naar Tuna gaan, nog een vraag: hoe kwam het dat je je als informaticus zo sterk op dit focuste – aan de ene kant: hoe kwam je tot liefde voor informatica? Dat is in Duitsland ook zo

een vaardigheid die we nodig hebben. Goed dat er mensen zoals jij zijn. En aan de andere kant: hoe kwam het dat je je zo sterk op de mobiliteitssector hebt gefocust? Nou, informatica – ik bouwde vroeger veel elektronische apparaten zelf. Dat viel uiteindelijk weg, omdat je ze kon kopen. Het klassieke: een radio uit elkaar halen en weer in elkaar zetten. En daarvan een elektronisch drumstel maken of andere dingen. Dat zou cool zijn. En toen het doorging: toen kwamen de eerste thuiscomputers die we

thuis hadden. En toen was het interessanter om bits en bytes te manipuleren dan hardware op het bord te solderen. En zo ben ik bij informatica terechtgekomen. En de mobiliteitssector was in het begin eerder toeval. Ik werkte daarvoor ook voor een datingplatform in München en bij fintech. Het interesseerde me steeds meer als ik op de een of andere manier wat ik deed, ook zelf kon gebruiken en aanraken. En bij Free to Move met deze car-sharing- of

shared-mobility-aggregator deed zich dat voor. Dat was iets wat ik elke ochtend kon gebruiken om naar het werk te rijden – kon zelf vloeken als we een fout hadden gemaakt. En zo ben ik dan naar mobiliteit gekomen. En van daar naar logistiek is het niet ver. Of je nu mensen of goederen vervoert, is voor de mensen natuurlijk interessant, maar niet voor de ontwikkeling. Precies. En wat neem je mee? Wat heb je van die ervaringen geleerd? Ik neem aan dat er zo twee, drie dingen zijn die je

daar nog hebben bewogen – of misschien ook een verhaal, een anekdote die je nog te binnen schiet. Ja, dat waren dan ook verschillende bedrijfsstructuren. En het maakt zeker verschil of je een financiële belegger in je nek hebt die voor zijn geld resultaten wil zien, of een groot bedrijf, zoals Stellantis, dat ook veel mee moet en wil bepalen en daardoor de richting verandert en transparantie eist. Elk model heeft zijn voor- en nadelen, maar elk laat ook

een zakelijk leermoment achter dat je bij het volgende goed kunt toepassen. En welke ervaringen en rollen had je in deze bedrijven – alleen zodat men zich een beeld kan vormen van welke taken je daar hebben beziggehouden? Dus bij Free to Move was ik CTO. Ik ben naar Free to Move gekomen voordat het zo heette – toen heette het Car2Jump, was een relatief kleine aggregator. En kort nadat ik begon, heeft Stellantis het overgenomen en hernoemd. En

wat CTO-achtige taken betreft: hoe kun je je dat voorstellen, wat je daar deed? Je bent eerst verantwoordelijk voor het gehele ontwikkelingsteam, dat tussen de drie en 50 personen groot kan zijn. Je moet die mensen eerst vinden, zorgen dat ze inwerken en weten hoe ze moeten ontwikkelen. Dan komt er vaak nog bij dat je gedeeltelijk de productontwikkeling begeleidt – dat wil zeggen: bepaalt en communiceert wat er ontwikkeld moet worden, hoe het wordt getest, feedback van klanten

eenmaals en de volgende iteratie doet. Dus als CTO ben je, zeg maar maximaal 50% in een technische positie en de andere 50% verdelen zich in verschillende groottes over product, bedrijfsbeleid, personeelsontwikkeling, leiding. Dus alleen met coderen wordt het lastig. Dan zijn er mensen om aan te sturen, en ook informatici – dat is ook niet altijd zo makkelijk, als ze liever sterk in het product willen werken, dan dat ze per se veel met elkaar willen samenwerken. Dat hoort men zo precies. En het opvallende is ook hoe snel de ontwikkeling

hier of de ontwikkeling van de ontwikkeling verandert. Dus dingen die ik heb geleerd, die worden vandaag de dag al helemaal niet meer aan de universiteit onderwezen. Heb jij daar een voorbeeld van? Ja. Hoe ziet de optimale computer eruit? Hij is rond, want dan zijn alle wegen naar elkaar zo kort mogelijk gemiddeld. Waarom is hij niet rond? Zodat hij niet van tafel valt – dat was de grap van een van mijn professoren. Maar alleen deze achtergrond begrijpen, dat gebeurt vandaag de dag niet meer. En ook softwareontwikkeling heeft zich enorm verder ontwikkeld. Dus wij hebben nog

objectgeoriënteerd geleerd, dat je de reale wereld zo veel mogelijk in objecten en een erfenisstructuur nabeeldt. Dat doet men vandaag nog steeds, maar niet meer noodzakelijk en niet overal. Nou ja, interessant. Misschien komen we daar nog op terug. Maar nu eerst even naar Juna gewisseld – Juna. Hoe spreek je dat uit? Juna, zoals de naam – Juna. Wat is daar de achtergrond van? Wij hebben, toen wij het bedrijf oprichtten – collega's van Scania en van Sennder – zijn we op zoek gegaan naar een naam

en wilden nu niet zomaar iets zoals 'Alify' of zo'n typische startup, waaruit je misschien al iets uit de naam kunt raden, maar uiteindelijk toch niets hebt gezegd. En ergens zijn wij op Junno gekomen, dat in verschillende religies een godin belichaamt. Helaas was de domeinnaam al bezet, dus hebben wij voor Juna gekozen. Oké. Dus met de godin ben je goed op weg. Precies. En de oprichting – wat was daar de achtergrond van dat men van Sennder uit gezegd heeft, men moet

Juna oprichtten? Ik zit nu niet 100% in het plaatje. Maar een groot thema was elektromobiliteit in de transportsector, en dat is nu iets wat niet per se Sennders kernactiviteit is. Men wilde daar ook een zekere focus op leggen, zonder jezelf uit te fokussen, en in dit geval is het een goed optie om dat in een eigen bedrijf onder te brengen met eigen doelstellingen. En dat hebben zij dan ook gedaan. En misschien, omdat niet iedereen Sennder kent en het zeker in de context van Juna

dan ook zinvol is dat iedereen begrijpt waar het om gaat – wat doet Sennder precies? Sennder is een digitale vrachttransporteur. In principe zorgen zij ervoor dat elke lading zijn vrachtwagen vindt, heel simpel gezegd – als Uber voor een volle vrachtwagen vol spullen. Precies. En toen was het dan – als ik goed interpret wat je zojuist hebt gezegd – nu met de overgang naar e-mobiliteit en doordat je dingen transporteert, zinvol dat je degenen die je ook als partner hebt, aan

de hand begeleidt in deze overgang naar e-mobiliteit. Klopt dat? Precies. Dus alleen iemand een vrachtwagen op het erf zetten voor een euro minder zal niet werken, maar het gaat ook om gevoelde en werkelijke angsten en voorbehouden aan te spreken, af te bouwen of met passende maatregelen uit de weg te ruimen, voor zover dat kan. Prijs speelt natuurlijk een rol – duurder zijn dan de anderen hoort ook niet. Maar alleen daarover verkopen elektrische vrachtwagens zich ook niet. En wat zijn dat dan voor angsten respectievelijk problemen

en uitdagingen die je dan in de praktijk bent tegengekomen en die je ook hebben aangezet, oké, laten we een oplossing bieden? Dus in principe zijn het dezelfde als bij elektrische personenauto's: Hoe lang gaat de batterij mee? Hoe lang moet ik laden? Wat gebeurt er als ik midden in het bos stilsta? Hoe kan ik dat voorkomen? Bij vrachtwagens gaat het dan nog een treetje hoger, omdat daar niet alleen de familievakantie aan hangt, maar misschien ook een belangrijke opdracht die, als je driemaal in het

bos stilstaat, eraan gaat – waaraan dan misschien de halve transporteur hangt. En daar is het des te belangrijker voor te zorgen dat het operationele bedrijf niet alleen geen schade oploopt, maar ook beter presteert met de elektrische vrachtwagens. Opdat je je er een beeld van kunt maken – wat zijn dat voor belanghebbenden waarover wij spreken? Ik geloof, naar mijn weten zijn de meeste logistici die vrachtwagens rijden, eerder hele kleine bedrijven. Dat zijn dan 90% van de bedrijven die je dan – exacte percentages

kan ik nu niet zeggen. Maar er zijn de grote bedrijven, die kunnen hun vrachtwagens zelf kopen en kunnen ook zelf voor zorgen dat ze voldoende gebruikt en gerund worden – die hebben de middelen. Soms zijn ze ook daar nog niet zo ver of hebben andere redenen dat nu uit te stellen, en interesseren zich dan ook voor wat wij doen. Dan zijn er de middelgrote expediteurs, die nou – weet niet, zeg maar – tussen 20 en 100, 200 vrachtwagens hebben. Daar kan het al interessant worden.

En zoals jij gezegd hebt, de kleinen – laten we de eenmanszaken buiten beschouwing laten, hoewel we die ook graag bij ons zien –, die een klein wagenpark hebben, waarvan nu vaak ook door hun klanten de elektrificatie wordt gevraagd en die echt niet de capaciteiten hebben om daar meteen een antwoord op te vinden, die het ook niet experimenteel kunnen uitvogelen, maar die een partner nodig hebben die het geheel betrouwbaar maakt of hen in staat stelt het betrouwbaar te doen. En dus, als ik nu dan

Dus als iemand bent die dat wil, wat is dan uw oplossing die u mij kunt aanbieden? Nou, wat wij dan doen, is dat we uw vervoersnetwerk bekijken. Dat wil zeggen, over een bepaalde periode die u openbaar wilt maken, welke routes u rijdt. En wij zouden het netwerk met onze digitale tools analyseren en eerst eens de routes eruit filteren die echt heel goed geëlektrificeerd kunnen worden. Deze routes worden dan nog een keer bewerkt. Dat wil zeggen, we voegen ze samen, de routes die je samen kunt voegen, volgens bepaalde criteria die je kunt instellen, zodat je zo weinig mogelijk lege

kilometers hebt, zodat je op laadstations kunt bijladen waar de prijs goedkoop is, en waar dat aansluit bij de rij- en rusttijden. Dus als u dat wilt, plannen wij voor u ofwel exemplarisch ofwel ook precies de hele dag voor de vrachtwagens. De meeste klanten willen dat niet. Ze willen zelf de baas over hun planning zijn. Maar dan krijgen ze wel een

voorbeeldige uiteenzetting van hoe de routes gereden zouden moeten worden. En dan kunnen we natuurlijk ook graag op elk moment in de dagelijkse planning gaan. Maar vaak is dat dan niet meer nodig. En een groot onderdeel is, als ik dat goed begrepen heb, ook de aankoop van de vrachtwagens of ook van de laadoplossingen – nadat je deze inventarisanalyse hebt gedaan, in de routeanalyse, dat je dat dan ook nog aanbiedt, of? Precies. Dus, gebaseerd op de routeanalyse zien we natuurlijk ook welke vrachtwagen daar commercieel geschikt is. Dus niet

niet iedereen heeft een grote vrachtwagen van een dure fabrikant nodig die 600 kilometer kan rijden, als met de juiste laadstops, die dan ook aansluiten op de rij- en rusttijden, misschien een met 300, 400 kilometer volstaat, wat zich natuurlijk ook in de prijs weerspiegelt. En we bieden een pay-per-use-model aan. Dat betekent dat aan het eind geen voorafgaande investeringen van de klant nodig zijn. We stellen samen een aantal gereden kilometers vast, op basis van de analyses die we hebben. Een model dat de klant wil hebben. En dan wordt het geheel in een

maandelijkse rata betaald. En omvat dat ook het laden? Wat omvat pay-per-use precies allemaal? Nou, het laden zit er niet in. De chauffeur zit er ook niet in. Alles wat bij de vrachtwagen zelf hoort, is inbegrepen. Dus dat zijn verzekeringen, dat zijn heffingen, GEZ en dergelijke, dat is een bandenpakket zodat de banden op passende manier kunnen worden vervangen, Repair and Maintenance is inbegrepen. En ja, we zeggen dat de spediteur in principe de chauffeur en de elektriciteit betaalt. En in jullie planning: hoeveel

wordt er dan op het depot geladen en hoeveel onderweg? Dat hangt helemaal af van welke prijzen daar beschikbaar zijn. Dus depot laden is in de meeste gevallen goedkoper, hoeft dat maar niet te zijn. En we brengen deze parameters in het algoritme en krijgen dan aan het eind eruit waar het het verstandigst is dat geladen wordt. Dus, als je nu 20 vrachtwagens hebt, maar slechts 5 laadpunten op het depot, wordt het misschien ook een beetje lastig. En we kijken naar wat de vrachtwagens rijden

hoeveel capaciteit ze mee moeten gaan en waar ze onderweg bij moeten laden en met hoeveel ze terug naar het depot moeten komen. En daar zijn ook wel bekende, prominente voorbeelden in Duitsland die iedereen kent – de Electro Trucker of de expediteur Nano Jansen. Is dat dan zo een doelgroep van jullie, of waarin zou zoiets verschillen van wat als jullie doelgroep geldt? Nou, ik zou ze eerder als partners of collega's op dezelfde weg zien dan als doelgroep. Graag

verkopen we hun ook een vrachtwagen of geven we hun vrachtwagens van ons, maar ik geloof

dat ze dat eigenlijk helemaal niet nodig hebben. Ze hebben waarschijnlijk ook onze planning in die zin niet nodig, omdat ze zelf al heel veel ervaring hebben opgedaan. Ik geloof dat de samenwerking hier beter is, dan dat we van beide zijden eraan werken dat het onderwerp bekend wordt, dat steeds meer mensen zich ervoor interesseren. Uiteindelijk zijn het de verladers, dus de mensen die vracht hebben die vervoerd moet worden, die dit geheel ook moeten opvragen. Dat betekent dat dit soort voorbeelden als een expediteur Nano Jansen

al een relevante doelgroep zouden zijn, als ze minder zouden weten, zeg maar. Nu is het al een van de weinige bedrijven in Duitsland die erg ver gevorderd zijn. Nee. Nou ja, zoals gezegd, we geven ze graag een vrachtwagen of ook vijf of tien, zo is het niet. Ik geloof dat ik zelf nog niets met hen te maken heb gehad. Maar ik vermoed dat ze weten hoe je elektrische vrachtwagens bedrijft. Ja. En als ik hun netwerk dan analyseer en daaruit blijkt dat ze, als ze het net iets anders aanpakken, het geheel nog effectiever kunnen maken, is dat ook goed voor hen. Maar ik vermoed dat ze dat zelf al voor een groot deel weten. Ja, waarop ik wilde hinten: zijn die zo een voorbeeld, zo een uitschieter voor jullie, in de zin dat de markt – zoals eigenlijk de meesten zich niet zo goed kennen – en daarom hebben ze begeleiding nodig –, terwijl zo een Nano Jansen jullie dienstverlening niet gekocht heeft omdat ze al verder waren?

Maar de meesten zijn niet zover in kennis dat ze zoiets zelf zouden kunnen doen. Ik zou het nu niet kennis noemen, omdat het waarschijnlijk tot nu toe niet de focus is geweest. Maar ik heb ook met expediteurs gesproken die zich heel goed met het onderwerp hebben beziggehouden, die een, twee, drie vrachtwagens in hun vloot hebben en die op eenvoudige routes opereren. Dus als ze een shuttle van A naar B hebben, vijf keer per dag, korte afstand

Maar de meesten zijn niet zover in kennis dat ze zoiets zelf zouden kunnen doen. Ik zou het nu niet kennis noemen, omdat het waarschijnlijk tot nu toe niet de focus is geweest. Maar ik heb ook met expediteurs gesproken die zich heel goed met het onderwerp hebben beziggehouden, die een, twee, drie vrachtwagens in hun vloot hebben en die op eenvoudige routes opereren. Dus als ze een shuttle van A naar B hebben, vijf keer per dag, korte afstand

Dan doen zij dat daar, hebben daar eigenlijk bloed gelekt en willen nu meer doen. Ze hebben ook een heel wat kennis over de trucks, over de elektrische trucks. Maar we kunnen hen dan nog eerder helpen in de zin van: laten we dat nog eens voor de rest van uw netwerk bekijken. Oké. Dan de doelgroep. Als u dan vrachtwagens heeft, dan begrijp ik dat u in de operatie ook nog ondersteuning kunt bieden. Kunt u dat nog even een beetje toelichten, hoe u dan precies in de bedrijfsvoering ondersteunt.

Op dit moment ondersteunen we met rapporten, dus verslagen. We analyseren het rijgedrag van de trucks en ook de prestaties en stellen de klanten dan met regelmatige tussenpozen dienovereenkomstig verslagen ter beschikking, samen met – indien gewenst – onze Operations Managers of ook mensen van de Commercial Strategy, die zich met hen gaan zitten en het geheel analyseren. We kunnen, als dat gewenst wordt, het rijgedrag van de chauffeur analyseren. Het gaat hier niet om of hij bij rood door het stoplicht rijdt, maar of de manier waarop hij de truck bestuurt, effectief

is, of de snelheidswinsten die hij daar behaalt, als hij even wat sneller rijdt, werkelijk ervoor zorgen dat hij sneller op zijn bestemming aankomt, of dat defensiever rijden een extra route mogelijk maakt zonder tussenstop, zonder laden. Dat zijn eerder de dingen die we onze klanten dan kunnen meegeven. En natuurlijk kunnen we ook helpen bij de dagelijkse planning – digitaal via invoer in de desbetreffende transportmanagementsystemen, als zij dat willen. Dat is logisch. En bij het thema laden of energiebeheer, bijvoorbeeld

ook in het depot of onderweg, als men efficiënter of zuiniger wil laden, zowel qua prijs als energetisch – zijn jullie daar ook actief of zijn dat onderwerpen die jullie in de roadmap hebben? Dus bij de prijs hebben we raamcontracten met verschillende aanbieders afgesloten. Dat wil zeggen dat als iemand met onze vrachtwagens daar laadt en onderdeel is van dit raamcontract, hij in ieder geval goedkopere prijzen krijgt. En we hebben ook een experiment gedaan, wat ook succesvol was, waarbij we de beschikbaarheid van openbare laadstations aan de chauffeur hebben meegedeeld. Dat wil zeggen, we hebben

dan via een partner een kleine app aangeboden, waarbij gezegd wordt: je zou om 13:00 uur daar moeten laden, de kans dat daar iets vrij is, is groot. Hij rijdt daarheen. En dan zien we dat het laadstation op dat moment bezet is. En dan hebben we hem naar een ander laadstation gerouteerd. Dus zulke dingen doen we nu. We hebben het nog niet volledig uitgerold, we moeten zien in hoeverre dit als tussenstap naar reservering echt een onderwerp is. En bij de depot-laadoplossingen en het thema energiebeheer –

daarvoor hebben we partners. We werken ook met partners uit het Scania-netwerk samen, die dit graag aanbieden en het energiebeheer erin hebben. We ontwikkelen daar zelf niets. We zouden deze systemen natuurlijk wel met gegevens voeden. Dat wil zeggen, als we weten wanneer de vrachtwagens aankomen, kunnen overeenkomstige slots gereserveerd worden, ook op depot-laadstations – je moet er immers een beetje planning op toepassen. En een trefwoord: Scania. Dus Juna is een joint venture van Sender en Scania. Ja,

50/50 of is dat niet helemaal zo? En Scania is dan eigenlijk ook als e-vrachtwagen de enige oplossing, of kunt u ook andere e-vrachtwagens van andere aanbieders aanbieden? Nee, we bieden ook andere aan. We zijn op dit moment leverancier-onafhankelijk. We hebben een set vrachtwagens die we aanbieden, en als we andere mogelijkheden zien, nemen we die ook graag erbij. Ik zit daar niet aan vast. En de CTO – neem ik aan dat vooral veel digitale tools uw dagelijks brood zijn? Hoe

zijn jullie daar actief? Hoeveel ontwikkelen jullie zelf? Werken jullie daar met partners? Waar liggen de uitdagingen in je dagelijks werk? Dus we proberen niet opnieuw te ontwikkelen wat anderen al hebben ontwikkeld en wat men kan gebruiken. Als het gaat richting interne processen, verkoop en dergelijke, ontwikkelen we geen CRM opnieuw – dat bestaat al. Waar we zelf veel energie en geld in steken, is de planning, dus het planningsprogramma, waarmee we onze klanten overtuigen, en waar we ook verder

routeplanning doen. Dus eerst dit bundelen, de analyse van het bundelen en dan de routeplanning – dat zijn de onderwerpen waar we toegevoegde waarde creëren als we het zelf doen. En natuurlijk in de connectiviteit van de andere systemen: dat we alles van API's hebben voorzien, dat men onze systemen gemakkelijk kan integreren, dat men andere systemen in de onze gemakkelijk kan integreren, als we een nieuwe voertuigaanbieder hebben, dat we diens boordcomputer-gegevens relatief pijnloos in de onze kunnen overbrengen. Dat is waar we in hebben geïnvesteerd en

zullen investeren. Er zijn daar verschillende systemen. Kun je dat een beetje uitleggen? TMS is daar waarschijnlijk erg belangrijk – dat men die heeft, transportmanagementsystemen hebben meestal zulke gegevenshoeveelheden, wat de routeplanning bij logistici betreft. En dan de telematiesystemen, neem ik aan, als tweede grote component – systemen die u dan eigenlijk aan elkaar koppelt. En dat zijn precies – dus de telemetrie hebben we gekoppeld. Daar zien we onze vrachtwagens op ons platform en zien wat ze doen

Het thema TMS behoort ons natuurlijk niet toe. En duidelijk, er is niet voor elk gegevenspunt in zo'n TMS interesse voor ons dat we daar toegang toe zouden moeten hebben, maar in de meeste gevallen is het zo dat we gegevens richting dit TMS sturen. Als we een vrachtwagen dan volledig hebben ingepland of een vloot met de desbetreffende routes, dan gaat dat naar het TMS en kan daar zelfstandig verder worden beschouwd of beheerd.

Het is inderdaad een zeer innovatief onderwerp. Zijn jullie eigenlijk alleen op weg of zijn er ook concurrenten? En hoe onderscheiden jullie jezelf? Dus, het onderwerp wordt op dit moment door veel bedrijven bekeken, en er zijn ook concurrenten. Er is de grote aanbieder, die steeds succesvoller wordt. En er zijn ook veel kleine bedrijven die soortgelijke dingen doen. Wij hebben op dit moment het voordeel dat we uit twee werelden komen: uit het vrachtmanagement van Sennder en de fabrikant,

de vrachtwagenfabrikant Scania. Dat betekent dat we in principe de diensten rond de vrachtwagen en rond de vracht kunnen aanbieden en deels ook de transportdatabase kunnen benutten. We kunnen bijvoorbeeld een lege terugreis ook met vracht van Sennder vullen, als dat van beide zijden gewenst is. Daarmee ben je dan efficiënter onderweg, want veel mensen weten misschien niet dat veel vrachtwagens leeg rondrijden, omdat

ze, als ze een opdracht hebben voltooid, weer terug moeten – zonder opdracht. En ik heb gezien dat jullie ook een partnerschap met Eco Movement hebben gehad. Kun je daar een paar woorden over zeggen? Dat ging over het laden, openbare laadpalen of gegevens van de laadpalen. Nou, we zijn nog steeds klant van Eco Movement om deze gegevens te krijgen. Ik geloof persoonlijk dat deze gegevens op middellange termijn algemeen beschikbaar zijn en dat ook de kwaliteit dienovereenkomstig

is, zodat ze door veel partijen kunnen worden gebruikt. Ik geloof dat je op de gegevens zelf op lange termijn niet kunt geld verdienen, maar op de diensten die je rond deze gegevens ontwikkelt. En daar zie ik dan ook eerder het grote nut van partnerschappen zoals met Eco Movement: als het gaat richting reservering en de OCPI-interfaces dan werkelijk allemaal worden aangeroepen, dat je via zulke diensten de gegevens beter kunt monetariseren – van beide zijden, dus van ons, om ze te gebruiken, en van bedrijven

zoals Eco Movement, ze ter beschikking te stellen en bovendien nog de reservering of gecentraliseerde afrekening daarop te zetten. Op dit moment, als je bij vijf stations laadt, krijg je vijf facturen. Dat is dan op een gegeven moment ook behoorlijk wat. Ja, niet optimaal. En zijn jullie eigenlijk ook al Europawijd geïntegreerd en onderweg met jullie oplossing? Nou, we zijn in enkele EU-landen onderweg. Op dit moment zijn dat Duitsland, België, Nederland en Italië. We hebben verdere landen op onze roadmap, waar we nu al kantoren openen.

En we doen dat land voor land. Ja, begrepen. En ik heb ook gezien dat jullie iets met Transinfo hebben gepubliceerd. Kun je meer over deze case study of over de samenwerking zeggen? Bedoel je nu deze samenwerking met de retourvracht – ik geloof dat was ook met Sennder. Precies. Nou, we hadden een klant in de buurt van Neuss, die precies deed wat je daarvoor zei: hij reed zijn lading af en kwam leeg terug. En daar

konden we via het netwerk van Sennder een ander klant, Nestlé, vinden, die de desbetreffende retourvrachten had geboekt. En daarmee ziet de TCO-berekening voor de klant er heel anders uit. Dus als het voordien nauwelijks rendabel was, wordt het daarna echt winstgevend. En dan is er nog het thema routeplanning. Veel mensen maken zich zorgen dat ze daar tijd verliezen, wat in de logistiek natuurlijk erg kritiek is. Maar ook daar toont de E-Trucker, in ieder geval als je naar de video's kijkt en

ook met hen hebt gesproken, dat deze 45 minuten, nadat je toch al een pauze moet nemen, voor het laden volstaat – de 45 minuten – en dat het eigenlijk prima werkt. Is dat ook jullie ervaring, dat je je geen zorgen hoeft te maken in de routeplanning dat je tijd verliest als je elektrisch rijdt? Ja, nou, je verliest ergens tijd als je een pauze moet nemen. En als je die pauze neemt terwijl je niet laadt, dan heb je echt iets fout gedaan.

Ik geloof dat het essentiële is dat je deze laadstops echt meeplant – ook qua timing, realistisch: Hoeveel stroom komt daar uit? Hoeveel stroom komt aan? Hoe lang moet de vrachtwagen daar staan? En tot welke laadtoestand moet ik hem daar opladen, afhankelijk van wat hij daarna moet doen? Als je het geheel met technische tools goed plant, op dagelijkse of wekelijkse basis, dan verlies je daar geen tijd, maar combineer je gewoon twee activiteiten. En zie jij ook kansen

door het feit dat de e-vrachtwagens niet meer zo luid zijn, dat je ook 's nachts rijdt? Is dat een onderwerp dat jullie ook bezighoudt? Oh, daar heb ik nog helemaal niet over nagedacht. Dat is een interessante vraag, dat je dan ook meer vrijheidsgraden zou hebben. Maar is dat nachtrijverbod echt alleen vanwege het lawaai? Ja, dat – ik zit er ook niet diep in. Maar dat is in ieder geval iets wat ik heb gezien waar de branche zich een beetje mee bezighoudt, dat het een kans zou kunnen zijn.

Dat klopt wel. Maar ze zijn echt mooi stil, dat moet gezegd worden. Dat geeft in ieder geval een stukje levenskwaliteit. En wat zijn daar dan andere thema's? Je zei ook dat het zo'n pakket is – het onderhoud. Hebben jullie daar al datapunten? Bijvoorbeeld reparaties of onderhoud, hoe de e-vrachtwagens zich daaraan tegenover diesel verhouden. Daar heb ik geen gegevens voor. Nou, wat er gebeurt bij zo'n opschaling is dat je natuurlijk bepaalde randvoorwaarden hebt, die

eerst moet voldoen. Dus er moet waarschijnlijk een elektricien in de werkplaats zijn en geen dieselmonteur. Verder heb ik niet over negatieve onderhoudservaringen gehoord. Integendeel, de vrachtwagens waren in onderhoud en waren snel weer buiten. Ik heb me nu niet in de financiële randvoorwaarden verdiept. Aan de andere kant is het onderhoud inbegrepen in ons pakket, en daar hebben we tot nu toe geen verrassing meegemaakt. Dus geen negatieve. Nee. Een punt dat interessant is bij jullie model, is zeker,

dat de aanschaffingskosten van de e-vrachtwagen, geloof ik, nog steeds twee- tot driemaal zo hoog zijn in vergelijking met diesel. Doordat jullie dat via een leasingbetaling doen en de TCO's in bedrijf lager zijn, kun je dat gemakkelijker opvangen. Hoe is dat tegenwoordig? Kopen de meeste logistici een vrachtwagen of leasen ze deze liever? Dus ik heb zelf niet de statistieken hier. Maar wat ik heb gehoord, is dat de vrachtwagens geleast worden of deels ook gekocht. Het

grote voordeel uit hun perspectief voor de huidige vrachtwagens is dat je eigenlijk al bij aankoop weet hoe het leven van deze vrachtwagen eruit ziet. Dus je weet: Ik koop nu een nieuw voertuig, rij dat drie jaar, dan gaat het naar een ander transportbedrijf, dat misschien geen nieuw voertuig wil, heeft daar zijn second life, en na een bepaald aantal jaren wordt het geheel nog verder verkocht en gaat dan waarschijnlijk naar – ja, ergens heen, waar misschien de technische vereisten nog niet zo hoog zijn of de

veiligheidsvereisten –, en je weet eigenlijk altijd wat de volgende stap is. Dat geeft natuurlijk een gevoelde zekerheid voor je eigen investering. Bij een e-vrachtwagen is het nu lastig voor een normale klant om een hoge restwaarde te realiseren. Dus zeggen: "Bank, wilt u dit voertuig alstublieft financieren met een restwaarde van, ik weet niet, een derde van de aanschaffingsprijs." Ik denk dat dat nog een beetje lastig wordt, omdat de bank dat op dit moment ook nog niet kan beoordelen. En hoe ziet de TCO er in jullie berekeningen uit –

diesel versus e-vrachtwagen – voor een logistiek bedrijf? Dus ons doel is voor onze klanten dat het altijd beter uitkomt voor de e-vrachtwagen. En dat zijn ook de soorten berekeningen en planningen die we onze klanten op dit moment aanbieden. En dat is geweldig. Als dat vandaag al mogelijk is, dan hoeft een logistiek bedrijf niet meer te aarzelen. Je bespaart echt geld en hoeft niet zoveel kapitaal in te zetten. En hoe moet je je dat voorstellen? In welke gebruiksscenario's gaat het om distributieverkeer –

waar je in de regio altijd dezelfde routes rijdt – of ook al vrachtverkeer over lange afstand of beide? Dus het zijn natuurlijk de distributievervoeren. Het zijn ook gebundelde trajecten met meerdere tussenstops, dus rondritten, die niet per se aan maar één klant hoeven te behoren.

En het zijn deels ook al lange trajecten, waar de hoofdmoeilijkheid natuurlijk is om passende teruglading te vinden. Wanneer die gevonden is, werkt het ook op lange afstand. Met name daar komen dan ook de rij- en rusttijden, zoals je zei, eigenlijk als voordeel om de hoek kijken. Wanneer hij toch moet staan, kan hij ook laden. Wat de laadparken betreft: Hebben jullie daar specifieke partners, laadparkexploitanten? Hebben jullie één of veel, of

eerder samenwerkingen met laadkaarten gesloten? Dus we hebben alles gedaan. We hebben samenwerkingen respectievelijk raamovereenkomsten met de corresponderende CPO's – dus wat men vroeger altijd tankstations noemde. Precies. En we bieden ook geünificeerde betalingsoplossingen aan. Echter, dat is beide ook nog een ontwikkelingsveld, ik denk voor iedereen daar nog verdere – hoe zeg je dat – gemaksfuncties in te bouwen. Dus dat voor de brede massa toegankelijk te maken en te vereenvoudigen. En hebben jullie daar – want daar is ook precies nu wat de

sector erg bezighoudt, zijn dergelijke Milence – laadpuntexploitanten, CPO's, die zich puur op vrachtwagens hebben gericht – en dan de vraag of men ook personenwagen-laadpunten, die ook zo 350-kW-laadpunten zijn, kan gebruiken. Hoe staat jullie daar tegenover? Kun je beide gebruiken? Zou je je liever alleen tot Milence en speciale e-vrachtwagen-laadpunten beperken? Dus uiteindelijk is het een kwestie van prijs en beschikbaarheid van ruimte. Als ik bij de Lidl op de parkeerplaats goed kan laden en de Lidl niets tegen heeft, kun je het doen.

Maar dat is natuurlijk eigenlijk geen bedrijfsmodel. Als die grote aanbieders er zijn en daar de prijs ook klopt en de ruimtebeschikbaarheid daar is, dan is dat natuurlijk de eerste keus. Er zijn echter ook personenwagen-laadplekken waar een vrachtwagen zonder aanhanger heel goed kan parkeren en laden. Dan is de vraag: Hoe zijn die beschikbaar? Wat blokkeer je daar, wanneer je dat doet? En wat doe je met de aanhanger in die tijd? Die moet natuurlijk ook ergens staan. Dat wil zeggen, dat zijn dan ook

dingen waar wij graag gedetailleerd naar kijken en de overeenkomstige aanbevelingen aan de klanten geven. En hoe kijk jij tegen het thema megawatt charging aan? Is dat een gamechanger of slechts een ontwikkeling die dingen beter maakt, maar niet echt het grote verschil maakt? Dus mijn persoonlijke mening is: Het zal al een verschil maken. Het kan echter ook misbruikt worden. Het zal waarschijnlijk ook een beetje duur zijn, en het heeft ook tot op zekere hoogte invloed op de gezondheid van de batterij. Dat wil zeggen,

Als men de vrachtwagen te allen tijde voluit laadt en het misschien zelfs zo vol maakt dat men het niet eens nodig heeft, dan is dat zeker ook een vorm van verspilling, zou je kunnen zeggen. Dat wil zeggen, daar waar het echt zin heeft, waar men echt snel weer een volle batterij nodig heeft en dat regelmatig gebeurt, daar is dat geweldig. Op het terrein zou ik het me nu waarschijnlijk niet voorstellen. En dynamische prijzen, zodat de beursprijzen, die elke vijftien minuten veranderen, ook gepast kunnen worden bij de

laadzuil in het openbaar of in het depot – is dat een onderwerp dat u ook ziet aankomen? Dus of het komt, zal waarschijnlijk bepaald worden door bepaalde regelgeving en minder door de aanbieders. Ik denk dat het in ieder geval voordelen heeft. De elektrische vrachtwagens verbruiken immers ook een bepaalde hoeveelheid energie. Dat wil zeggen, als men dat via de prijs kan sturen, is het goed voor het net. Aan de andere kant, als men door slimme vooruitplanning ook de goedkope stroom kan nemen, is het goed voor de vervoerder en

goed voor het net. Dat wil zeggen, uiteindelijk, als dat mogelijk is, is dat zeker een winst voor iedereen. En de reserveerbaarheid – dat is ook een onderwerp. De zekerheid dat de voertuigen dan weer worden opgeladen, is iets wat veel mensen bezig houdt. De laadpuntoperators verzetten zich, geloof ik, nog wat meer tegen. Hoe ziet u dat onderwerp? Ja, goed. Ik begrijp dat het technisch niet helemaal eenvoudig is en dat het niet eenvoudiger wordt als iedereen zijn eigen gang gaat.

Ik denk dat het geheel een beetje gestructureerd aan te pakken zeker zin heeft. Het zal nodig zijn. We kunnen niet – omdat het laden toch wat langer duurt dan tanken – zoveel laadpunten beschikbaar hebben dat elke vrachtwagen binnen een uur volledig opgeladen kan zijn. Alleen daarom heeft het al zin. En dan is het ook een bepaalde tijdspanne die men van tevoren kan plannen. Daarom denk ik dat dit een onderwerp zal blijven, een onderwerp zal blijven. En

men zal daar tot een akkoord komen en dat implementeren. En dat is dan niet jullie specifieke onderwerp, omdat jullie meer de routes plannen dan dat jullie navigeren – en in de praktijk ook deze betalingsfunctie en deze reserveringsfunctie willen aanbieden? Nee, dat kan ik op dit moment niet precies zeggen, of we dat willen aanbieden. Maar het is in ieder geval een belangrijk onderdeel van de operations van zo'n vrachtwagen. En als onze klanten daarin ondersteuning nodig hebben, dan zullen we goed overwegen of

we dat doen of niet. En als we het niet zelf doen, zullen anderen het doen, met wie we dan samenwerken. En in de routeplanning – hoe diep gaat u daarin? Als men naar de technologie kijkt, kan men willekeurig diep kijken: Wat is het laadvermogen van een laadpunt of het laadvermogen van de vrachtwagen? Overeenkomstig moeten ook de pauzes of aankomsttijden bij de klant in aanmerking worden genomen. Hoe diep gaat u daarin? Dus ons

planningsprogramma kan dat al zeer gedetailleerd ontvangen en berekenen. We stellen bewust enige onscherpte toe, zodat dit bundel-algoritme ook dingen kan laten zien waarop men niet direct komt. Als de magazijnopensteltijden op de een of andere manier de hele dag zijn, nemen we ook de hele dag eerst mee in de planning. Als het aan het einde belangrijk is dat één lading eerder aankomt dan de ander, ondanks dat het magazijn open is, dan is dat natuurlijk een beperking. Daarmee moeten we omgaan en kunnen we daarmee

omgaan. Als we ze niet hebben, laten we het vrij, omdat dat dan heel andere combinatiemogelijkheden biedt – dus een vraag zo nauwkeurig beantwoorden als nodig. En laadkurves en dergelijke onderwerpen – dat zou dan al te diep berekend zijn, of? Niet echt. Maar daarvoor ontbreken op dit moment nog de gegevens. Dat wil zeggen, we moeten uitgaan van – zeg maar – een positief beoordeeld slechtste geval. Dat wil zeggen, als we geen gegevens hebben, moeten we min of meer geloven wat in deze Eco-Movement-

en andere gegevens staat. Zodra we eigen ervaringsgegevens hebben, zullen we die natuurlijk ook meenemen: Wat weten we namelijk, wat komt er uit het stopcontact? En hoe lang duurt het dan om de vrachtwagen voor het volgende traject volledig op te laden? Dus we rekenen dat al in, maar we hebben op dit moment nog niet de exact nauwkeurige gegevens om dat tot op de minuut in te plannen – wat in het huidige geval ook niet nodig is. Je kunt daar ook willekeurig diep in ingaan, met preconditioning of wat laadmanagement op locatie qua vermogen nog heeft.

Als een laadpunt nu weliswaar 350 kW kan leveren, maar veel laadpunten op een locatie bezet zijn, dan kan niet elk laadpunt het volledige vermogen leveren – dit soort onderwerpen zullen zeker relevant worden. Klopt. En op de depot-laadpunten, waar klanten hun eigen laadpark opbouwen, zit daar meestal software bij die dat exact afbeeldt. En dan kunnen we de bijbehorende gegevens ook hebben en ze voor

de planning gebruiken. Bij het tankstation om de hoek wordt het een beetje lastiger. Daar heeft men niet zomaar alle gegevens beschikbaar. En op het onderwerp – je hebt het al genoemd – bij het depot is het onderwerp netaansluitingsvermogen. Is dat een onderwerp waarin u een risico ziet dat de opschaling van e-vrachtwagens daaraan zou kunnen mislukken, omdat men zoveel vermogen nodig heeft dat er niets beschikbaar is voor de laadparken of ook voor de depots? Mislukking is een sterk woord,

Het is in ieder geval een onderwerp. En we hebben al met klanten gesproken, waarbij we een bepaald aantal vrachtwagens hebben aangeboden en hebben vastgesteld dat we meer zouden kunnen aanbieden, op basis van de planning. Je kunt natuurlijk ook met detailwinkels en dergelijke een grotere vloot laden. Dat betekent dat wanneer alle voertuigen om 18:00 uur aan de stekker hangen, dit niet automatisch betekent dat ze allemaal om 18:00 uur dezelfde hoeveelheid stroom krijgen, maar dat kan ook

in tranches gebeuren. En daar zit veel optimisatiepotentieel – wat misschien niet 100 vrachtwagens toestaat, maar misschien wel 50. Daar is speelruimte. En het thema bidirectionaal laden – dat is ook erg interessant, wat daar in de toekomst aan mogelijkheden ontstaat, ook voor logistieke bedrijven. Hoe kijken jullie tegen dit onderwerp aan? Ik zie het eigenlijk ook als een kans, vooral voor onderwerpen als netwerkstabiliteit en energieprijzen. Ik heb van vervoerders ook al vaker gehoord: als daar stroom in zit, dan blijft die erin

en wordt ermee gereden – zo verdien ik mijn geld. Ik denk dat het uiteindelijk gewoon een commerciële berekening is. Wat niet betekent dat we overal vrachtwagens als energieopslag willen neerzetten. Maar waar het echt zin heeft om pieken af te vlakken – als de vrachtwagen echt niet hoeft te rijden, als je de routes anders kunt plannen – en de planning met verdere componenten uit te breiden, kan het zin hebben. Ik denk dat we ons nu eerst richten op de vrachtwagens zelf en de planning en routeplanning. En het verdere zal zich

niet vanzelf voordoen – daar werken we daarna aan. En wat betreft het onderwerp dat je als CTO van het bedrijf nu bezig houdt op het gebied van uitdagingen – wat is nu relevant of interessant in de komende maanden? Nou, wat me op het IT-technische gebied erg heeft indruk gemaakt, is hoever je AI al kunt gebruiken om code te schrijven. Toen ik studeerde, zeiden mensen altijd: je hoeft niet te studeren, dat kunnen computers binnenkort zelf. Nu ben ik boven de 50 en ze beginnen het te kunnen. Dat is natuurlijk ook een kans voor kleine teams zoals wij

om veel meer te bereiken dan tot nu toe mogelijk was. Ik denk dat dit technisch gezien een van de interessante uitdagingen is voor de komende twee tot drie jaar. En wat me bezig houdt met betrekking tot elektrische vrachtwagens, is welke grote invloed zij kunnen hebben op de energietransitie, als we met de vrachtwagens een betere capaciteitsbenutzung en gebruik van middelen kunnen creëren

– de vrachtwagens zelf beter benutten. En ik denk dat dit ook in zekere zin een voorbereiding is voor autonoom rijden in het vrachtverkeer. Dat zijn de onderwerpen die het voor mij ook interessant blijven maken. Zie jij autonoom rijden voor vrachtwagens dus ook als iets wat jullie jezelf op de korte of zelfs middellange termijn als onderwerp zien? Ik zie niet dat we dat bij Juna implementeren – ik denk dat daarvoor toch meer middelen nodig zijn dan we hebben. Maar doordat we

de capaciteitsbenutzung en de planning van de vrachtwagens ook

vooruitziend maken, nemen we ook een heleboel onzekerheden weg voor het autonoom rijden. En als het alleen trajecten zijn – dus als het dan de route op de autosnelweg is of van pakhuis A tot overslag B, waar autonoom rijden al mogelijk en toegestaan is, zoals Mercedes met niveau 3 op de autosnelweg bijvoorbeeld – dan wordt in plaats van het laadproces eenvoudigweg de autonome trekkende macht ontkoppeld en wordt de Juna-trekkende macht ervoor aangesloten. Dan denk ik dat dit een stap in die richting is. En

als iemand interesse heeft om meer over Juna te weten – wat zijn de manieren om je te bereiken? Je kunt natuurlijk eerst naar onze website gaan: juna.com. Ik ben op LinkedIn te vinden onder mijn naam met Juna. En wie het heel snel nodig heeft: mijn e-mailadres is thomas.erl@juna.com. Prima. En dan – het laatste bericht dat je met de luisteraars wilt delen? Dus wat ik heb geleerd: randvoorwaarden veranderen. Maar ik hou vooral van een van de waarden van Juna – die heet: Keep on

Tracking. Wat voor mij gewoon betekent: niet opgeven. In dat opzicht – bedankt voor het gesprek. Graag gedaan, bedankt jij. Drie duidelijke inzichten uit het gesprek: Ten eerste: proces slaat techniek – vaste laadvensters gekoppeld aan rij- en rusttijden maken diensten planbaar en verminderen ad-hoc stops. Ten tweede: gegevens verbinden, niet alleen verzamelen – transportmanagementsystemen, telematica en laadgegevens samenvoegen: rijtijden uit het transportmanagementsystem, SOC, verbruik en kilometerteller uit de telematica, plus beschikbaarheid en tarieven bijvoorbeeld via Eco-Movement – resultaat: betrouwbaarheid en lagere kosten. Ten derde: risico's verschuiven, sneller starten – eTruck-as-a-Service bundelt voertuig,

energie en service tot planbare OpEx, versnelt de ingang en schaalt de uitrol. Dank u voor het luisteren. Als jullie deze aflevering leuk vonden, abonneer op de podcast, laat een korte beoordeling achter en deel de aflevering – tot de volgende keer.

Notities bij de aflevering

In dieser Folge sprechen wir mit Thomas Ertel, CTO bei JUNA, über die praktischen Voraussetzungen für den erfolgreichen Einsatz elektrischer LKWs im Logistikalltag. Thomas gibt Einblicke in seinen Werdegang vom Informatiker und Entwickler über Führungsrollen in der Shared-Mobility-Welt (u. a. Free2Move, Miles) bis hin zu Freight-Tech und seiner heutigen Rolle bei JUNA, dem Joint Venture von Sennder und Scania. Im Mittelpunkt steht die Frage, warum E-LKW-Einführung weniger ein Fahrzeugthema ist – und vielmehr eine Planungs-, Daten- und Operations-Aufgabe. Key Topics We Cover - Vom Entwickler zum CTO: warum Technologie nur die halbe Miete ist - Was JUNA ausmacht: E-LKWs als Service kombiniert mit operativer Beratung - Die größten Hemmnisse für Speditionen: Reichweite, Ladezeiten, operative Risiken - Routen- und Netzwerkanalyse zur Identifikation elektrifizierbarer Strecken - Bündelung von Touren und Ausrichtung auf Lenk- und Ruhezeiten - Pay-per-Use-Modelle und was im Service enthalten ist - Integration von Telematik- und TMS-Systemen über APIs - Ladeökosysteme, Datenqualität und die Rolle von Reservierung - Warum Elektrifizierung ein Systemproblem ist – nicht nur ein Batterieproblem - Ausblick: KI-gestützte Planung und Vorbereitung auf autonomes Fahren im Güterverkehr Why This Conversation Matters Thomas macht deutlich: E-LKWs skalieren nicht durch bessere Batterien allein, sondern durch verlässliche Planung, saubere Daten, integrierte Systeme und klare Prozesse. JUNA verbindet OEM-Know-how mit Logistikverständnis und digitalen Tools – und schafft damit einen realistischen Weg für Speditionen, elektrisch zu fahren, ohne ihr Tagesgeschäft zu gefährden.